เปิดเทอมใหม่กับภาระที่ไม่คาดคิด

"ฉันปฏิเสธค่ะ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมสภานักเรียน เรย์กะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังของเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบ ปีกหมวกทรงสูงสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของสภานักเรียนขยับเล็กน้อยตามจังหวะการหันกลับมาเผชิญหน้า เซเลสเตีย ประธานนักเรียนผู้กุมสถิติคะแนนยอดเยี่ยมทุกสาขาวิชา และผู้ครองธาตุดาราอันหายากยิ่ง กำลังมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษฝุ่นผงใต้รองเท้าบูทหนังขัดเงา "แต่ท่านประธานคะ... นี่คือรายชื่อที่ศาสตราจารย์ไอรีนเซ็นอนุมัติแล้วนะคะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามรักษาอาการยิ้มแย้มตามแบบฉบับของพ่อมดธาตุแสงผู้ไม่เคยโกรธใคร แม้ในใจจะแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความเรื่องมากของหญิงสาวตรงหน้า สถาปัตยกรรมของหอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ยังคงงดงามและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ ผนังหินแกรนิตสีเทาเข้มประดับด้วยอักษรรูนเรืองแสงสีทองจางๆ เพื่อรักษาระดับมานากลางอาคาร โต๊ะทำงานไม้โอークโบราณเต็มไปด้วยกองเอกสารเบอเร่อที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สะท้อนตัวตนของเซเลสเตียผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบจนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ "ศาสตราจารย์ไอรีนอาจจะมีสายตาที่กว้างไกลในเรื่องประวัติศาสตร์โบราณค่ะ เรย์... แต่ในแง่ของการประเมินศักยภาพเพื่อทำโปรเจกต์ภาคปฏิบัติระดับ 'อภิมหาโปรแกรม' ฉันมองไม่เห็นเลยว่า พ่อมดธาตุแสงปีสองที่สอบตกวิชาการต่อสู้ระยะประชิดติดต่อกันสามปีซ้อนอย่างคุณ จะมีประโยชน์อะไรนอกจากเป็นภาระให้ทีม" คำพูดเชือดเฉือนโดยไม่ต้องลับคมทำให้เรย์นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาสีอำพันใต้กรอบแว่นใสฉายแววครุ่นคิด เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง เธอพูดความจริง—อย่างน้อยก็ในมุมมองของเธอ ธาตุแสงบริสุทธิ์ของเขาไม่มีคุณสมบัติในการระเบิดภูเขาเผากระท่อมเหมือนธาตุไฟ หรือความรุนแรงเฉียบขาดเหมือนธาตุน้ำแข็งของเธอ เรย์ถนัดแต่คาถาฟื้นฟู การส่องสว่าง และการอ่านโครงสร้างเวทมนตร์ระดับจุลภาคเท่านั้น ในโลกแฟนตาซีที่ขับเคลื่อนด้วยพลังและการแข่งขัน พ่อมดสายสนับสนุนมักถูกมองว่าเป็นเพียง 'ตัวสำรอง' เสมอ "ถ้าเช่นนั้น... ลองให้โอกาสฉันพิสูจน์ตัวเองในห้องทดลองดูไหมคะ?" เรย์ยิ้มบางๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่น "บางทีคุณอาจจะพบว่า การมีคนคอยห้ามไม่ให้เวทมนตร์ดาราของคุณระเบิดใส่หน้าตัวเอง อาจจะมีประโยชน์มากกว่าที่คิดนะคะ" เซเลสเตียชะงักไปนิด ปลายขนนกสีเงินในมือที่กำลังเซ็นเอกสารหยุดชะงัก ดวงตาสคู่สวยสีฟ้าประกายดาราเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ลึกๆ แล้วเธอกำลังรู้สึกรำจวนใจกับท่าทีที่อ่านไม่ออกของพ่อมดคนนี้เหลือเกิน ทุกคนในโรงเรียนต่างเกรงกลัวหรือพยายามประจบประแจงเธอ มีเพียงเรย์นี่แหละที่กล้าต่อปากต่อคำด้วยรอยยิ้มอุ่นๆ ประหนึ่งแสงแดดไร้พิษภัยแต่แฝงความดื้อรั้นอย่างร้ายกาจ ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีดำสนิท ศาสตราจารย์ไอรีนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ.นที่มุมปาก ดวงตาสีมรกตใต้ปีกหมวกปีกกว้างกวาดมองทั้งสองคนสลับกันไปมา "อ้าวๆ ดูเหมือนการประชุมจัดคู่โปรเจกต์ภาคปฏิบัติจะไปได้สวยสินะจ๊ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่น่าฟังเอ่ยขึ้น ไอรีนเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางม้วนกระหนังโบราณลงบนโต๊ะทำงานของประธานนักเรียน "พอดีเลย... ฉันเพิ่งไปตรวจสอบเขตป่าต้องห้ามด้านหลังหอพักมา และระบบดันเจี้ยนอัตโนมัติเพิ่งจะปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษพอดิบพอดี" เซเลสเตียขมวดคิ้วมุ่น "ศาสตราจารย์คะ เขตป่าต้องห้ามยังไม่อยู่ในหลักสูตรของปีสองนะคะ!" "กฎเกณฑ์มันก็มีไว้ให้ยืดหยุ่นจ่ะ เซเลสเตียที่รัก" ไอรีนยิ้มพราย ดวงตาพราวระยับ "โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายของพวกเธอในโปรเจกต์นี้ คือการเข้าไปเก็บกู้ 'แก่นแท้แห่งดารามายา' ที่ซ่อนอยู่ชั้นลึกที่สุด... ซึ่งแน่นอนว่าใช้พลังธาตุดาราของเธออย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องอาศัยการประสานพลังกับธาตุแสงบริสุทธิ์เพื่อชำระล้างคำสาปด้วย ไม่อย่างนั้น... ทั้งคู่คงได้กลายเป็นหินสลักประดับสวนกุหลาบของโรงเรียนไปตลอดกาลแน่ๆ" เรย์หันไปสบตากับเซเลสเตียโดยอัตโนมัติ ในแววตาของประธานนักเรียนคนเก่งมีความตระหนักรู้ผุดขึ้นมาวาบหนึ่ง—นี่ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ธรรมดา แต่มันคือบททดสอบที่แม้แต่สภานักเรียนก็ยังไม่เคยได้รับมอบหมาย ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองเรืองรองที่ปรากฏขึ้นเฉพาะตัวเขา [ระบบภารกิจพิเศษ: ปลุกประกายแห่งดาราและแสง] [ระดับความยาก: SSS] [รายละเอียด: ร่วมมือกับ "เซเลสเตีย" ฝ่าฟันดันเจี้ยนเขตป่าต้องห้าม ค้นหาแก่นแท้แห่งดารามายาภายใน 72 ชั่วโมง หากล้มเหลว ทั้งสองจะต้องถูกผนึกวิญญาณไว้ในหอคอยโบราณชั่วนิรันดร์] [เงื่อนไขลับ: ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องถึงระดับ "ไว้วางใจ" ก่อนที่บอสด่านสุดท้ายจะตื่นจากการหลับใหล] เรย์หุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันเป็นประกายวับวับขึ้นมาทันที เมื่อตระหนักว่าชีวิตในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์ปีนี้คงไม่ได้สงบสุขอย่างที่คิดเสียแล้ว เซเลสเตียสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ลึกสุดขั้วหัวใจ "ถ้าคุณตายระหว่างทางขึ้นมา... ฉันไม่ช่วยแบกกลับมาหรอกนะคะ เรย์" "วางใจได้เลยครับ... เอ๊ย! วางใจได้เลยค่ะท่านประธาน ฉันน่ะ... มือหนึ่งเรื่องการรักษาคนอื่นไม่ให้ตายอยู่แล้วค่ะ" เรย์แย้มยิ้มกว้าง ส่งประกายความอบอุ่นที่ชวนให้คนมองรู้สึกทั้งหมั่นไส้และใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมๆ กัน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงคำรามต่ำทุ้มจากใต้พื้นใต้พิภพก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำให้ขวดหมึกบนโต๊ะกระเด็นตกลงมาแตกกระจาย พร้อมกับความมืดมิดประหลาดที่เริ่มกลืนกินแสงสว่างจากรูนเวทมนตร์บนผนังทีละน้อย... บอสด่านแรกของเขตป่าต้องห้ามไม่ได้รอให้พวกเขาเตรียมตัวครบ 72 ชั่วโมงอย่างที่คิด แต่มันกำลังพังประตูเข้ามาหาพวกเขากลางห้องประชุมแห่งนี้แล้ว! *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาเปิดหน้าแรกของตำนานบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!