ระบบคลังสมองกล ทำงาน!

“ดึงดาบของเจ้าออกมาเสีย ลูมิน่า ถ้าหากไม่อยากให้พวกเรากลายเป็นปุ๋ยบำรุงดินในคืนนี้” ผมกระซิบเสียงต่ำ พลางถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาคมกริบกวาดมองความมืดมิดรอบตัวที่ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ลูมิน่าไม่ได้ถามเหตุผล เธอเพียงแต่ชักดาบสีเงินวาววับออกมาจากฝัก เสียงโลหะกระทบอากาศดังกังวานก้องไปทั่วโถงวิหารร้าง ท่วงท่าการยืนของเธอเปี่ยมด้วยสัญชาตญาณนักรบ—มั่นคงและพร้อมทะยานออกไปฆ่า แต่สิ่งที่ผมเห็น... ไม่ใช่ศัตรู บนอากาศเบื้องหน้าพวกเรา เงาสีดำสนิทกำลังสั่นไหวเหมือนสัญญาณภาพทีวีที่ขาดหาย มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือ 'ช่องโหว่' ของความเป็นจริงที่พยายามจะฉีกกระชากพื้นที่นี้ออกเป็นชิ้นๆ [ติ๊ง! ระบบคลังสมองกล (System Engine) เริ่มต้นกระบวนการติดตั้ง...] [ตรวจสอบสภาพแวดล้อม: พบความผิดปกติเชิงตรรกะในมิติที่ 4] [สถานะ: อันตรายระดับวิกฤต!] เสียงนั่นดังก้องอยู่ในหัวผม มันไม่ใช่เสียงเทพธิดาหรือเสียงพระเจ้าที่ใครต่อใครฝันถึง แต่มันคือน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนเครื่องจักรที่กำลังวิเคราะห์งบดุลประจำปี ผมกัดฟันแน่น มือสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่ระบบห่วยๆ นี่ดันเลือกเวลาตื่นได้ 'เหมาะสม' เหลือเกิน “เซท เจ้ามองเห็นอะไร?” ลูมิน่าถาม เธอไม่เห็นระบบของผม สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ บิดเบี้ยวจนน่าสะอิดสะเอียน “บั๊กครับ” ผมตอบสั้นๆ “โลกใบนี้กำลังพยายามจะลบข้อมูลพวกเราทิ้งเพราะระบบปฏิบัติการของมันกำลังค้าง” “เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า?” เธอหันมามองผม แววตาเต็มไปด้วยความสับสน แต่ผมไม่มีเวลาอธิบาย ผมหลับตาลง ดึงเอา 'คลังสมองกล' ที่เพิ่งติดตั้งเสร็จมาใช้เป็นจอมอนิเตอร์ในมโนภาพ ข้อมูลไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตกแทนที่จะเป็นทักษะดาบหรือพลังเวทมนตร์อย่างที่คนต่างโลกควรจะมี สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าต่อตาผมคือบรรทัดรหัสที่เต็มไปด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำสั่ง: บีบอัดพื้นที่ว่าง / แยกส่วนรหัสที่เสียหาย / ฟื้นฟูโครงสร้างความจริง] “ขยับไปทางซ้ายสามก้าว!” ผมตวาดเสียงกร้าว ลูมิน่าชะงักไปชั่วครู่แต่ด้วยความไวของยอดนักรบ เธอทิ้งตัวหลบไปทางซ้ายทันที วินาทีนั้นเอง รอยแยกสีดำก็ฉีกกระชากอากาศตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่ พื้นหินที่เธอเหยียบเมื่อครู่สลายกลายเป็นละอองทรายในพริบตา “นี่มันพลังอะไรกัน...” ลูมิน่าหอบหายใจ ใบหน้าสวยคมเริ่มมีหยาดเหงื่อซึม เธอเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ แต่เธอก็เป็นเพียงคนในโลกนี้ที่ยึดติดกับดาบและโล่ การต้องเผชิญหน้ากับ 'ความผิดพลาดของระบบ' มันเหนือความเข้าใจของเธอไปไกลโข “ไม่ต้องสนใจหรอกครับว่ามันคืออะไร สนใจแค่ว่าถ้าท่านเชื่อใจผม ท่านจะรอด” ผมพูดพลางกวาดนิ้วในอากาศราวกับกำลังพิมพ์ดีดบนคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น รหัสสีแดงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียว ผมกำลัง 'ซ่อม' มิตินี้ให้กลับมาเสถียรอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความขี้เกียจสันหลังยาวของผมกำลังประท้วงรุนแรง แต่นี่คือภารกิจกอบกู้โลกที่ผมไม่มีสิทธิ์ลาออก ทว่า ในขณะที่รหัสชุดสุดท้ายกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ ระบบก็แจ้งเตือนด้วยเสียงที่ต่างออกไป [ติ๊ง! ตรวจพบ 'สิ่งแปลกปลอม' ที่แอบอ้างสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ] [ภารกิจหลักระดับ SSS ถูกปลดล็อก: กำจัด 'ไวรัสระดับสูง' ที่กำลังแทรกซึมเข้าสู่แกนกลางของโลก] [รางวัล: การปลดล็อกศักยภาพสมองกลระดับ 100% / บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวตนออกจากฐานข้อมูลโลก (ตายถาวร)] ผมนิ่งไป รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ผมรู้แล้วว่าทำไมโลกนี้ถึงได้พังทลายเป็นชิ้นๆ แบบนี้ มันไม่ใช่เพราะสงครามหรือคำสาป แต่มันคือการต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลของใครบางคน—หรือบางสิ่ง—ที่อยู่เหนือกว่าระบบนี้ไปอีกขั้น “ลูมิน่า” ผมเรียกเธอโดยไม่หันไปมอง “ท่านเชื่อในโชคชะตาไหมครับ?” “ข้าเชื่อในดาบของข้า” เธอตอบหนักแน่น “ดีครับ เพราะจากนี้ไป ท่านอาจจะต้องใช้ดาบเล่มนั้นฟัน 'ความเป็นจริง' ให้ขาดออกจากกัน” ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับแสงสีแดงที่ส่องสว่างออกมาจากรอยแยกมิติ ราวกับว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากอีกฝั่งของรอยต่อแห่งมิติ มันไม่ใช่แค่การสู้กับปีศาจ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับ 'คำสั่ง' ที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อทำลายโลกใบนี้ และในวินาทีที่แสงสีแดงนั้นขยายตัวครอบคลุมวิหารทั้งหลัง เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีเงินยวบยาบก็ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ มันไม่ได้มีรูปร่างเป็นตัวตน แต่มันกลับส่งเสียงที่คุ้นเคยออกมา—เสียงของผมเอง... เสียงของเซทในอีกเวอร์ชันหนึ่งที่ดูอำมหิตและบิดเบี้ยว "ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวฉัน" ร่างนั้นยกมือขึ้นชี้มาที่ผม ก่อนที่หน้ากากของมันจะค่อยๆ แตกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับผมทุกกระเบียดนิ้ว แต่แววตานั้นกลับว่างเปล่าและมืดบอดดั่งหลุมดำ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่นี้ของเซท แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ