แชตลึกลับจากทางบ้าน

นิยายเรื่อง "ไลฟ์สดล่าผีกับพี่รหัสสายมูผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราว" ตอนที่ 22: แชตลึกลับจากทางบ้าน "ยอดคนดูพุ่งทะลุห้าหมื่นแล้วค่ะคุณธันวา! แต่ประเด็นคือ... ในคอมเมนต์เขาไม่ได้คุยเรื่องวิชามารหรือคาถาอาคมอะไรนั่นเลยนะคะทุกคน พวกเขากำลังกรี๊ดกราดอะไรกันก็ไม่รู้... ช่วยมีสติกับสถานการณ์ตรงหน้าหน่อยค่ะ!" กะทิแผดเสียงลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วมือข้างหนึ่งถือไม้เซลפי์สั่นระริก ส่วนมืออีกข้างพยายามปัดหน้าจอสมาร์ทโฟนที่คอมเมนต์วิ่งไหลผ่านเร็วราวกับสายน้ำหลาก แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าตื่นตระหนกของเธอจนดูซีดเซียว ตัดกับความมืดมิดของตึกร้างคณะสถาปัตย์เก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาเตอะ บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลวังเวงจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืดและเสียงกุกกักแปลกปลอมในตึกร้าง กลับไม่ใช่ผีสางเทวดาที่ไหน... แต่มันคือ "ความลับ" ของนายธันวา พี่รหัสวิศวะฯ หน้าตายผู้ยึดมั่นในตรรกะ ที่ตอนนี้ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกำลังยืนรอรถเมล์ "จะเสียงดังทำไม ยายกะทิ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงmodernกวาดมองไปรอบโถงทางเดินมืดทึบ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วดึงเข้ามาหลบหลังแผ่นหลังกว้างโดยสัญชาตญาณ "บอกให้เดินตามมาเงียบๆ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง ตรงนี้ฝุ่นเยอะ เดี๋ยวภูมิแพ้ก็กำเริบอีกหรอก" "นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องภูมิแพ้ของฉันนะคะ!" กะทิโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวหนתเหน็บจนขนลุกซู่ "คุณดูหน้าจอไลฟ์สดสิคะ! รี้ดเดอร์เขาตาดีกว่าเราอีก เขาทักกันมาพรพรึบเลยว่า... ว่า..." "ว่าอะไร?" ธันวาเลิกคิ้วสูง น้ำเสียงติดจะรำคาญนิดๆ แต่ในขณะเดียวกันมือหนากลับขยับมากระชับข้อมือเธอแน่นขึ้นอย่างลืมตัว "เขากบอกว่า... มีเงาดำๆ สองร่างซ้อนทับกันอยู่ข้างหลังคุณค่ะ!" กะทิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "แถมคอมเมนต์หนึ่งยังบอกอีกว่า... วิญญาณดวงนั้นไม่ได้มาทำร้ายเรา แต่... แต่เขาบอกว่าวิญญาณดวงนั้นกำลัง... กอดคุณอยู่จากข้างหลังค่ะ!" สิ้นคำพูดของกะทิ บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลดฮวบทันที ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านหลังคาสังกะสีเก่าๆ จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุก กะทิหลับตาปี๋ มือเล็กกำชายเสื้อยืดสีดำของธันวาแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่ทว่า... ธันวาไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ พ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมาท่ามกลางความหนาวเย็น "ไร้สาระน่า" ธันวาเอ่ยเสียงนิ่ง แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่ากรามของเขากำลังขบเข้าหากันแน่น "ผีสางอะไรกัน มันก็แคเงาตะคุ่มของเสาโครงสร้างตึกเก่ากับมุมแสงไฟจากหน้าจอมือถือเธอนั่นแหละ เอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย ยัยเด็กนี่" "แต่นี่ไม่ใช่แค่เงาเสานะคะคุณธันวา! รี้ดเดอร์ตาดีนับพันคนตาไม่ฝาดพร้อมกันหรอกค่ะ!" กะทิเถียงเสียงสั่น เธอลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อมองหน้าคนตัวสูง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอต้องชะงัก ธันวากำลังมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาหวาดกลัว และไม่ใช่แววตาดุๆ แบบที่ชอบใช้ว่าเธอเป็นประจำ... แต่มันเป็นแววตาที่ลึกซึ้ง อ่อนโยน และ... มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ "ถ้าสมมุติว่า... มันไม่ใช่ผีล่ะ" ธันวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา รabกุมบรรยากาศรอบข้างให้เงียบงันลงถนัดตา "ฮ...หะ? หมายความว่ายังไงคะ?" กะทิขยับปากถามอย่างงومงาย สมองตื้อตันไปหมด "ก็หมายความว่า..." ธันวาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก "บางที... สิ่งที่ตามฉันมาตลอด ไม่ใช่วิญญาณเร่ร่อนที่ไหนหรอก" "แล้ว... แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?" กะทิรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวผีอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเพราะระยะประชิดอันตรายและแววตาสั่นไหวของคนตรงหน้า ธันวาเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตา นิ้วเรียวยาวที่เคยถือกระบองไฟฉาย ค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนเสียจนกะทิแทบลืมหายใจ "ก็คน... ที่ยืนโวยวายแล้วกำชายเสื้อฉันจนยับเยินอยู่ตอนนี้ไง" ธันวากระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู น้ำเสียงเจือรอยยิ้มเอ็นดูที่หาฟังได้ยากยิ่ง กะทิอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน *นี่เขา... กำลังหยอดเธอเหรอ? กลางตึกร้างเนี่ยนะ?!* ยังไม่ทันที่กะทิจะได้เปล่งเสียงโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงเปิดไลฟ์สดค้างไว้ ก็มีข้อความแชตจากทางบ้านเด้งขึ้นมารัวเร็วยิ่งกว่าพายุ ท่ามกลางคอมเมนต์นับหมื่นที่กำลังกรี๊ดสับกับโมเมนต์ชวนเขิน ข้อความหนึ่งจากยูสเซอร์เนมลึกลับชื่อ **"คนเคยแอบรัก"** กลับปักหมุดค้างเด่นหร่าอยู่กลางจอ จนทั้งกะทิและธันวาต้องก้มลงมองพร้อมกัน **[คนเคยแอบรัก]:** *"เลิกแกล้งน้องเขาสักทีเถอะธันวา แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้ตามมาหลอกพวกแก... แต่ฉันมาเพื่อเตือนต่างหาก ว่าไอ้แหวนเพชรในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตที่แกเตรียมไว้ขอรังแกน้องเขาเนี่ย ระวังจะทำตกหายแถวนี้ซะก่อนนะ!"* กะทิเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าพี่รหัสทันทีด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่ธันวาถึงกับหน้าถอดสี มือหนาที่เคยจับข้อมือเธออยู่ชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่วันนี้แตกกระเจิงหายไปอย่างไร้ร่องรอย --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักของ "เสียงกระซิบยามดึก" ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างกันมาจนถึงบทนี้นะคะ