ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"เงินห้าร้อยล้านเครดิต... โอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้วครับท่าน" เสียงแจ้งเตือนจากระบบปัญญาประดิษฐ์อเนกประสงค์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นเจ็ดสิบของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร รินทร์ปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่แสดงยอดเงินมหาศาลซึ่งเพิ่งถูกดูดซับเข้ามาในระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติของเขา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้มแห่งความดีใจ มีเพียงแววตาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่กำลังจับจ้องไปยังภาพถ่ายกลุ่มบุคคลบนโต๊ะทำงาน พวกมันคือสมาคมฮันเตอร์แห่งชาติ... องค์กรที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาและขับไล่เขาออกจากวงการด้วยข้อหาสกปรก "ดูเหมือนว่าพวกมันจะเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เราคาดไว้นะครับรินทร์" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ต ลินินก้าวเท้าเข้ามาใกล้จากมุมห้อง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟนีออนจากภายนอก เธอยื่นแก้วกาแฟดำอุ่นๆ ให้ชายหนุ่ม ก่อนจะทอดสายตามองหน้าจอที่ปรากฏพิกัดจุดความร้อนนับสิบจุดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมอาคารแห่งนี้ รินทร์รับแก้วกาแฟมาถือไว้โดยไม่ดื่ม นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนขอบแก้วเป็นจังหวะ "พวกสุนัขรับGสมาคมคงคิดว่าส่งคนระดับแรงก์ A มาสักสามสี่คนแล้วจะสามารถบุกเข้ามาควานหาตัว 'ฮันเตอร์ไร้แรงก์' อย่างฉันได้ง่ายๆ สินะครับ" รินทร์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังรอเวลาเกี่ยววิญญาณ "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดครับลินิน... เราต้องทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า ประตูทางเข้าที่พวกมันกำลังก้าวเข้ามานั้น แท้จริงแล้วมันคือประตูสู่นรก" บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันมหาศาลจากมานาของลินินแผ่ซ่านออกมาเพื่อปกป้องคนรัก แม้ภายนอกเธอจะดูสงบนิ่ง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววอันตราย ทว่ามือเรียวบางของเธอกลับเอื้อมไปกุมมือหนาของรินทร์ไว้แน่น สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเธอมักจะมีพลังวิเศษในการดึงสติและหลอมรวมความเดือดดาลของเขาให้กลับมาอยู่ในความควบคุมเสมอ "ฉันอยู่เคียงข้างคุณเสมอนะครับ... ไม่ว่าศัตรูหน้าไหนจะโผล่มาก็ตาม" ลินินกระซิบเบาๆ แต่หนักแน่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความจงรักภักดีและความรักลึกซึ้งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันตั้งแต่วันที่รินทร์เป็นแค่ฮันเตอร์ระดับ F ที่ไม่มีใครเหลียวแล รินทร์หันไปสบตาคู่ชีวิต มุมปากที่เคยเหยียดหยามกลับอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น "ผมรู้ครับ... และคืนนี้เราจะแสดงให้โลกได้เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ที่แท้จริง" *ตี๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งชั้น โฮโลแกรมจำลองแผนผังอาคารแสดงจุดที่ระบบรักษาความปลอดภัยถูกเจาะทำลายอย่างรวดเร็ว กลุ่มเงาดำสวมชุดเกราะยุทธวิธีรุ่นล่าสุดของสมาคมฮันเตอร์กำลังพังประตูเหล็กกล้าเข้ามาถึงชั้นหกสิบเกอ... เหลืออีกเพียงชั้นเดียวเท่านั้น! รินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น จากนั้นมือหนาก็หยิบการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "ระบบ... เปิดใช้งานระบบป้องกันขั้นสูงสุด 'เขตแดนอภิมหาเศรษฐี' พร้อมทั้งโอนกรรมสิทธิ์อาคารหลังนี้ทั้งหมดมาเป็นของผมในทันที" [รับทราบครับท่าน... ทำการซื้อกิจการและอสังหาริมทรัพย์ 'แทงค์ทาวเวอร์' มูลค่า 12,000 ล้านเครดิตเสร็จสิ้น ระบบป้องกันระดับทหารรับจ้างและค่ายกลเวทมนตร์ระดับ SSS ถูกเปิดใช้งานแล้วครับ] เสียงระบบตอบรับดังขึ้นในหัว พร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งตึก รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีอำนาจกดดันระดับเทพเจ้าแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาก้าวเดินไปยังบานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองหลวงเบื้องล่าง ที่ชั้นล่างสุด กลุ่มฮันเตอร์รับจ้างฝีมือฉกาจกว่ายี่สิบชีวิตพังประตูเข้ามาด้วยความฮึกเหิม นำโดยหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษแรงก์ A นามว่า 'กริช' ชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้มีรอยแผลเป็นน่ากลัวพาดผ่านใบหน้า เขาหัวเราะในลำคออย่างลำพองใจเมื่อคิดถึงเงินรางวัลก้อนโตที่สมาคมตั้งไว้สำหรับหัวของฮันเตอร์ไร้แรงก์ปริศนาคนนี้ "จัดการเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย! ท่านประธานสมาคมต้องการแค่ลมหายใจของมัน ส่วนร่างจะพิการหรือตายห่าไปก็ไม่มีใครสนใจ!" กริชตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังลั่น ทว่า... ในวินาทีที่พวกมันก้าวเท้าพ้นขอบประตูลิฟต์ของชั้นเจ็ดสิบ เสียงดนตรีคลาสสิกอันแสนไพเราะก็ดังขึ้นแทนที่เสียงสัญญาณเตือนภัย ไฟฉุกเฉินสีแดงเปลี่ยนเป็นสีนวลตาอย่างนุ่มนวล และก่อนที่กริชจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าด้านหลังพวกมันก็ปิดตายลงอย่างรวดเร็วด้วยเสียง *ปัง!* สนั่นหวั่นไหว "อะไרותวะ!?" ลูกน้องคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ กริชขมวดคิ้วแน่น ชักดาบเล่มโตออกมาจากฝัก พลังมานาธาตุไฟลุกโชนท่วมใบดาบ "อย่าตื่นตูม! แค่ระบบรักษาความปลอดภัยกากๆ ของตึกร้าง..." *แกร๊ก...* เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นขัดจังหวะ คำพูดของกริชกลืนหายไปในลำคอ เมื่อผนังห้องโถงค่อยๆ แยกตัวออก เผยให้เห็นกระบอกปืนกลอัตโนมัติเคลือบมานาหลายสิบลำกล้องที่เล็งตรงมายังพวกมันอย่างไร้ความปรานี และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เบื้องหน้า ปรากฏภาพใบหน้าของรินทร์ที่กำลังจ้องมองพวกมันผ่านกล้องวงจรปิดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมนะครับ... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" เสียงทุ้มนุ่มลึกผ่านลำโพงกระจายเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ กริชเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่าพวกมันไม่ได้มาเป็น 'ผู้ล่า' อย่างที่คิด แต่กำลังเดินเข้ามาใน 'กรงขัง' ของนักล่าที่แท้จริงต่างหาก! ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องทำงานบนชั้นเจ็ดสิบ ลินินยืนมองภาพผ่านหน้าจอโฮโลแกรมด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอกดปุ่มบนรีโมทคอนโทรลในมือเบาๆ เพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้ายของสามี "รินทร์ครับ..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแต่น่าเกรงขาม "ดูเหมือนว่าพวกหนูสกปรกจะติดกับดักของเราหมดแล้ว... เราจะเริ่ม 'เกมล่าสัตว์' นี้เลยดีไหมครับ?" รินทร์หันมาสบตาภรรยาคู่ชีวิต รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นิ้วเรียวของเขากดปุ่มสีแดงเพลิงบนโต๊ะทำงานลงไปอย่างเด็ดขาด "เริ่มต้นความสนุกได้เลยครับ." *ปัง! พรึบ! ตู้ม—!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวและแสงไฟวาบสว่างจ้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องล่าง ทว่าก่อนที่เสียงกรีดร้องของเหล่าฮันเตอร์ผู้โชคร้ายจะเงียบหายไป หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของรินทร์ก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพสีทองอร่ามขึ้นมาขัดจังหวะสายตาของเขากะทันหัน [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณลึกลับจาก 'บุคคลปริศนา' ที่ถือครองสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุดเทียบเท่ากับท่าน... และบุคคลผู้นั้นกำลังยืนรอลิฟต์อยู่ที่ชั้นเจ็ดสิบในเวลานี้...!] รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังประตูลิฟต์ส่วนตัวที่อยู่มุมห้องทันที *ติ๊ง...* เสียงสัญญาณลิฟต์มาถึงดังขึ้น พร้อมกับประตูโลหะสีทองที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ