แผนการหลอกผีด้วยเทคโนโลยี

เส้นด้ายสีแดงเรืองแสงที่พันธนาการอยู่บนข้อมือของคนทั้งสอง ไม่เพียงแต่สั่นสะเทือนประสาทสัมผัสทางตา หากแต่ยังส่งกระแสความอุ่นวาบซ่านวิ่งพล่านผ่านผิวเนื้อ ตรงเข้าสู่จังหวะการเต้นของหัวใจจนกะทิแทบลืมหายใจ ในความมืดมิดของตึกร้างคณะสถาปัตย์เก่า ที่ซึ่งควรจะมีแต่กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและซากปูน กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายสะอาดสะอ้านกลับลอยวนอยู่ปลายจมูก ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงภายใต้แสงเรืองรองสีแดงจัดที่สะท้อนกับใบหน้าคมสัน วิศวกรผู้บูชาตรรกะและกฎฟิสิกส์มาตลอดชีวิต กำลังจ้องมองด้ายแดงประหลาดที่เชื่อมเขากับยัยตัวแสบข้างกายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "นะ...นี่มันเชือกกล้วยเรืองแสงชุบสารเคมีอะไรของนายรึเปล่าพี่ธันวา!" กะทิโวยวายเสียงสั่น ร่างกายเล็กๆ ถอยกรูดจนแผ่นหลังไปชนกับเสาปูนเย็นเฉียบ แต่มือซ้ายเจ้ากรรมกลับถูกดึงรั้งไว้ด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น ทำให้เธอต้องขยับตัวเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ "อย่าบอกนะว่านี่คือโปรเจกต์จบปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมศาสตร์ภาควิชาคุณไสยมนต์ดำ!" "1,428 ครั้ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ท่ามกลางความเงียบงัน "ฮะ? อะไรนะ? เลขหวยเหรอ ซื้อตรงไหน กลับออกไปฉันจะเหมาให้หมดแผงเลย!" คนขี้โวยวายพยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการปล่อยมุกแป้ก "จำนวนครั้งที่เธอแหกปากโวยวายใส่ฉันตั้งแต่เริ่มไลฟ์สดจนถึงตอนนี้" ธันวาหันขวับมามอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสบตากับเธอตรงๆ "และเป็นจำนวนครั้งที่สมองส่วนเหตุผลของฉันพยายามปฏิเสธว่า เรื่องบ้าๆ แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงตามหลักวิทยาศาสตร์... แต่ดูสิ กะทิ" นิ้วเรียวยาวของฝ่ายชายยกขึ้นแตะเบาๆ ที่เส้นด้ายสีแดงบนข้อมือของกะทิ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสาง แต่เป็นเพราะกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วของเขาเข้ามาสู่ผิวเนื้อต่างหาก "มันไม่มีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ไม่มีรังสีอินฟราเรด ไม่มีแม้กระทั่งปฏิกิริยาเคมีจากสารเรืองแสงใดๆ" ธันวาถอนหายใจยาว พลางขยับเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้นเพื่อบังกระแสลมหนาวที่พัดผ่านช่องหน้าต่างแตก "แต่มันคือแรงดึงดูดเชิงควอนตัม... ระหว่างคนปากจัดกับคนขี้โวยวาย" "ไอ้พี่ธันวา! นี่มันสถานการณ์สยองขวัญสั่นประสาทนะเว้ย ไม่ใช่เวลามาหยอดมุกเสี่ยวจากเพจคณะวิศวะ!" กะทิหน้าแดงแจ๋ แม้ในความมืดเธอก็รู้ว่าตัวเองกำลังเสียฟอร์มอย่างราบคาบ มือขวาที่ว่างอยู่รีบหยิบยันต์เก้าเฮียะขึ้นมาโบกพัดวีใส่หน้าเขาอุตลุด "ถอยไปเลยนะ! ผีข้างหลังนั่นยังไม่ทันจะออกมาระאกขวัญ ฉันจะหัวใจวายตายเพราะความกวนประสาทของนายก่อนเนี่ย!" ครืนนน—! เสียงหินปูนหลุดร่วงจากเพดานด้านบนดังขัดจังหวะการต่อปากต่อคำ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้ง เงาสีดำทะมึนรูปร่างสูงใหญ่เกินมนุษย์ ค่อยๆ ยื่นออกมาจากมุมมืดของทางเดินยาว กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยเข้าจมูกจนกะทิต้องหลับตาปี๋แล้วคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อยืดของธันวาโดยสัญชาตญาณ "อ๊ะ... มาแล้ว!" เธอกรี๊ดลั่นซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของคนตัวโต รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธันวาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบคมในแบบฉบับของนักประดิษฐ์อัจฉริยะ มือหนาคว้าข้อมือข้างที่ติดด้ายแดงไว้กระชับแน่น ส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจมาให้ "หลับตาไว้ ทำตามที่ฉันบอก... แล้วเธอจะรู้ว่าวิศวกรรมศาสตร์มีประโยชน์กว่าที่คิดเวลาเจอผี" ธันวาควิบกระเป๋าเป้คู่ใจใบโตลงบนพื้น มือหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หน้าตาประหลาดที่ประกอบขึ้นเองจากบอร์ด Arduino สายไฟระโยงระยาง และเซนเซอร์วัดคลื่นความร้อนอินฟราเรดที่ดัดแปลงมาจากกล้องจับความร้อนทางทหาร ออกมาต่อเข้ากับโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดไลฟ์สดอยู่ "พี่จะทำอะไรอะ ระเบิดตึกเหรอ ถ้าตึกถล่มเราตายคู่นะเว้ย!" กะทิโงหัวขึ้นมามองอย่างหวาดเสียว "เรียกว่า 'ระบบขับไล่พลังงานรบกวนด้วยคลื่นความถี่สูงผสมผสานสนามแม่เหล็กเฉพาะกิจ' ต่างหาก" ธันวาตอบหน้าตาย นิ้วเรียวกดรัวแป้นพิมพ์บนหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างคล่องแคล่ว "จำตอนที่พวกเราติดอยู่ในลิฟต์แล้วฉันคำนวณคลื่นเสียงสะท้อนได้ไหม? ผีหรือพลังงานวิญญาณ ก็คือรูปแบบหนึ่งของคลื่นพลังงานตกค้าง... ถ้าเราสร้างคลื่นแทรกสอด (Interference Wave) ในความถี่ที่ตรงกันข้าม พลังงานพวกนั้นก็จะถูกหักล้างจนกระเจิงไปเอง" ผีร้ายในเงามืดส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อแสงไฟแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่ถูกเชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์ DIY ของธันวา ส่องประกายวาบขึ้นพร้อมกับคลื่นเสียงความถี่ต่ำที่ปล่อยออกมาจากลำโพงบลูทูธตัวจิ๋ว ภาพในไลฟ์สดปรากฏกลุ่มควันสีดำที่กำลังบิดเบี้ยวและสลายตัวไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชมหลักแสนคนที่คอมเมนต์ไหลทะลักจนอ่านไม่ทัน *‘เห้ยยย! พี่วิศวะโคตรเท่!’* *‘นี่มันปราบผีด้วยระบบ 5G ชัดๆ!’* *‘กะทิไปหาผู้ชายแบบนี้มาจากไหนวะ อิจฉาโว้ยยย!’* *‘ระบบขับไล่พลังงานรบกวนอะไรนั่น ขายกี่บาทคะพี่หนูจอง!’* "เฮ้ย... มันหายไปแล้ววะพี่!" กะทิเบิกตากว้างมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับร่างสูงของคนที่ยืนยันความสำเร็จด้วยสีหน้าเรียบเฉย ความโล่งอกทำให้เข่าเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น โชคดีที่แขนแกร่งของธันวาเอื้อมมาโอบเอวบางไว้ได้ทันอย่างพอเหมาะพอเจาะ กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาโชยเข้าจมูกอย่างชัดเจนในระยะประชิด หัวใจของกะทิเต้นรัวยิ่งกว่าตอนเจอผีเสียอีก ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าดวงตาคมกريบของธันวากำลังมองสำรวจเธออยู่ก่อนแล้ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว "ทีนี้... เชื่อฉันหรือยัง ว่าวิทยาศาสตร์กับเรื่องพวกนี้มันไปด้วยกันได้" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงพวงแก้ม "อะ...อืม รู้แล้วน่า ปล่อยได้แล้วมั้ง!" กะทิพยายามดันอกเขาออก แต่แรงที่มีกลับหดหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ยิ่งด้ายแดงที่ข้อมือยังคงเปล่งแสงเรืองรองอุ่นวาบเชื่อมโยงหัวใจสองดวงไว้ด้วยกัน ยิ่งทำให้เธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ธันวาอมยิ้มบางๆ มือที่โอบเอวเธออยู่ไม่ได้ขยับหนี แถมยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง "ยังปล่อยไม่ได้หรอก..." เขาก้มหน้าลงกระซิบเบาๆ จนริมฝีปากเกือบชิดใบหูสีแดงก่ำของเธอ "เพราะระบบนำทางของด้ายเส้นนี้... บอกว่าฉันต้องดูแลเธอไปจนกว่าจะจบไลฟ์... และอาจจะตลอดไป" กะทิอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำหยอดระดับร้อยริกเตอร์ของพี่รหัสสายมูผู้ไม่เคยหวานคนนี้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก และในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนพื้นซึ่งยังคงเปิดไลฟ์สดค้างไว้ ก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพขึ้นมากลางหน้าจอจากแอปพลิเคชันแชทส่วนตัว... เป็นข้อความจากบัญชีของธันวาที่ส่งตรงถึงเธอ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้กดล็อกหน้าจอ *[ธันวา]: "เลิกปากแข็งแล้วเป็นแฟนกันเถอะ ยัยตัวแสบ"* กะทิเบิกตากว้างค้างเติ่ง หันขวับไปมองหน้าธันวาที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่แพ้กัน นิ้วเรียวของฝ่ายชายพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มากด "ยกเลิกข้อความ" อย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ และนิ้วมือของธันวาก็กดพลาดไปโดนปุ่ม "ส่งซ้ำ" แทนที่จะเป็นลบออก แถมสัญญาณอินเทอร์เน็ตยังพุ่งกระฉูดส่งข้อความนั้นกระจายเข้าสู่หน้าจอไลฟ์สดต่อหน้าผู้ชมสองแสนคนพอดีเป๊ะ! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปั่นป่วนของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!