เสียงพิณสะท้านศิลา

ความเงียบงัน ณ ผาจันทร์เสี้ยว มิได้หมายถึงความสงบ หากแต่เป็นห้วงเวลาอันเปราะบางก่อนที่พายุคลั่งจะพัดพาโลกทั้งใบให้ล่มสลาย ประโยคคำถามของเย่ว์ชิงหลันยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศ ดั่งคมดาบที่จ่ออยู่บนเส้นเลือดใหญ่แห่งศรัทธา หลี่มู่ไป๋ยืนนิ่งราวนายพรานผู้เผชิญหน้ากับพยัคฆ์ขาวกลางหิมะโปรด สายตาของเขาคมกริบราวกับใบกระบี่ที่ยังไม่ชักออกจากฝัก ทว่าลึกเข้าไปในดวงตาดูราวกับผืนน้ำอันเวิ้งว้างที่สะท้อนเงาจันทร์แตกสลาย "ทีนี้... ท่านยังจะเชื่อในความยุติธรรมของพวกมันอยู่อีกหรือไม่... หลี่มู่ไป๋?" คำถามนั้นมิได้ต้องการคำตอบ แต่มันคือการกรีดเฉือนลงบนแผลเป็นในอดีตที่หลี่มู่ไป๋เพียรพยายามกลบฝังด้วยบทกวีและวิถีแห่งเซียน รอยยิ้มของเย่ว์ชิงหลันปรากฏขึ้นบนเรียวปากบางเฉียบ เย็นชา เสเพล และเต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความร้าวราน นางมิได้รอให้บุรุษตรงหน้าเอื้อIเอjยอันใด นิ้วเรียวดั่งลำหยกขาวดีดลงบนสายพิณโลหิต 'ผลาญนภา' ทันที *ตึงงงง—!* เสียงพิณระเบิดออกดั่งเสียงคำรามของอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า คลื่นปราณสีชาดพวยพุ่งขึ้นจากผืนศิลา กลายเป็นอักขระมารนับพันตัวที่กรีดร้องโหยหวนพุ่งเข้าใส่หลี่มู่ไป๋ ปราณมารนี้มิได้มีไว้เพื่อสังหารกายหยาบ แต่มันมุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณ หมายบดขยี้รากฐานแห่งการบำเพ็ญเพียรและภาพลวงตาแห่งคุณธรรมที่สำนักเซียนทั้งหลายยึดถือ หินผารอบกายแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกดดันระดับบรรพจารย์มารทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยว เย่ว์ชิงหลันในยามนี้ดั่งภูตสาวแห่งขุมนรกผู้ถือครองสิทธิ์พิพากษา นางสะบัดข้อมืออีกครา บทกลอนโลหิตถูกขับขานออกมาจากลำ喉อันแหบพร่า น้ำเสียงของนางเยียบเย็นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ *"สวรรค์เมตตาอันใด... โลกหล้าต่างหากที่เหยียบย่ำธุลี... ความดีงามเป็นเพียงอาภรณ์ของคนโฉด... ความยุติธรรมเป็นเพียงข้ออ้างของมือที่เปื้อนเลือด!"* ทุกคำที่นางเอ่ยเปรียบเสมือนหมุดเหล็กตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ความทรงจำในวันที่สำนักกระบี่นภาหักหลังอาจารย์และสหายร่วมสำนักผุดวาบขึ้นมาในหัวของหลี่มู่ไป๋ โลหิตสีแดงฉาน ภาพศพที่เกลื่อนกลาด และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าผู้อาวุโสผู้ทรงศีลจอมปลอม กำลังจะดึงเขาให้ดิ่งจมลงสู่ห้วงเหวแห่งความบ้าคลั่งเช่นเดียวกับนาง ดวงตาของหลี่มู่ไป๋เริ่มมีประกายสีแดงก่ำแทรกซึม ลลมปราณในตันTianปั่นป่วนจนกระอักโลหิตออกมาคำโต นี่คือวิชาจิตมารของแท้... มันใช้ความเจ็บปวดในอดีตของผู้ฝึกตนมาเป็นเชื้อเพลิงเผาผลาญจิตใจให้มอดไหม้ ทว่า... หลี่มู่ไป๋หาใช่คนธรรมดา ท่ามกลางพายุคลั่งแห่งเสียงพิณและเสียงกรีดร้องของวิญญาณแค้น หลี่มู่ไป๋หลับตาลงช้าๆ เขาไม่หลบหนี ไม่ต้านทานด้วยความรุนแรง ตรงกันข้าม เขากลับทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นศิลาที่กำลังแตกร้าว มือข้างหนึ่งวางลงบนด้ามกระบี่ 'ชุนชิว' (ฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง) ที่ยังคงนิ่งสงบ ลมหายใจของเขาปรับเปลี่ยนเป็นจังหวะสอดคล้องกับธรรมชาติ ชีพจรที่เต้นระรัวค่อยๆ สงบลงดั่งผืนน้ำที่ถูกสายลมพัดผ่านจนระลอกคลื่นจางหาย "เจ้าพูดถูก... ชิงหลัน" เสียงของหลี่มู่ไป๋ดังขึ้น แม้จะแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานเหนือเสียงพิณโลหิตทั้งหมด "สวรรค์ไร้หัวใจ โลกหล้าไร้ความปรานี... นั่นคือสัจธรรมที่ข้าเรียนรู้ในวันที่สูญเสียทุกสิ่ง" เย่ว์ชิงหลันชะงักไปชั่วลมหายใจ นิ้วที่กำลังดีดพิณหยุดกะทันหัน นางมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งคาดหวัง หวาดกลัว และเจ็บปวด "แต่..." หลี่มู่ไป๋ลืมตาขึ้น แววตาสสีแดงก่ำหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายสีนิลอันลึกล้ำดั่งห้วงจักรวาล "การที่พวกมันชั่วช้า... มิได้แปลว่าเราต้องแปดเปื้อนตามพวกมัน" เขายกมือขึ้นวาดออกไปกลางอากาศ ปราณเซียนสีครามบริสุทธิ์หลอมรวมเข้ากับพู่กันลมหายใจ หลี่มู่ไป๋มิได้ใช้กระบี่เพื่อฆ่าฟัน แต่เขาใช้มันเพื่อ *เขียนบทกวี* *ช้งงงง—!* เสียงกระบี่ชุนชิวขยับออกจากฝักเพียงหนึ่งนิ้ว คมกระบี่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียดแท็งฟ้าดิน บทกวีโบราณหลุดจากริมฝีปากของบุรุษหนุ่ม น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ทว่าทรงพลังอำนาจกดดันจนเสียงพิณโลหิตต้องสั่นสะท้านถอยร่น *"แม้นกาลเวลาผันผ่าน ดั่งสายธารไม่หวนคืน...* *แม้นความอยุติธรรมถมทับผืนปฐพีจนมืดมน...* *ดอกเหมยย่อมผ่งบานท้าทายลมหนาว...* *จิตวิญญาณแห่งเซียน... มิเคยแปดเปื้อนตามธุลีดิน!"* ทุกตัวอักษรที่หลี่มู่ไป๋เอ่ยออกมากลายเป็นอักขระปราณสีครามทอง ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศแล้วพุ่งเข้าปะทะกับอักขระมารของเย่ว์ชิงหลันอย่างดุเดือด ทว่ามิได้ทำลายล้างกันด้วยความรุนแรง แต่มันกลับ *ประสานและชำระล้าง* แสงสีแดงและสีครามเข้าหักล้างกันเกิดเป็นประกายไฟระยิบระยับดั่งดาราแตกดับทั่วท้องฟ้า แรงระเบิดสะท้อนกลับทำให้หน้าผาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก้อนหินขนาดมหึมาพังครืนลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง เย่ว์ชิงหลันใบหน้าซีดเผือด นางกระอักโลหิตออกมาคำโต พิณโลหิตในมือสั่นสะท้านจนแทบหลุดร่วง พลังสะท้อนกลับจากวิชาบทกวีสยบมารของหลี่มู่ไป๋ทำให้เส้นปราณของนางปั่นป่วน แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือ... หัวใจของนาง นางพยายามพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าโลกนี้ไม่มีความหวัง นางต้องการดึงเขาลงมาสู่ความมืดมิดเคียงข้างนางในฐานะสหายร่วมชะตากรรมสีเลือด แต่นายหนุ่มผู้นี้... กลับใช้ความเมตตาที่ผ่านการเจียระไนด้วยความเจ็บปวดมาโอบอุ้มความบ้าคลั่งของนางไว้ "เจ้า... คนโง่..." เย่ว์ชิงหลันพึมพำ ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาสั่นระริก หลี่มู่ไป๋ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินเข้าไปหานางทีละก้าวอย่างมั่นคง ปราณรอบตัวสงบนิ่งดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปหมายจะประคองร่างที่กำลังจะล้มลงของนาง ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสกับชายเสื้อสีชาดของนาง *ฉึบ—!* ประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่าแสงจันทร์พุ่งแหวกอากาศมาจากความมืดมิดเบื้องบนอย่างไร้ซุ่มเสียง เป้าหมายมิใช่หลี่มู่ไป๋ และมิใช่เย่ว์ชิงหลัน... แต่มันคือเงาร่างปริศนาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทั้งสองคนในพริบตา เงาร่างนั้นสวมหน้ากากทองคำรูปอสูรไร้หน้า ในมือถือป้ายอาญาสิทธิ์แห่งสำนักตรวจสอบสวรรค์ ปลายกระบี่ชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสดๆ และสิ่งสำคัญที่สุด... ป้ายอาญาสิทธิ์ในมือนั้น กำลังสะบัดตราประหารชีวิตที่ระบุชื่อของ "หลี่มู่ไป๋" และ "เย่ว์ชิงหลัน" ไว้ด้วยกัน! "ศิษย์พี่หลี่... และท่านประมุขมาร... พวกท่านเล่นสนุกกันพอหรือยัง?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังลอดออกมาจากหน้ากากอสูร พร้อมกับเงานับร้อยที่พุ่งทะยานปิดล้อมผาจันทร์เสี้ยวไว้ทุกด้านในพริบตา ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบทเพลงและคมกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ