ความลับหลังม่านกระจก

กลิ่นอายของไม้สนเก่าและฝุ่นผงที่อบอวลอยู่ในบ้านของกันตพัฒน์ไม่ได้ทำให้ปารมีรู้สึกอึดอัดเท่ากับ ‘ความเงียบ’ ที่ดังจนหูอื้อ เธออาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มออกไปรับโทรศัพท์ด่วนที่ระเบียงหลังบ้าน ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาบนพื้นไม้ขัดมันมืดสนิท ดวงตาคมกริบของทนายสาวกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายจนน่าสงสัย สถาปนิกที่เน้นความสมมาตรและระเบียบวินัยอย่างเขา... ทำไมถึงมี ‘รอยเยื้อง’ บนผนังห้องสมุดเพียงไม่กี่มิลลิเมตร? ปารมีกดปลายนิ้วลงบนสันหนังสือเก่าเล่มหนึ่งที่ดูขัดกับดีไซน์มินิมอลของห้อง ทันทีที่แรงกดส่งผ่านไป กลไกซ่อนเร้นก็ทำงาน—เสียงฟันเฟืองเหล็กบดเข้าหากันเบาๆ ประหนึ่งเสียงลมหายใจของปีศาจที่ถูกปลุกให้ตื่น ผนังชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงจังหวะที่สั่นสะเทือนในอก ปารมีคว้าไฟฉายจากกระเป๋าถือ ส่องลำแสงสีขาวนวลแหวกความมืดเข้าไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติหรือผลงานสถาปัตยกรรมระดับโลก แต่มันคือ ‘ห้องแห่งความทรงจำที่แตกสลาย’ ผนังห้องเต็มไปด้วยภาพถ่ายคดีฆาตกรรมที่ถูกปิดไปนานเกินกว่าสิบปี แฟ้มเอกสารคดีคลังข้อมูลลับของกรมตำรวจที่ปารมีจำได้ดีว่ามันถูกทำลายไปในเหตุเพลิงไหม้ที่พรากพ่อและแม่ของเธอไป... บัดนี้ กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยโน้ตด้วยลายมือที่คุ้นตา *ลายมือที่เหมือนกับของเธอไม่มีผิดเพี้ยน* "คุณไม่ได้ถูกเชิญให้เข้ามาในนี้ ปารมี" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ปารมีสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้าน กันตพัฒน์ยืนพิงขอบประตู แสงไฟจากโถงด้านนอกขับให้ใบหน้าของเขาดูไร้อารมณ์ ดวงตาสีเทาเข้มของเขาไม่ได้แสดงความโกรธ แต่มันกลับลึกล้ำจนน่าขนลุกเหมือนห้วงมหาสมุทรที่กักขังความลับนับล้าน "เอกสารพวกนี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่" ปารมีเค้นเสียงถาม มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายในวัยเด็กของเธอติดอยู่ใจกลางกระดาน "คุณเป็นใครกันแน่ คุณกันต์? ทำไมคนตายไปแล้วถึงมีหลักฐานอยู่ในบ้านของคุณ!" กันตพัฒน์ก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ของลมหายใจ เขายกมือขึ้นช้าๆ ปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกด้วยสัมผัสที่นุ่มนวลอย่างประหลาดท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด "ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกเขา" เขากระซิบ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย "แต่ผมคือคนที่เก็บเศษเสี้ยวสุดท้ายของชีวิตที่พวกเขาพยายามปกป้องคุณไว้... ปารมี ถ้าคุณก้าวผ่านประตูนี้เข้ามาแล้ว คุณไม่มีทางหันหลังกลับไปเป็นทนายที่แสวงหาความยุติธรรมในศาลสีขาวบริสุทธิ์ได้อีกต่อไป คุณจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อความจริงที่อาจจะฆ่าคุณได้เพียงเพราะอยากรู้ว่า 'ใคร' เป็นคนทำหรือเปล่า?" ปารมีมองลึกเข้าไปในดวงตาที่แสนซับซ้อนนั้น เธอเห็นทั้งความเจ็บปวด ความโหยหา และความหวาดกลัวที่เขาพยายามปิดบังไว้เบื้องหลังท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นสลัก เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "ความยุติธรรมไม่ได้มีสีขาวหรือสีดำหรอกค่ะ" เธอตอบโต้ด้วยสายตาที่ท้าทายไม่แพ้กัน "และถ้าความจริงมันน่ารังเกียจนัก ฉันนี่แหละจะเป็นคนลากมันออกมาให้เห็นด้วยตาตัวเอง ไม่ว่ามือของฉันจะต้องเปื้อนโคลนตมแค่ไหนก็ตาม" กันตพัฒน์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขแต่กลับดูตราตรึง "งั้นคุณก็เตรียมตัวให้ดี เพราะหลักฐานที่วางอยู่ข้างหลังคุณ... มันไม่ได้บอกแค่ว่าใครฆ่าพ่อแม่คุณ แต่มันกำลังจะบอกว่า 'คนใกล้ตัว' ที่คุณไว้ใจมากที่สุด คือคนที่ถือมีดเล่มนั้นอยู่" เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งจากกองเอกสารแล้วยื่นให้เธอ เมื่อปารมีเปิดมันออก ร่างกายของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ ในหน้าแรกของแฟ้มคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุ... สารวัตรธนา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอกำลังก้าวออกมาจากบ้านของเธอในสภาพที่เสื้อเชิ้ตขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงเข้มที่ยังคงสดใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน กริ่งหน้าบ้านถูกกดรัวเร็วเป็นจังหวะที่ร้อนรน ปารมีเงยหน้าขึ้นมองกันตพัฒน์ด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าที่สงบนิ่งเกินไปของชายหนุ่ม... เขาขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า "คุณมีเวลาอีกแค่สามวินาทีในการตัดสินใจว่าจะซ่อนตัว หรือจะออกไปเผชิญหน้ากับฆาตกรที่มารอพบคุณถึงที่นี่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ