สมุนไพรหายากในภูเขาหลังหมู่บ้าน

กระดาษแผ่นบางในมือเจ้าหน้าที่รัฐสั่นระริกตามแรงหอบหายใจของเขาเอง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของชาวบ้านที่มารุมล้อมหน้าประตูบ้านตระกูลจาง หลินอวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่บนมุมปากเรียวสวย ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารตราครุฑก่อนจะแค่นسหัวเราะในลำคอเบาๆ "ตรวจสอบข้อร้องเรียนเรื่องการลักลอบค้าขายยาสมุนไพรเถื่อนอย่างนั้นหรือคะ เจ้าหน้าที่กู้... ช่างขยันขันแข็งเสียจริง ถึงกับมาเคาะประตูบ้านคนอื่นตั้งแต่ไก่โห่โดยไม่สืบสวนให้ดีเสียก่อน" คำพูดราบเรียบแต่น้ำเสียงทรงพลังทำเอาเจ้าหน้าที่รัฐนายนั้นชะงัก จางเหว่ยที่ยืนบังภรรยาไว้ครึ่งตัวขยับกายเล็กน้อย กล้ามเนื้อใต้วิสุทธิ์เสื้อทหารเก่าๆ เกร็งแน่น สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจดจ้องไปยังกลุ่มคนด้านหลัง ซึ่งมีร่างท้วมของป้าสะใภ้รองเฉินกำลังยืนชะโงกคอมองด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง "หลินอวี้ซิน อย่ามาทำเป็นปากแข็ง! มีคนตาดีเห็นพวกเธอขนสมุนไพรแปลกๆ เข้าบ้าน แถมยังเอาไปต้มกินจนร่างกายแข็งแรงผิดปกติในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ของเถื่อนที่ขโมยมาจากสถานีอนามัย จะเอามาจากไหน!" ป้าสะใภ้รองเฉินโพล่งขึ้นมาด้วยความอิจฉาริษยา เสียงแหลมปรี๊ดของนางบาดหูเสียจนชาวบ้านหลายคนต้องขมวดคิ้ว อวี้ซินปรายตาไปมองหญิงวัยกลางคนผู้สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีของแพทย์หญิงผู้เคยช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านออกมาจนป้าสะใภ้รองเฉินเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ป้าสะใภ้รองเฉิน ท่านบอกว่าฉันขโมยสมุนไพรจากสถานีอนามัย หรือท่านมีตาทิพย์มองทะลุกำแพงได้คะ? ถึงได้รู้ดีกว่าหมอประจำสถานีเสียอีก ถ้าท่านว่างมากจนไม่มีอะไรทำ เอาเวลาไปดูแลสามีที่ชอบแอบไปกินเหล้าเคล้านารีหลังหมู่บ้านจะดีกว่าไหมคะ เผื่อว่าจะได้บุญกุศลติดตัวบ้าง" "นัง... นังสารเลว!" ป้าสะใภ้รองเฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจนตัวสั่น งัดนิ้วชี้หน้าหมายจะด่าทอต่อ แต่จางเหว่ยเพียงแค่ปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบ คำพูดก็จุกอยู่ที่ลำคอจนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เชิญตรวจค้นได้ตามสบายเลยค่ะ เจ้าหน้าที่กู้" อวี้ซินผายมือเชิญด้วยท่าทีสง่างาม "แต่ถ้าหากตรวจไม่พบสิ่งผิดกฎหมายตามที่คนปากพล่อยกล่าวหา ฉันเกรงว่าเกียรติยศและหน้าที่การงานของเจ้าหน้าที่ รวมถึงข้อหาแจ้งความเท็จของบางคน... คงต้องให้ท่านหัวหน้าคอมมูนมาช่วยตัดสินความกันยาวๆ หน่อยนะคะ" เจ้าหน้าที่กู้หน้าซีดเผือดลงถนัดตา เขารู้ดีว่าชื่อเสียงของอวี้ซินในช่วงนี้ไม่ธรรมดา นางเพิ่งช่วยรักษาอาการไข้ป่าให้ลูกชายของเลขาธิการคอมมูนจนหายเป็นปกติ หากวันนี้เขาทำเรื่องบุ่มบ่ามเพราะโดนเป่าหู คนที่จะซวยไม่ใช่ตระกูลจาง แต่จะเป็นเขาเองที่อนาคตดับวูบ! ท้ายที่สุด การตรวจค้นก็จบลงด้วยความว่างเปล่า ในบ้านตระกูลจางมีเพียงแป้งข้าวโพดหยาบๆ ผักกาดดอง และโหลสมุนไพรพื้นบ้านธรรมดาที่ใครๆ ก็หาได้ เจ้าหน้าที่กู้ต้องรีบกล่าวขอโทษขอโพยแล้วลากตัวป้าสะใภ้รองเฉินที่ยังโวยวายไม่เลิกออกไปจากบริเวณนั้นท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน เมื่อประตูรั้วไม้ปิดลง ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง จางเหว่ยถอนหายใจยาวพรืด เขารีบหันมาสำรวจภรรยาสำรวจเนื้อตัวนางทันทีด้วยความห่วงใย "อวี้ซิน น้องไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ้าพวกนั้นรังควานน้องอีกแล้ว" อวี้ซินส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้า นางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามี "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะพี่จาง คนพวกนั้นเป็นแค่แมลงวันที่น่ารำคาญเท่านั้นเอง... ว่าแต่ วันนี้เราต้องขึ้นไปบนภูเขาหลังหมู่บ้านกันค่ะ" "ขึ้นเขา? ตอนนี้เนี่ยนะ?" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น "ช่วงนี้ป่าลึกอันตราย ชาวบ้านบอกว่ามีร่องรอยของหมูป่าตัวใหญ่ลงมาหาอาหาร แถมอากาศก็เริ่มเปลี่ยนแล้วด้วย น้องจะไปทำไม" "ไปหาของดีค่ะ" ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความตื่นเต้น "เมื่อคืนฉันคำนวณทิศทางลมและความชื้นในมิติลับแล้ว บริเวณหน้าผาหลังภูเขาฝั่งทิศตะวันออกน่าจะมี 'โสมป่าอายุหลายสิบปี' และ 'หญ้าวิญญาณร;ย' ขึ้นอยู่ คนอื่นอาจจะมองว่าตรงนั้นเป็นแค่หน้าผาหินรกร้างที่ไม่มีค่า แต่สำหรับฉัน... มันคือขุมทรัพย์ทองคำชัดๆ เลยค่ะ" แม้จะยังมีความกังวลอยู่ในแววตา แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มมั่นใจของภรรยา จางเหว่ยก็พยักหน้ารับอย่างตามใจเสมอ "ถ้าน้องอยากไป พี่ก็จะพาไป ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา พี่ก็จะไม่ยอมให้น้องต้องลำบากเด็ดขาด" สองสามีภรรยาเตรียมอุปกรณ์จำเป็น มีทั้งมีดพร้า ตะกร้าสะพายหลัง และน้ำต้มสุกกระบอกหนึ่ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูเขาหลังหมู่บ้านทันที เส้นทางลาดชันและเต็มไปด้วยก้อนหินขรุขระไม่ได้ทำให้อวี้ซินรู้สึกเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย พลังปราณจากมิติลับในกายช่วยหล่อเลี้ยงให้ร่างกายของนางแข็งแรงและว่องไวกว่าคนทั่วไป ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่าลึก อากาศก็ยิ่งบริสุทธิ์ กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้ผุผสมผสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงนกป่าร้องประสานเสียงก้องกังวาน "ระวังทางด้วยนะอวี้ซิน ตรงนี้ดินร่วน อาจลื่นได้" จางเหว่ยเดินนำหน้าคอยถางกิ่งไม้รกทึบที่ขวางทางให้ พร้อมกับยื่นมือหนามาประคองร่างบางเป็นระยะ "ฉันเดินเก่งจะตายไปค่ะพี่จาง... ดูนั่นสิคะ!" อวี้ซินหยุดกงฝีเท้ากะทันหัน นางชี้มือไปยังซอกหินอับชื้นใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่โบราณ บริเวณนั้นมีกลุ่มมอสส์สีเขียวชอุ่มปกคลุมหนาแน่น ท่ามกลางหมู่มอสส์เหล่านั้น มีพืชขนาดเล็กใบสีเขียวเข้ม ลวดลายเส้นใบสีเงินสะท้อนแสงแดดรำไรที่ส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมา รากของมันฝังลึกอยู่ในชั้นหินผุพังอย่างเหนียวแน่น "นั่นมัน... หญ้าอะไรกัน หน้าตาประหลาดนัก" จางเหว่ยเพ่งมองด้วยความฉงน อวี้ซินย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเขี่ยดินรอบๆ อย่างทะนุถนอม รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "นี่ไม่ใช่หญ้าธรรมดาค่ะพี่จาง แต่มันคือ 'หญ้าจันทน์เงิน' สมุนไพรล้ำค่าที่สูญสูญพันธุ์ไปจากตำราแพทย์แผนโบราณนับร้อยปี! คนอื่นเดินผ่านคงคิดว่าเป็นวัชพืชไร้ค่า แต่ถ้าเอาไปสกัดร่วมกับโสมป่า มันจะกลายเป็นยาฟื้นฟูพลังชีวิตชั้นยอดที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของทหารผ่านศึกได้อย่างปาฏิหาริย์เลยนะคะ!" นางใช้ช้อนไม้ขนาดเล็กขุดคุ้ยดินอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รากแก้วบอบช้ำ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะดึงต้นสมุนไพรล้ำค่าต้นสุดท้ายขึ้นมาจากซอกหินนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบของกลุ่มคนก็ดังขึ้นใกล้ ๆ พุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลัง! "เฮ้ย ทางนี้นี่แหละที่ยายแก่เฉินบอกว่านังหมอผีชาวบ้านมันแอบมาขุดของป่าไปขาย!" เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนถือไม้พลองและมีดอีโต้โผล่พรวดออกมาจากแนวป่า สายตาน่ารังเกียจกวาดมองอวี้ซินและตะกร้าสมุนไพรในมือด้วยความโลภมาก หัวหน้ากลุ่มซึ่งมีแผลเป็นที่หางตาเหยียดยิ้มกริ่ม "ส่งสมุนไพรพวกนั้นมาให้หมด ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าพวกเราไม่เตือน!" อวี้ซินค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้างามไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางปัดเศษดินออกจากมือช้าๆ ก่อนจะเหลือบไปมองจางเหว่ยที่กำลังปลดกระดุมเสื้อแขนยาวออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อไตรเซปส์และรอยแผลเป็นจากสนามรบที่แผ่ซ่านบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวออกมา "ดูท่าทางวันนี้... เราคงจะได้ออกกำลังกายเรียกเหงื่อก่อนกลับบ้านกันเสียแล้วกระมังคะ?" อวี้ซินกระซิบเสียงหวานข้างหูสามีด้วยแววตาสนุกสนาน -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตและการฟาดฟันของหมอหญิงอวี้ซินนะคะ!