ความห่วงที่ปิดไม่มิด

"พี่ธันวา! หนูบอกว่าอย่าไปทางนั้นไง! มืดขนาดนี้เดี๋ยวก็เจอดีเข้าให้หรอก ฮือ... กะทิไม่เดินต่อแล้วนะ!" ฉันตะโกนลั่นพลางยื้อแขนเสื้อกาวน์สีซีดของคนตรงหน้าเอาไว้แน่น กลิ่นอายความเย็นเยียบของตึกร้างคณะเภสัชฯ เก่าที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปีมันช่างกดประสาทเสียจนกะทิแทบจะร้องไห้โฮออกมาจริงๆ ขาทั้งสองข้างของฉันสั่นพั่บๆ เหมือนลูกนกตกน้ำ ยิ่งเห็นเงาดำตะคุ่มที่ปลายสายตาขยับไหวไปมา ยิ่งอยากจะหมุนตัววิ่งกลับไปที่รถให้รู้แล้วรู้รอด "ไร้สาระ กะทิ... เธอนั่นแหละที่แหกปากจนผีที่ไม่รู้ว่ามีจริงไหม มันจะตื่นมาตบปากเธอซะก่อน" ธันวาหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับมามองด้วยแววตาเรียบเฉยตามสไตล์วิศวกรผู้ไม่เชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ แต่กะทิสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... มือข้างที่เขาถือไฟฉายสั่นเล็กน้อย และที่สำคัญ คือเขากระชับแขนเสื้อที่ฉันจับไว้อยู่ให้แน่นขึ้นอีกนิด "ก็... ก็พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อหนู! นั่นไง! เสียงมาจากข้างหลังห้องสมุดนั่นน่ะ!" ฉันชี้ไม้ชี้มือไปทางห้องเก็บยาเก่าที่ประตูพังยับเยิน ลมพัดกรูเข้ามาจนบานประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู "เสียงแมว" ธันวาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะขยับตัวมาบังฉันไว้มิดชิดอย่างเป็นธรรมชาติ "แมวแก่ๆ สักตัวที่หาทางออกไม่เจอนั่นแหละ เลิกขวัญอ่อนแล้วตั้งสติหน่อย... เอ้านี่ ถือไว้" เขาหยิบอุปกรณ์วัดค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (ที่เขาอ้างว่าเอาไว้ตรวจจับไฟรั่วแต่จริงๆ คือเอามาให้ฉันอุ่นใจ) ยัดใส่มือฉัน ก่อนจะคว้าไฟฉายในมือฉันไปถือเอง แล้วเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจับมือฉันไว้แทน สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือฉันไว้แน่นท่ามกลางความหนาวเหน็บของบรรยากาศตึกร้าง ทำให้หัวใจของกะทิเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัวผีแล้วล่ะ... แต่เพราะความห่วงใยที่เขามักจะแสดงออกมาแบบเนียนๆ ตลอดเวลาแบบนี้ต่างหาก *ครืด... ครืด...* เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นรัว กะทิหยิบออกมาดูด้วยมือที่ยังสั่นเทา ก่อนจะพบว่าเป็นข้อความแชตจากกลุ่มยูทูบของพวกเราที่ตอนนี้คนดูพุ่งทะลุสองหมื่นไปแล้วเพราะเหตุการณ์ 'เจอตัวแล้ว' จากตอนที่แล้ว **[แชต: ล่าผีกับกะทิ&เดอะแก๊ง]** *พี่ธันวา (Admin):* "เลิกซูมหน้ากะทิได้แล้ว พวกมึงโฟกัสที่ทางข้างหน้าพอ" *กะทิ (เจ้าของช่อง):* "พี่! หนูเห็นอะไรแวบๆ ตรงหน้าต่างชั้นสอง!" *พี่ธันวา (Admin):* "ถ้าเห็นผีอีกคนเดียว พี่จะวางกล้องแล้วอุ้มเธอกลับรถเดี๋ยวนี้เลยนะ เลิกกลัวแล้วเดินต่อ" กะทิอ่านแล้วก็ได้แต่ค้อนขวับใส่คนข้างๆ เขายังคงเดินหน้าด้วยท่าทีสุขุมราวกับกำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้า ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มมีไอเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอ "พี่ธันวา... ถ้าวันนี้หนูตายไป พี่จะเสียใจไหม?" ฉันถามออกไปโดยไม่รู้ตัว ปากมันพาไปเองเพราะความกดดันที่สั่งสมมานาน ธันวาชะงักฝีเท้าทันที เขาหันกลับมามองด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนฉันแทบหายใจไม่ออก แสงไฟฉายที่สะท้อนกับใบหน้าคมสันทำให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "เสียใจสิ" เขาตอบเสียงต่ำ นิ่งสนิทแต่น่าฟังจนใจสั่น "เสียใจที่พาเธอมาลำบาก... แล้วก็คงเสียใจมาก ถ้าโลกนี้ไม่มีคนคอยโวยวายให้ฟังทุกวัน" คำตอบนั้นทำเอาคนฟังอย่างกะทิหน้าร้อนผ่าว แม้จะอยู่ในที่มืดสนิทเธอก็รู้ตัวว่าตัวเองคงหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู นี่เขาหยอดหรือเขาด่ากันแน่? แต่ทำไมใจมันถึงเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแบบนี้ "เอ่อ... พี่ธันวา... พี่..." "เงียบก่อน" เขาบีบมือฉันแน่นขึ้น แล้วดึงฉันเข้าไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ สายตาเขามุ่งตรงไปที่ทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า ที่นั่น... มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนหันหลังให้อยู่ ลักษณะท่าทางดูคุ้นตาอย่างประหลาด ร่างนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมาหาพวกเราอย่างช้าๆ ไม่ใช่ผี... ไม่ใช่คน... แต่เป็น... "กะทิ..." ธันวากระซิบข้างหูฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาฉันขนลุกเกรียว "นั่นมัน... รูปถ่ายเมื่อสิบปีก่อนของพี่เอง ไม่ใช่เหรอ?" ร่างนั้นคือธันวาในวัยเด็กที่ใส่ชุดนักศึกษาคณะวิศวะเหมือนกับเขาในตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! ทันใดนั้น ร่างเงาตรงหน้าก็ชี้มือมาที่ฉัน ก่อนจะส่งเสียงที่เย็นเยียบเหมือนแก้วแตก... "ความลับ... ที่เธอซ่อนไว้... กำลังจะถูกเปิดเผย..." สิ้นเสียงนั้น ไฟฉายในมือธันวาก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของกะทิที่ดังลั่นตึก! แต่ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกอย่างไป ธันวาก็รวบตัวฉันไว้ในอ้อมกอดแน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... พี่จะปกป้องเธอเอง" และในจังหวะที่มือของฉันควานหาโทรศัพท์เพื่อกดเปิดไฟฉาย นิ้วโป้งของฉันก็เผลอไปแตะปุ่ม 'ส่ง' แชตที่พิมพ์ค้างไว้ให้ธันวาโดยไม่ตั้งใจ... *[แชตที่ส่งออกไป: "พี่ธันวา... หนูชอบพี่นะ... อย่าทิ้งหนูไว้กับผีเลยนะ"]* ดวงตาของฉันเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งออกไปในจังหวะที่ธันวาปล่อยมือจากการโอบกอดเพื่อหยิบไฟฉายสำรองขึ้นมา... เขาเห็นมันแล้ว... เขาเห็นมันเต็มๆ ตา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กะทิและพี่ธันวากันมาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ หวังว่าจะชอบความหน่วงๆ แบบเขินๆ ในตอนนี้นะคะ!