คืนวุ่นวายกับเจ้านายคนสวย

กลิ่นหอมเย็นของดอกการ์เดเนียผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของใครบางคน คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของรินรดาให้ตื่นตัว ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกเฮงซวยหรือแสงแดดแทงตาแบบในนิยายน้ำเน่าทั่วไป เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานห้องนอนโทนสีเทาเข้มหรูหรา ประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลดีไซน์มินิมอลที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสอุ่นจัดบริเวณเอวคอดทำให้เธอต้องก้มมอง—แขนเรียวของใครบางคนกำลังโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับเธอกلัวว่าหมอนข้างตัวนี้จะบินหนีหายไปไหน สมองของเลขาฯ สาวประมวลผลด้วยความเร็วสูงชนิดที่เรียกว่าติดเทอร์โบ คืนฉลองปิดดีลโปรเจกต์ร้อยล้าน... ไวน์แดงรสเลิศที่ดื่มเข้าไปไม่ต่ำกว่าสามแก้ว... รอยยิ้มมุมปากของท่านประธานสาวจอมเผด็จการ... และภาพตัดสุดท้ายที่เธอจำได้คือการพยายามทรงตัวไม่ให้ล้มคว่ำลงไปจูบพรมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ... นี่เธอมุดเข้ามานอนซุกอยู่ในเตียงของพิมพ์อร เจ้านายสาวสายดุที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความวุ่นวายยิ่งกว่าอะไรดีเนี่ยนะ! รินรดาแอบสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามขยับตัวถอยหลังทีละนิดอย่างระมัดระวังราวกับกำลังกู้ระเบิดเวลา แต่ทว่า... ยิ่งเธอขยับ วงแขนที่รัดอยู่รอบเอวก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงทุบต่ำงัวเงียที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ "จะดิ้นไปไหน... รินรดา" น้ำเสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนของพิมพ์อรทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ร่างสูงโปร่งที่เคยรักษามาดนิ่งดุราวกับนางพญาในเวลางาน ตอนนี้กลับอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิท เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงนอนทับ และที่สำคัญ... ใบหน้าคมคายนั้นอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียวเท่านั้น รินรดาแข็งทื่อเป็นหิน รีบดึงสติแล้วปั้นหน้า น그เสียงห้วนจัดกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "ปล่อยค่ะท่านประธาน... แล้วนี่ฉันมาอยู่บนเตียงคุณได้ยังไงคะเนี่ย" พิมพ์อรค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมที่แม้จะยังมีร่องรอยความง่วงงุน แต่ก็ยังทรงพลังและเฉียบคมจนคนมองต้องหลบตา ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รินรดาอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าผากอีกฝ่ายสักทีสองที "จำไม่ได้เหรอคะว่าเมื่อคืนใครกันแน่ที่เป็นคนอ้อนวอนขอให้ฉันพามานอนที่นี่...แถมยังบอกว่าเตียงฉันนุ่มกว่าโซฟาแข็งๆ ที่บ้าน ตั้งเยอะ" "โกหกค่ะ!" รินรดาเถียงกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด ไรผมข้างขมับชื้นเหงื่อเล็กน้อย "คนอย่างรินรดาไม่มีทางพูดจาเสียฟอร์มแบบนั้นเด็ดขาดค่ะท่านประธาน ปล่อยฉันเลยนะคะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต" "เข้าใจผิดเรื่องอะไรล่ะคะ..." พิมพ์อรจงใจลากเสียงยาว ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มจนเลขาฯ สาวต้องเอนตัวหนี "ในเมื่อเราก็... อยู่ด้วยกันมาทั้งคืนแล้วนี่คะ เลขาฯ ริน" คำพูดกำกวมกับสายตาพราวระยับที่ส่งมาทำเอาเลือดในกายของรินรดาฉีดพล่านจนร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินกันแน่ที่ทำให้หัวใจมันเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ มือเรียวพยายามแกะมือปลาหมึกของเจ้านายสาวออก แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอมปล่อย "ท่านประธานคะ กรุณามีมารยาทกับลูกน้องด้วยค่ะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ ไม่งั้นฉันจะถือว่านี่เป็นการคุกคามในที่ทำงาน และฉันจะฟ้องฝ่ายHR!" "เชิญค่ะ..." พิมพ์อรหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ใกล้ใบหู จนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "แต่อย่าลืมนะคะว่าคุณเป็นคนเซ็นสัญญาจ้าง และฉันคือนายจ้าง... ถ้าฉันจะคุกคามเลขาส่วนตัวของตัวเอง มันผิดกฎข้อไหนเหรอคะ หืม?" ไอความร้อนจากร่างกายของพิมพ์อรแผ่ซ่านเข้ามาจนรินรด้ารู้สึกราวกับตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมในเขาวงกตที่อีกฝ่ายเป็นคนสร้างขึ้น รอยยิ้มมุมปากของเจ้านายสาวไม่ได้มีความดุร้ายเหมือนเวลาอยู่ในห้องประชุม แต่มันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และ... ความคลั่งไคล้บางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ซึ่งรินรดาไม่อยากจะตีความมันเลยสักนิด สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนกว้างที่มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดาชะงักค้างเมื่อนิ้วเรียวเย็นเฉียบของพิมพ์อรเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนทำให้สมองของเลขาฯ สาวขาวโพลน ว่าเปล่าไปชั่วขณะ จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำและริมฝีปากของพิมพ์อรโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือหลอ— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตาย ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของเพื่อนสนิทตัวดีที่ถือวิสาสะบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "ยัยริน! แกอยู่ไหนวะ เจ้านายให้ฉันมาตาม... อุ๊ย!" พิมพ์อรชะงักค้าง ร่างสูงผละออกห่างจากรินรดาด้วยความรวดเร็วพร้อมกับใบหน้าที่กลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที รินรดาสบถในใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองผู้บุกรุกที่ยืนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านอยู่ตรงข้ามประตูห้องนอน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความคลั่งรักและเคมีที่ร้อนแรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!