กระบวนการพิสูจน์ความจริง

"เอกสารชิ้นนี้ลงนามโดยผู้อำนวยการโรงพยาบาลมณฑล และประทับตราแดงอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ป้าสะใภ้รองเฉิน... คิดว่ากระดาษแผ่นเดียวที่ป้ากุเรื่องขึ้นมาจะทรงพลังกว่าตราประทับของรัฐบาลอย่างนั้นหรือคะ?" สำนวนเสียงของหลินอวี้ซินกังวานใส ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อร้าย ท่ามกลางความเงียบกริบของลานหมู่บ้าน สายตาทุกคู่ต่างจดจ้องไปยังแผ่นกระดาษในมือของเธอที่มีตราประทับสีชาดเด่นชัด ป้าสะใภ้รองเฉินที่เมื่อครู่ยังโวยวายตีโพยตีพายราวกับผู้บริสุทธิ์ถูกรังแก บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือดริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เหตุการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ชาวบ้านที่เคยยืนมุงดูและส่งเสียงซุบซิบค่อนแคะ ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืด เมื่อความจริงเริ่มปรากฏชัดเจนว่า ข้อหา "ลักลอบค้าขายยาเถื่อนและใช้สมุนไพรเป็นพิษ" ที่ป้าสะใภ้รองก섬หาญนำมากล่าวหาหลินอวี้ซินนั้น เป็นเพียงแผนการสกปรกเพื่อทำลายชื่อเสียงและฮุบเอาสูตรยาสมุนไพรที่เธอคิดค้นขึ้นเท่านั้น "ฉะ... ฉันไม่รู้เรื่อง! นั่นมันเอกสารปลอม พวกแกสมรู้ร่วมคิดกันต่างหาก!" ป้าสะใภ้รองเฉินกรีดร้องออกมาด้วยความจนตรอก โผเข้าหมายจะคว้ากระดาษในมือของหลินอวี้ซินมาฉีกทำลาย ทว่า ช้ากว่าจางเหว่ยผู้เป็นสามีเพียงก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทำงานสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ด้วยท่าทางดึงดันมั่นคง เพียงแค่ปรายตามองด้วยแววตาคมกริบดุจพญาอินทรี ป้าสะใภ้รองก็ต้องผถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเธอว่า นายทหารปลดประจำการผู้นี้ไม่ได้ใจดีเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก "ระวังมือของป้าด้วยค่ะ" หลินอวี้ซินเก็บเอกสารแผ่นนั้นพับใส่กระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองฝูงชนก่อนจะหยุดที่เจ้าหน้าที่สหกรณ์หมู่บ้านที่ยืนหน้าเครียดอยู่ข้างๆ "ในเมื่อป้าสะใภ้รองยืนยันหนักหนาว่าผงสมุนไพรบำรุงที่ฉันปรุงขึ้นเป็น 'ยาพิษ' ที่จะทำให้คนกินเข้าไปแล้วล้มตาย... เพื่อความบริสุทธิ์ใจและพิสูจน์ความจริงต่อหน้าทุกคนในวันนี้ ฉันขอท้าให้ป้าสะใภ้รองเป็นคน 'ทด nghiệm' ยาชุดนี้ด้วยตัวเองค่ะ" สิ้นเสียงของหญิงสาว ทั้งลานหมู่บ้านพลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที การทด nghiệmต่อหน้าธารกำนัล! นี่ไม่ใช่แค่การแก้ข้อกล่าวหาธรรมดา แต่มันคือการตบหน้าคู่กรณีกลับอย่างเจ็บแสบและเด็ดขาดที่สุด! ป้าสะใภ้รองเฉินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "นา... นางเด็กบ้า แกจะให้ฉันกินยาพิษของแกได้อย่างไร! ใครจะไปบ้ากินของอันตรายแบบนั้นเล่า!" "อ้าว? เมื่อครู่ป้ายังบอกเองไม่ใช่หรือคะว่าเป็นยาพิษร้ายแรงที่ฉันแอบซ่อนไว้ขายชาวบ้านเพื่อหวังเงินทอง ถ้ามันเป็นยาพิษตามที่ป้ากล่าวหาจริงๆ ทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้ากินล่ะคะ? หรือว่า... แท้จริงแล้วป้ารู้อยู่เต็มอกว่านี่คือ 'ผงโสมตังกุยสกัดชั้นยอด' ที่บำรุงเลือดลมและรักษาอาการปวดข้อที่ป้าแอบอิจฉาอยากได้มาตลอดกันแน่?" หลินอวี้ซินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าเกรงขาม กลิ่นอายความเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างรู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว ความจริงแล้ว ผงสมุนไพรในห่อกระดาษไขนั้นคือน้ำยาบำรุงคุณภาพสูงที่เธอกลั่นกรองมาจากมิติสมุนไพรในจิตสำนึก ผสมผสานกับรากโสมป่าอายุหลายสิบปี มีฤทธิ์ฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็วและมีกลิ่นหอมหวลเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งแน่นอนว่ามันมีมูลค่ามหาศาลในตลาดมืด และเป็นสิ่งที่ป้าสะใภ้รองแอบเห็นเธอปรุงเมื่อหลายวันก่อน จนเกิดความโลภอยากได้ไปครอบครองเพื่อนำไปขายต่อแลกกับเงินก้อนโต "ฉัน... ฉันไม่กิน! แกมันนังปีศาจ!" ป้าสะใภ้รองถอยหลังจนสะดุดก้อนหินล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ความอับอายและหวาดกลัวทำให้เธอทำได้เพียงโวยวายกลบเกลื่อนความผิด "ในเมื่อไม่กล้าพิสูจน์ความจริง ก็เท่ากับว่าเป็นการแจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นให้เสื่อมเสียชื่อเสียง" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของจางเหว่ยดังขึ้น เขาหันไปประสานสายตากับเจ้าหน้าที่สหกรณ์หมู่บ้าน "ท่านผู้ใหญ่บ้านและเจ้าหน้าที่ครับ ตามกฎหมายอาญาของยุคเรา การใส่ร้ายป้ายสีในที่สาธารณะเพื่อให้ผู้อื่นได้รับความเสียหาย มีโทษปรับและกัก The offender ต้องได้รับการอบรมความประพฤติอย่างเหมาะสม ผมเกรงว่าเราต้องให้เจ้าหน้าที่ทางการเข้ามาจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดแล้ว" เจ้าหน้าที่สหกรณ์พยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม หลักฐานชัดเจนขนาดนี้แถมยังมีเอกสารรับรองจากโรงพยาบาลมณฑลหนุนหลัง ใครหน้าไหนก็ช่วยป้าสะใภ้รองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ความวุ่นวายคลี่คลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวป้าสะใภ้รองที่ส่งเสียงโวยวายคร่ำครวญออกไปจากพื้นที่ ชาวบ้านต่างทยอยแยกย้ายกันกลับบ้านด้วยความทึ่งในความเฉลียวฉลาดและความเด็ดขาดของภรรยาหนุ่มทหารจาง เมื่อความเงียบสงบกลับคืนสู่บ้านพักหลังน้อย หลินอวี้ซินถึงกับผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ความตึงเครียดตลอดทั้งวันจางหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เริ่มเกาะกุมหัวไหล่ ทว่า ก่อนที่เธอจะได้หย่อนตัวลงนั่งพักผ่อน กลิ่นหอมกรุ่นอันคุ้นเคยก็ลอยอบอวลเตะจมูกมาจากห้องครัว จางเหว่ยเดินถือถาดไม้เข้ามาด้วยรอยอบอุ่น บนถาดนั้นมี "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่ากับเห็ดหอมหิมะ" ที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีทองใส ส่งควันฉุยกรุ่น กลิ่นหอมหวานของโสมและเนื้อไก่ตุ๋นเปื่อยนุ่มชวนน้ำลายสอ ผสมผสานกับความพิถีพิถันในการปรุงเพื่อบำรุงกำลังให้ภรรยาคนสวยหลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งวัน "เหนื่อยหน่อยนะภรรยาของพี่..." จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล แววตาสื่อความรักความห่วงใยลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบ หลินอวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มหวานผุดขึ้นที่มุมปาก เธอรับชามกระเบื้องเคลือบจากมือสามี ซดน้ำซุปร้อนๆ เข้าไปคำหนึ่ง รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน ละมุนลิ้น ชวนให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาทันที บรรยากาศในบ้านกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและอบอุ่น ทว่าในวินาทีที่หลินอวี้ซินกำลังจะตักเนื้อไก่คำโตเข้าปากนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก ราวกับมีคนจงใจพังมันเข้ามา! พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของผู้มาเยือนใหม่ที่ทำให้สองสามีภรรยาต้องชะงักค้าง— "คุณหนูหลิน... แย่แล้ว! คุณผู้หญิงจากเมืองหลวง... คนนั้นมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอนะคะ)