รหัสผ่านที่หายไป

แสงนีออนสีขาวนวลจากหน้าจอแล็ปท็อปรุ่นเก่าสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของกันต์ สันจมูกโด่งเป็นคมทอดเงายาวทาบทับลงบนพวงแก้ม ขณะที่นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังเคาะแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ทว่าไร้ซึ่งเสียงรบกวน ภายในห้องทำงานที่ปิดทึบของสำนักงานทนายความยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของกาแฟดำที่เย็นชืดผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศราวกับหมอกควันสีเทา ปารมียืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มอย่างไม่วางตา ความเงียบงันระหว่างพวกเขาไม่ได้แปลว่าความสงบ แต่มันคือสนามรบทางจิตวิทยาที่ทั้งคู่ต่างระมัดระวังไม่ให้ก้าวล้ำเส้นแบ่งระหว่างความเป็นพันธมิตรและผู้ต้องสงสัย "คุณเหลือโอกาสอีกแค่ครั้งเดียวในการใส่รหัสผ่าน ถ้าเดาผิด ระบบรักษาความปลอดภัยจะทำการฟอร์แมตฮาร์ดไดรฟ์ทิ้งทันที" น้ำเสียงของทนายความสาวราบเรียบ ทว่าแฝงความกดดันไว้อย่างแนบเนียน เธอยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความกังวลในดวงตา กันต์หยุดนิ้วที่กำลังจะเคาะแป้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำและอ่านยากเสียจนปารมีต้องเป็นฝ่ายเบนสายตาหนีไปมองคราบรอยเปื้อนบนผนังแทน "คุณคิดจริงๆ หรือครับปารมี ว่าคนระดับดร.วิชญ์ ซึ่งหมกมุ่นอยู่กับสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์และตำนานโบราณ จะใช้รหัสผ่านแบบที่คนทั่วไปคาดเดаถึง" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของหญิงสาวได้อย่างประหลาด "เขาไม่ได้ซ่อนความลับไว้ด้วยความกลัว แต่เขาซ่อนมันไว้ด้วยความหยิ่งทะนงต่างหาก" ปารมีหรี่ตาลงเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น สถาปนิกผู้ปราดเปรื่องอย่างคุณคงจะอ่านความหยิ่งทะนงนั้นออกสินะคะ ถึงได้เรียกฉันมานั่งดูคุณทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนี้ในตีสอง" มุมปากของกันต์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอสีดำที่มีเคอร์เซอร์กะพริบถี่ๆ รอรับคำสั่ง "รหัสผ่านไม่ได้อยู่ในตัวเลข วันเกิด หรือชื่อคนที่เขารัก" กันต์พึมพำกับตัวเองเบื้องต่ำ นิ้วมือเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งอย่างมั่นใจ "แต่มันอยู่ในจิตวิทยาของความผิดบาป... ที่เขาพยายามลบมันออกไปตลอดชีวิต" ตัวอักษรภาษาอังกฤษแปดตัวถูกพิมพ์ลงไปทีละตัวอย่างช้าๆ แต่ละตัวอักษรราวกับเข็มนาฬิกที่กำลังนับถอยหลังสู่ความจริงที่มืดมน ปารมีกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่กอดอกอยู่เผลอจิกเล็บลงบนต้นแขนตัวเองแน่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง *แกร๊ก* เสียงระบบประมวลผลดังขึ้นเบาๆ หน้าจอสีดำพลันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบ พร้อมกับโฟลเดอร์ไฟล์ลับนับร้อยที่ถูกปลดล็อกและแสดงผลขึ้นมาต่อหน้าต่อตา พวกเขากลั้นหายใจพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ กันต์เลื่อนเมาส์คลิกเปิดไฟล์เอกสารล่าสุดที่ถูกเข้ารหัสลับซ้อนไว้อีกชั้น ชื่อไฟล์ระบุไว้เพียงสั้นๆ ว่า *'โครงการเงาจันทรา'* แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของปารมีสะดุดกึก ภาพถ่ายนับร้อยภาพของเหยื่อในคดีฆาตกรหน้ากากหินถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระบบ และหนึ่งในนั้น... มีรูปถ่ายในวัยเด็กของเธอนอนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง พร้อมกับข้อความลายมือที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานว่า... *‘เหยื่อรายต่อไป... รอการพิพากษา’* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากทางเดินด้านนอกสำนักงาน ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของสารวัตรธนาที่ยืนหอบหายใจจนตัวโยก ในมือถือปืนพกเล็งตรงมาที่กันต์ด้วยแววตาดุดันและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "มือขึ้นจริงนะคุณกันต์..." สารวัตรธนาแค่นยิ้มเหี้ยม เกาะกุมด้ามปืนแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว "แต่เกมของคุณมันจบลงตรงนี้แล้ว!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ