ก้าวข้ามขีดจำกัด

เสียงตบมือสามครั้งดังสะท้อนก้องสตูดิโอขนาดใหญ่ พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดของดีไซเนอร์สาวมือหนึ่งที่ยืนกอดอกอยู่ข้างรันเวย์ แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบคมกำลังจ้องมองร่างเพรียวระหงที่เพิ่งเดินกลับมาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงจุดมาร์กด้วยความไม่สบอารมณ์ "มินตรา! คุณเดินเหมือนคนข้อเท้าเคล้งใกล้ลงโลงไม่มียผิด นี่รันเวย์ของเรย์ รินรดา นะคะ ไม่ใช่สะพานลอยให้คุณมาเดินทอดน่องรับลมเย็นๆ" เรย์สาดคำพูดเชือดเฉือนใส่ทันทีที่อีกฝ่ายเดินมาถึงระยะประชิด ใบหน้าสวยคมนิ่งสนิท ไร้รอยยิ้ม เย็นชาจนคนฟังอยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ แต่มินตราก็คือนางแบบสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ในยามที่สถานะชีวิตของเธอกำลังตกอับและถูกคนค่อนขอด เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าตาคุณไม่ฝ้าฟางจนเกินไป ช่วยกรุณามองให้ชัดเจนด้วยค่ะคุณดีไซเนอร์ปากจัด ฉันเดินตามจังหวะบีตเพลงที่คุณเป็นคนเลือกเองกับมือ หรือหูของคุณเริ่มมีปัญหาจนแยกแยะจังหวะดนตรีไม่ออกแล้วคะ?" มินตราตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย เธอปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มออกอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของแอร์ในสตูดิโอตีรวนกันจนบรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวนางแบบสาวจนระยะห่างแทบไม่เหลือ พื้นที่ระหว่างพวกเธอบีบแคบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ความสูงของมินตราที่ไล่เลี่ยกันทำให้เรย์ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา แต่นั่นไม่ได้ทำให้ดีไซเนอร์สาวลดความดุดลงเลยแม้แต่น้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีดำเอื้อมไปคว้าข้อมือบางของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงบีบเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้อยีกฝ่ายรู้สึกถึงความจริงจัง "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เพลงค่ะมินตรา... แต่อยู่ที่ตัวคุณ" เรย์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "คุณกำลังพยายามกั้นกำแพงบางอย่างระหว่างตัวคุณกับชุดที่สวมอยู่ ชุดนี้ออกแบบมาเพื่อคนที่มีอินเนอร์กระหายชัยชนะ ไม่ใช่คนที่กำลังยืนกั๊กความรู้สึกตัวเองแบบคุณ" มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเรย์เคลื่อนจากข้อมือขึ้นมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับสายตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความดุดันแต่ลึกล้ำจนน่าประหลาด หัวใจของนางแบบสาวกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างริมฝีปากของเธอกับเรย์นั้นใกล้กันเกินกว่ามาตรฐานการทำงานร่วมกันในกองถ่ายไปไกลโข "ฉันไม่ได้กั๊ก..." มินตราเถียงเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อถูกดวงตาสีนิลคู่นั้นเจาะลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งความรู้สึก "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสคะ" เรย์ท้าทาย เสียงกระซิบพร่าเลือนแต่ทรงพลัง "เดินใหม่อีกรอบ เอาแบบที่คุณทิ้งความกลัวและศักดิ์ศรีปลอมๆ นั่นลงส้วมไปให้หมด แล้วใช้ร่างกายของคุณสะกดให้ทุกคนในห้องนี้ต้องสยบแทบเท้า... ถ้าทำไม่ได้ วันนี้คุณก็เตรียมเก็บกระเป๋าออกจากโปรเจกต์นี้ไปได้เลย" พูดจบ เรย์ก็สะบัดมือออกอย่างไม่ไยดีแล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังจุดควบคุมไฟและเสียง ทิ้งให้มินตรายืนกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ ความโกรธผสมผสานกับแรงกระตุ้นบางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดทำให้ดวงตาของนางแบบสาวเปลี่ยนเป็นประกายดุดัน เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สะบัดศีรษะไล่ความลังเลออกไปจนหมดสิ้น ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับรันเวย์อีกครั้ง เสียงดนตรีแนวเทคโนผสมบีตหนักหน่วงกระแทกกระทั้นขึ้นอีกรอบ ไฟสปอตไลท์สีชาสาดส่องลงมายังจุดเริ่มต้นของรันเวย์ราวกับเวทีประลอง มินตราก้าวเท้าออกเดินทันทีที่จังหวะแรกดังขึ้น ครั้งนี้ไม่มีความลังเล ไม่มีการเดินทอดน่องแบบขอไปที แต่เป็นการก้าวเดินที่เต็มไปด้วยพลังและการควบคุม ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นไม้ส่งเสียงดังชัดเจนราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เร่งเร้า ร่างเพรียวในชุดเดรสยาวผ่าข้างดีไซน์เปรี้ยวเฉี่ยวพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยทุกครั้งที่เธอเหวี่ยงสะโพกอย่างมั่นใจ สายตาที่เคยมองตรงอย่างไร้จุดหมาย บัดนี้เปลี่ยนเป็นคมกริบ กวาดมองตรงมายังเรย์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เรย์ยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง แต่หัวใจภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดตัวเนี๊ยบกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ยอมรับเลยว่าภาพตรงหน้าสะกดสายตาของเธอไว้ได้อย่างอยู่หมัด มินตราในยามที่ปลดปล่อยความดุดันและเซ็กซี่ออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ช่างเป็นภาพที่อันตรายและงดงามจนเกินกว่าจะละสายตา เมื่อมินตราเดินมาถึงปลายรันเวย์ ร่างบางหยุดยืนอย่างสง่างาม เธอไม่ได้โพสท่าแบบนางแบบทั่วไป แต่กลับจงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงข้างหนึ่ง เอียงคอมองดีไซเนอร์สาวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน ก่อนจะค่อยๆ ยกมือเรียวขึ้นปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อสูทตัวนอกที่สวมทับออกอย่างช้าๆ สายตาคมกริบคู่นั้นไม่เคยละไปจากใบหน้าของเรย์เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโอชั่วขณะ ทีมงานต่างกลั้นหายใจกับลีลาที่ร้อนแรงเกินต้านทานนั้น เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเธอค่อยๆ ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็นแม้แอร์จะเปิดอุณหภูมิต่ำสุด "พอใช้ได้นี่คะ..." เรย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบางเฉียบอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงนิดเดียว "แต่ยังไม่พอที่จะทำให้ฉันยอมใจอ่อนหรอกนะ..." มินตราโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้กำลังจะระเบิดออกในวินาทีที่อารมณ์พุ่งถึงขีดสุด "งั้นก็ลองบอกมาสิคะ... ว่าต้องทำยังไง คุณถึงจะพอใจฉันสักที" มินตรารุกคืบกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ท้าทายและเต็มไปด้วยความเย้ายวน ทันใดนั้นเอง ประตูสตูดิโอขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงปรบมือดังแปะๆ และน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา "โอ้โห บรรยากาศซ้อมเดินแบบนี่มันร้อนแรงยิ่งกว่าโชว์จริงเสียอีกนะเนี่ย... ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ยคุณดีไซเนอร์คนเก่ง?" เรย์และมินตราผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ดวงตาสองคู่หันขวับไปมองยังผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงประตูทางเข้า... สการ์เล็ตโรสหวังว่านักอ่านทุกคนจะสนุกกับการร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของเรย์และมินตราในตอนนี้นะคะ!