สมุนไพรในมิติลับ

"คุณแม่บ้านจาง... ร่างกายของคุณผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ถ้าท่านยังดึงดันจะใช้แรงงานในแปลงนาขั้นบันไดอีกไม่เกินสามวัน เลือดลมในกายคงตีกลับจนกระอักเลือดตายเป็นแน่ค่ะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าทรงพลังดุจประกายเข็มเงินพุ่งทะลวงจุดชีพจรดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องดินเหนียวเก่าคร่ำครึ กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวผสมกับกลิ่นยาจีนโบราณจางๆ ลอยคละคลุ้ง หลินอวี้ซินในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าขาดวิ่น ปลายแขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องตัดกับรอยฟกช้ำดำเขียวจากฝีมือของป้าสะใภ้รองเฉินเมื่อวานซืน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเฉียบคมดרดดวงดาวในคืนเดือนมืด เธอกำลังใช้ปลายนิ้วกดนวดลงบนจุด 'ไท่ชง' ที่ข้อเท้าของตนเองอย่างแม่นยำเพื่อระบายพิษไข้ที่ตกค้าง เบื้องหน้าของเธอคือร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ย... สามีผู้เงียบขรึมที่ควรจะประจำการอยู่ห่างไกลนับร้อยลี้ เขายืนตระหง่านพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บคู่นั้นกำลังกวาดมองภรรยาตัวน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายที่เคยบอบบางจนน่าทะนุถนอม บัดนี้กลับแผ่กลิ่นอายความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวออกมาอย่างประหลาด จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันแน่น มือหนากรำแดดกำด้ามจอบในมือจนเส้นเลือดปูดโปน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับเสือดาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธาร "เจ้าไม่ใช่... อวี้ซินคนเดิม" คำพูดนั้นไม่ได้เจือด้วยความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และการปกป้องคุ้มครองที่ซ่อนเร้น หลินอวี้ซินชะงักมือเล็กน้อย เธอมองสบตาบุรุษร่างยักษ์ตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดบางอย่างจากความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา สามีผู้เป็นเสาหลักในนิยายเรื่องนี้... ชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ที่มักจะถูกคนในตระกูลใหญ่เอารัดเอาเปรียบจนกระทั่งตรอมใจตายในตอนท้าย *ช้าก่อน... ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้ฉัน แพทย์หญิงหลินอวี้ซิน แห่งศตวรรษที่ 21 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ พร้อมกับ "มิติลับโอสถสวรรค์" สามีซื่อบื้อคนนี้ ฉันจะเป็นคนชุบเลี้ยงและปั้นให้เขากลายเป็นเศรษฐีพันล้านอันดับหนึ่งของยุค 70 เอง!* มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามจนทำให้ห้องมืดทึบดูสว่างวาบขึ้นมาทันตาเห็น เธอยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนแออยู่บ้าง แต่ทว่าท่าทางกลับสง่างามราวกับราชนีผู้สูงศักดิ์ "ถ้าฉันยังเป็นอวี้ซินคนอ่อนแอคนเดิม ป่านนี้ท่านคงได้กลับมางานศพของภรรยาตัวเองพร้อมกับป้ายวิญญาณแล้วล่ะค่ะ ท่านพี่..." คำว่า "ท่านพี่" ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงหวานละมุนแต่ทว่าเฉียบคม ทว่าก่อนที่จางเหว่ยจะได้เอ่ยคำใดโต้ตอบ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้รองเฉินที่แผดแผดเผาเข้ามาในความเงียบ "นังตัวดี หลินอวี้ซิน! นึกว่ามีสามีกลับมาแล้วจะหลบหัวอยู่ในรูได้หรือไง? ค่าเช่าที่ดินแปลงหลังบ้านกับข้าวสารที่ติดค้างไว้สามชั่ง ถึงกำหนดจ่ายวันนี้แล้ว รีบไสมันออกมาโขกหัวขอขมาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะยุให้ผู้ใหญ่บ้านขับไล่พวกแกออกจากหมู่บ้าน!" เสียงโวยวายของป้าสะใภ้รองเฉินดังลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าแอบมองความสนุก จางเหว่ยหน้าดำคร่ำเครียด ร่างกายกำยำขยับเตรียมจะก้าวออกไปจัดการด้วยกำลัง แต่กลับถูกมือเรียวเล็กของภรรยาคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน หลินอวี้ซินส่ายหัวเบาๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ "ใจร้อนไปทำไมคะท่านพี่ คนประเภทนี้... ใช้กำลังรังแต่จะทำให้เราตกเป็นรอง ให้ฉันจัดการตามวิธีของแพทย์แผนโบราณหน่อยเป็นไร รับรองว่าป้าสะใภ้รองผู้นั้น จะต้องร้องขอชีวิตด้วยความเจ็บปวดที่หาหมอรักษาไม่ได้เลยทีเดียว" พูดจบ หลินอวี้ซินก็แสร้งทำเป็นเดินเซราวกับจะล้มลงไปกองกับพื้น จางเหว่ยตกใจรีบคว้าเอวบางเอาไว้โดยสัญชาตญาณ อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดเธอไว้แนบชิด ไออุ่นจากร่างกายของชายชาติทหารแผ่ซ่านเข้ามาจนใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ในจังหวะที่ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างนั้นเอง จิตสำนึกของหลินอวี้ซินก็พลันเชื่อมต่อกับ "มิติลับสมุนไพรสวรรค์" ในทันที! วูบ—! ห้วงมิติสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธอ กล่องหยกโบราณนับร้อยใบเรียงรายอยู่บนชั้นวาง พร้อมกับแปลงสมุนไพรหายากอย่างโสมคนพันปี เห็ดหลินจือหิมะ และเข็มเงินบริสุทธิ์สำหรับฝังเข็มพิฆาต นี่คือขุมสมบัติที่ติดตัวเธอมาจากการเป็นหมออัจฉริยะในยุคปัจจุบัน! "ระบบ... ขอสกัด 'ผงยามารกลืนกิน' หนึ่งหยิบมือค่ะ" หลินอวี้ซินสั่งการในใจอย่างรวดเร็ว พริบตานั้น ผงสมุนไพรสีม่วงอ่อนไร้กลิ่นไร้รสก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเธออย่างแนบเนียน มันคือยาสมุนไพรโบราณที่ทำให้ผู้สูดดมเกิดอาการคันคะเยอไปทั่วร่างราวกับมีหนอนไต่ยุกยิก แต่ตรวจไม่พบร่องรอยสารพิษใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้หมอเทวดาที่ไหนมาตรวจก็หาต้นตอไม่เจอ! จางเหว่ยสังเกตเห็นประกายแสงวับวามในดวงตาของภรรยา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะไม่เข้าใจว่าภรรยาตัวน้อยกำลังคิดจะทำอะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า... หญิงสาวในอ้อมแขนเวลานี้ น่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่าเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อเสียอีก "ท่านพี่ ประคองฉันออกไปหน่อยนะคะ... เราออกไปต้อนรับ 'แขกผู้มีเกียรติ' ของเรากันเถอะค่ะ" หลินอวี้ซินกระซิบข้างใบหูของสามี น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มพิฆาต เมื่อประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออก แสงแดดยามสายก็สาดส่องกระทบใบหน้าบึ้งตึงของป้าสะใภ้รองเฉินที่กำลังอ้าปากเตรียมด่ากราดต่อ นางอ้าปากค้างเมื่อเห็นจางเหวียวยืนประคองภรรยาออกมาด้วยท่าทางสนิทสนม "อ้าว... ป้าสะใภ้รอง ลมอะไรหอบท่านมาแต่เช้าคะ? หน้าตาดูอิดโรย หมองคล้ำ... หรือว่า 'โรคประหลาด' ที่กำลังกำเริบอยู่ตอนนี้ จะลามมาถึงใบหน้าแล้วล่ะคะ?" หลินอวี้ซินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงห่วงใยราวกับลูกหลานกตัญญู แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับทำให้ป้าสะใภ้รองถึงกับหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ป้าสะใภ้รองเฉินชะงัก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว นางรู้สึกคันยิบๆ ที่ต้นคอขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเผลอยกมือขึ้นเกาจนเป็นรอยแดงเถือก "น... นังเด็กปากดี แกพูดบ้าอะไร ใครเป็นโรคประหลาด รีบเอาข้าวสารมานี่เลยนะ!" หลินอวี้ซินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองเหยื่อที่เดินเข้ามาติดกับดักสมุนไพรของเธอเอง "อยากได้ข้าวสารหรือคะ? ได้สิคะ... แต่ก่อนอื่น ฉันเกรงว่าป้าสะใภ้จะต้องใช้ 'ยาถอนพิษ' ที่ฉันกำลังจะปรุงให้เสียก่อน มิฉะนั้น... อีกไม่ถึงหนึ่งเค่อ (15 นาที) ร่างกายของท่านจะคันจนเนื้อหลุดรุ่ย และไม่มีหมอคนไหนในอำเภอช่วยท่านได้แน่นอนค่ะ!" สิ้นคำพูดของหลินอวี้ซิน บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงทันที ป้าสะใภ้รองเฉินกรีดร้องเสียงหลงเมื่ออาการคันเริ่มลามไปทั่วแผ่นหลังจนทนไม่ไหว ขณะที่จางเหว่ยมองภรรยาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ความรู้สึกทึ่งและพึงพอใจฉายชัดในดวงตาคมกริบ ทว่า... ในวินาทีที่ป้าสะใภ้รองกำลังจะทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนขอยาถอนพิษนั้นเอง เสียงเกือกม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารยศสูงคนหนึ่งที่กระโดดลงจากหลังม้าด้วยใบหน้าตื่นตระหนก! "รองหัวหน้าจาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ค่ายทหารชายแดน! สายลับฝ่ายตรงข้าม... ถูกจับกุมตัวได้แล้ว แต่พวกมันซัดทอดว่ามี 'หนอนบ่อนไส้' ระดับสูงอยู่ในกองบัญชาการของเรา และชื่อของท่าน... คือเป้าหมายแรก!" รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของหลินอวี้ซินแข็งค้างในทันที หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* —-------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในยุค 70 กับอวี้ซินนะคะ!