วินาทีความเป็นความตายของลินิน

เสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดจากการปะทะของมานาธาตุไฟระดับสูงแผ่พุ่งเป็นวงกว้างจนพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กของดันเจี้ยนเบรก-เทียร์ A แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของซากอสูรกลายพันธุ์ ร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเกราะฮันเตอร์สีขาวสะอาดตาบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ลินินกัดฟันแน่นจนริมฝีปากบางเฉียบปริแตก ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนโยนและอบอุ่นยามมองคนรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและร่อแร1. เธอยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าค่ายกลเวทมนตร์ที่กำลังจะแตกสลาย เพื่อปกป้องสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเธอ "ยัยผู้หญิงโง่! แค่ฮันเตอร์สายซัพพอร์ตแรงก์ S คิดจะขวางทางพวกเราสมาคมเงาอัสนีงั้นเหรอ? สามหามเกินไปแล้ว!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'วุธ' รองหัวหน้ากิลด์ผู้เหี้ยมโหดดังขึ้น ท่ามกลางฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบคนที่ล้อมกรอบเธอไว้ ดาบเคลือบมานาสีม่วงเข้มในมือของวุธพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอระหงของลินินอย่างไม่ลังเล *ฉับ!* แม้ลินินจะใช้ไหวพริบเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่คมดาบก็ยังเฉือนเข้าที่หัวไหล่ขวาของเธออย่างถนัดถนี่ คราบเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นย้อมชุดเกราะสีขาวจนกลายเป็นสีชาด ร่างบางเซถลาล้มลงกระแทกพื้น แรงกดดันจากมานาที่ถาโถมเข้าใส่ทำให้เธอแทบจะหมดสติ "อึก..." ลินินสำลักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าบาดแผลภายนอก คือภาพของอุปกรณ์สื่อสารฉุกเฉินในมือที่หน้าจอแตกละเอียด ข้อความแจ้งเตือนการเชื่อมต่อกับรินทร์ถูกตัดขาดไปต่อหน้าต่อตา *ไม่นะ... อย่าเพิ่งมารินทร์ ที่นี่มันกับดัก...* ลินินร่ำร้องอยู่ในใจ หยดน้ำตาผสมกับหยาดเหงื่อไหลรินอาบแก้มเนียน ความหวาดกลัวไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความตายมาเยือน แต่เธอกลัวว่าคนรักของเธอจะก้าวเข้ามาสู่หลุมพรางมรณะนี้ ในขณะที่วุธกำลังง้างดาบขึ้นเตรียมปลิดชีพเธอเพื่อปิดปากความลับทั้งหมด *ตู้มมมมม!* ประตูเหล็กกล้าหนากว่าห้าเมตรของดันเจี้ยนถูกซัดจนกระเด็นลอยละลิ่วเข้ามาด้านในราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษ แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาภายในห้องโถงหันขวับไปมองยังทางเข้าด้วยความตื่นตระหนก วุธชะงักมือที่กำลังจะฟันลงมา ร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านม่านฝุ่นหนาทึบออกมาอย่างช้าๆ ก้าวแรก... พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ก้าวที่สอง... แรงกดดันมหาศาลระดับ SSS แผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่ง ก้าวที่สาม... ดวงตาคู่คมกริบภายใต้เงาฮู้ดกวาดมองสภาพของลินินที่นอนจมกองเลือด รินทร์หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่วิญญาณของทุกคนในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวยะเยือก "ใคร..." วุธกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือดาบสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "แกเป็นใครวะ! กล้าดียังไงบุกเข้ามาขัดขวางกิจของสมาคมเงาอัสนี!" รินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ ณ ที่นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสูรคลั่ง ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าอันเยือกเย็น บัดนี้กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้เปลือกโลก เส้นเลือดที่ขมับและลำคอเต้นตุบๆ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติดังขึ้นในหัวของรินทร์ แต่ในวินาทีนี้ เขาไม่ได้สนใจตัวเลขยอดเงินในบัญชีหรือสิทธิพิเศษใดๆ อีกต่อไป สิ่งเดียวที่ระบบกำลังทำคือการปลดล็อกขีดจำกัดพลังสูงสุดเพื่อตอบสนองต่อ "ความบ้าคลั่ง" ของผู้เป็นนาย **[ แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะอารมณ์ของผู้ถือครองอยู่ในขีดอันตรายสูงสุด ]** **[ เปิดใช้งานโหมดพิเศษ: "ราชันย์ผู้ไร้ความปรานี" (Wrath of the Sovereign) ]** **[ กำลังโอนถ่ายทรัพย์สินและอำนาจการเงินทั้งหมด แปลงเป็นมานาบริสุทธิ์ 100,000,000 หน่วย... ]** รินทร์ก้มลงมองมือตัวเองที่ตอนนี้ถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีทองอร่ามผสมผสานกับสีดำสนิทของความมืด เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าช้าๆ แต่ละก้าวที่เหยียบลงไปทำให้พวกฮันเตอร์ระดับสูงของสมาคมเงาอัสนีถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "รินทร์..." ลินินพยายามฝืนเปลือกตาขึ้นมอง เธอจำแผ่นหลังนั้นได้ดี แม้ว่ามันจะแผ่รังสีความน่ากลัวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนก็ตาม "หนีไป... พวกมัน..." รินทร์หยุดยืนคุกเข่าลงข้างกายคนรัก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปประคองร่างชุ่มเลือดของลินินขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ถูกแสดงออกมา ณ วินาทีนี้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางเธอนزلลงอย่างระมัดระวัง แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู ดวงตาที่เยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองวุธและลูกน้องทั้งหมด ราวกับพวกมันเป็นเพียงมดปลวกไร้ค่า "พวกแก..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แทบจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ฟังให้แหลกเป็นจุล "บังอาจแตะต้องคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน... เตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกแกไม่มีวันได้ผุดได้เกิดหรือยัง?" วุธหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แม้ปากจะพยายามตะโกนสั่งลูกน้องให้เข้าไปโจมตี แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับตาม "ฆ่ามัน! ฆ่ามันซะไอ้พวกเวร! มันเป็นแค่ฮันเตอร์ตกอับ..." *พรึบ!* ยังไม่ทันที่ลูกน้องคนใดจะได้ขยับตัว รินทร์ก็หาย ับไปจากสายตา พริบตาต่อมา ร่างของฮันเตอร์ระดับ A แถวหน้าของสมาคมเงาอัสนีก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลางอากาศ ละอองเลือดสาดกระเซ็นย้อมผนังดันเจี้ยนจนกลายเป็นสีแดงฉานโดยที่ไม่มีใครมองทันด้วยซ้ำว่ารินทร์ใช้กระบวนท่าอะไร ความโกลาหลและความตายเข้าครอบงำพื้นที่ในพริบตาเดียว รินทร์ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะ และในวินาทีที่เขากำลังจะพุ่งเป้าไปที่วุธซึ่งกำลังคลานหนีด้วยความสิ้นหวังนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารสำรองในกระเป๋าเสื้อของลินินที่ร่วงอยู่บนพื้นก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเสียงจากบุคคลปริศนาที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน... *"สวัสดีฮันเตอร์รินทร์... นายกำลังสนุกกับการฆ่าลูกน้องฉันอยู่หรือเปล่า? แต่เสียใจด้วยนะ ตัวจริงของคนที่สั่งเก็บผู้หญิงของนาย... ตอนนี้กำลังยืนจิบไวน์มองดูพวกนายผ่านกล้องวงจรปิดของตึกบัญชาการใหญ่อยู่... และอีกสามวินาทีนี้ ตึกทั้งตึกกำลังจะ..."* สิ้นเสียงปริศนาจากปลายสาย รินทร์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา