ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ไม่มีปุ่ม Log Out

"ฆ่ามันทิ้งเสีย หากขยะชิ้นนี้ไม่สามารถสร้างประโยชน์อันใดให้แก่กองทัพได้ ก็อย่าให้มันมาเปลืองเสบียงในค่ายให้เสียเวลา" เสียงทรงอำนาจของสตรีผู้หนึ่งดังก้องผ่านโสตประสาทของผม มันเป็นน้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ผมยังไม่ทันจะได้ลืมตาขึ้นมาพิจารณาโลกเบื้องหน้า แรงกระชากจากรองเท้าบูททหารที่หนากระด้างก็เหวี่ยงร่างของผมกระแทกเข้ากับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษหินจนหน้าอกสั่นสะเทือน "เจ็บชะมัด..." ผมพึมพำขณะพยายามยันกายลุกขึ้น ความทรงจำสุดท้ายของผมคือการนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับมือที่ถือสมาร์ทโฟนค้างไว้ในหน้าจอเกม *Aetheria Online* ที่ผมครองตำแหน่งผู้เล่นระดับท็อปสายบริหารทรัพยากร แต่ตอนนี้... กลิ่นอายของดินโคลน กลิ่นเลือดจางๆ และสัมผัสหยาบกร้านของเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบกำลังบอกผมว่า นี่ไม่ใช่ห้องนอนแอร์เย็นฉ่ำของผมอีกต่อไป เมื่อลืมตาขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏคือใบหน้าคมสวยของหญิงสาวในชุดเกราะเงินขัดเงา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอคมกริบดุจใบมีดโกน เธอกำลังก้มลงมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจราวกับมองซากหนอนในบ่อโคลน "เจ้าตื่นแล้วหรือ พ่อค้ากระจอก" เธอเอ่ยพลางใช้ปลายดาบเคาะที่หัวไหล่ของผมเบาๆ "ข้าคือแม่ทัพลูมิน่า แห่งกองพันแสงที่สิบ สภาพของเจ้าตอนนี้ไม่เหลือเค้าโครงของสายส่งเสบียงเลยสักนิด ทั้งไร้กำลังกาย ไร้เวทมนตร์ แม้แต่ดาบไม้ก็คงจับไม่เป็นด้วยซ้ำ บอกมา... ข้าควรจะเมตตาเจ้าด้วยการปล่อยให้กลับบ้าน หรือส่งเจ้าไปเป็นเหยื่อล่อปีศาจที่หน้าด่านดี?" ผมกวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว นี่คือค่ายทหารจำลองจากเกมที่ผมคุ้นเคยดี แต่ทว่ารายละเอียดทุกอย่างกลับชัดเจนและสมจริงเกินกว่าจะเรียกว่า 'กราฟิก' ผมก้มมองมือตัวเองที่บัดนี้ไร้ซึ่งค่าสถานะนักรบที่ผมเคยภูมิใจ ในหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผมเพียงคนเดียว ค่าสถานะทุกอย่างของผมกลายเป็นเลข '0' ยกเว้นค่าหนึ่งที่พุ่งสูงจนน่าตกใจ [สถานะ: พ่อค้าพเนจร (เลเวล 1)] [พลังโจมตี: 1 / พลังป้องกัน: 2 / มานา: 0] [สกิลติดตัว: 'สายตาพ่อค้า' (มองเห็นมูลค่าที่ซ่อนอยู่), 'หัวใจนักเจรจา' (ลดแรงกดดัน), 'ความขี้เกียจระดับปรมาจารย์' (ประหยัดพลังงานโดยไม่จำเป็น)] บ้าชัดๆ... ผมยิ้มมุมปาก พลางลูบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ ถ้าความตายคือจุดจบของเกมนี้ ผมคงตายตั้งแต่ห้านาทีแรกแล้ว ทว่าในฐานะคนที่ผ่านการเล่นเกมบริหารจัดการทรัพยากรมานับหมื่นชั่วโมง ผมรู้ดีว่า 'พลังโจมตี' ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ใช้เอาชนะสงครามได้ "ท่านแม่ทัพลูมิน่าครับ" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธออย่างไม่เกรงกลัว พยายามจัดระเบียบน้ำเสียงให้ดูมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "หากท่านฆ่าข้าตอนนี้ ท่านก็จะเสียทรัพยากรที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวในค่ายนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์ และที่สำคัญ... ท่านกำลังมองข้าม 'วิธี' ที่จะช่วยให้กองทัพของท่านไม่ต้องออกไปตายฟรีที่แนวหน้าด้วยตัวคนเดียว" ลูมิน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวด้วยความไม่พอใจที่ถูกคนชั้นต่ำกว่าโต้ตอบ "เจ้ากล้าสอนข้าหรือ?" "เปล่าครับ" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาจะสั่นพั่บๆ แต่ผมก็พยายามเชิดหน้าขึ้น "ข้าแค่กำลังจะบอกว่า ในฐานะพ่อค้า... ข้าสามารถเปลี่ยน 'ขยะ' ที่ท่านมองข้าม ให้กลายเป็นอาวุธที่สร้างปาฏิหาริย์ได้ และนั่น... อาจจะรวมถึงการทำให้ท่านไม่ต้องเสียเวลากับเรื่องน่ารำคาญใจที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในค่ำคืนนี้ด้วย" เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องราวกับต้องการจะค้นหาความเท็จในดวงตาของผม แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วค่ายทหารก็ดึงความสนใจของพวกเราทุกคนไปที่กำแพงค่าย *ตื๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของผมเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เพราะภารกิจที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบเบื้องหน้ามันคือภารกิจระดับหายนะที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์เคยทำสำเร็จมาก่อน [ระบบ: แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS - 'การรอดชีวิตในคืนแห่งหายนะ'] [เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดจากการโจมตีของ 'บอสลับ' ในเวลา 300 วินาทีโดยไม่ใช้สกิลต่อสู้] [รางวัล: ปลดล็อก 'ระบบคลังสมองกล' เต็มรูปแบบ และไอเทมระดับตำนาน] [บทลงโทษ: หากล้มเหลว... จิตวิญญาณจะสูญสิ้นถาวร] ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ท้องฟ้าเหนือค่ายทหารบัดนี้กลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยร้าวสีดำทมิฬขยายตัวกว้างขึ้น และจากช่องว่างนั้น... นัยน์ตาสีทองขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมขึ้น จ้องมองลงมายังจุดที่ผมยืนอยู่ราวกับว่าเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของมันคือหัวของผมเท่านั้น "ลูมิน่า..." ผมกระซิบเสียงแผ่ว สัญชาตญาณพ่อค้าที่อ่านเกมขาดบอกผมทันทีว่างานนี้ 'ราคา' ของความตายมันสูงกว่าที่คิดไว้มาก "ข้าหวังว่าท่านจะมีดาบที่คมพอ เพราะดูเหมือนว่าคืนนี้... เราสองคนคงจะไม่มีทางได้นอนหลับพักผ่อนกันแล้วนะครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของเรื่องราวการเอาตัวรอดที่ไม่ธรรมดานี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ! - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด -