ไลฟ์แรกก็เจอดี

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบสะท้อนกับหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าเรียวเล็กของกะทิ ยูทูบเบอร์สาวผู้มีผู้ติดตามหลักแสนแต่กำลังจะถังแตกเพราะหนี้ กยศ. และค่าหอพักที่ค้างมาสองเดือนเต็ม เสียงแจ้งเตือนยอดโดเนทหลักสิบดังขึ้นติดต่อกันเป็นระดู พร้อมกับคอมเมนต์ในไลฟ์สดที่ไหลเลื่อนราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก *(‘ไหนบอกจะพาไปล่าผีสำนักร้างไงคะซิส ทำไมยืนขาแข็งอยู่หน้าประตูห้องน้ำนานจัง?’)* *(‘หน้าซีดกว่าไก่ต้มน้ำปลาอีกนะกะทิ แอบกินรองพื้นเบอร์ขาวสุดมาเหรอ?’)* *(‘ระวังข้างหลังนะคะ! เหมือนมีอะไรสีดำๆ ลอยผ่านหัวไปเมื่อกี้!’)* “ปากเสียกันจริง ๆ นะพวกเธอนี่!” กะทิแหวใส่หน้าจอเบา ๆ อย่างลืมตัว มือข้างหนึ่งสั่นเทาจนแทบถือขาตั้งกล้องไม่อยู่ ในขณะที่มืออีกข้างกำตะกรุดโบราณ สายสิญจน์ และท้าวเวสสุวรรณพวงใหญ่แน่นจนฝ่ามือชื้นแฉะไปด้วยเหงื่อ กลิ่นอับชื้นของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เก่าที่ถูกปิดตายยามตีสองครึ่งโชยเข้าจมูกจนชวนคลื่นไส้ บรรยากาศรอบตัววังเวงเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นโครมครามราวกับกลองเพล ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่าคอนเทนต์ ‘เปิดตึกร้างท้าพิสูจน์วิญญาณ’ เพื่อแลกกับยอดซับสคริปต์และเงินรางวัลก้อนโต จะทำให้เธอต้องมาติดแหงกอยู่หน้าห้องน้ำชายตึกร้างที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยนแบบนัมเบอร์วัน! “ฮือ... รู้แบบนี้น่าจะยอมไปรับจ้างพับถุงกระดาษขายดีกว่า” กะทิเบะปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ยิ่งอ่านคอมเมนต์ที่ยุยงให้เธอเดินเข้าไปสำรวจด้านใน หัวใจดวงน้อย ๆ ก็แทบจะกระโดดออกมานอกอก กึก... กึก... เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านในห้องน้ำมืดสนิท เป็นจังหวะการลากของหนักบางอย่างบนพื้นปูน เสียงนั้นดังลากยาว... ใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่หลังบานประตูกระจกฝ้าที่ขึ้นคราบสกปรก กะทิสะดุ้งเฮือก กั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน มือถือสั่นสะเทือนรุนแรงจนภาพในไลฟ์สตรีมไหววับ *แอ๊ดดด—* ประตูกระจกค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ ท่ามกลางความมืดมิด ไร้ซึ่งเงาของสิ่งมีชีวิต... มีเพียงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลต้านหน้าอกจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง และในวินาทีนั้นเอง ที่เงาดำทะมึนรูปร่างสูงใหญ่ผิดมนุษย์ ค่อย ๆ ก้าวพ้นธรณีประตูออกมาพร้อมกับเส้นผมยาวรุงรังที่ปกคลุมใบหน้าซีกหนึ่ง! “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ผีหลอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!” กะทิหวีดร้องสุดเสียง ขว้างขาตั้งกล้องทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ร่างเล็กหมุนตัวเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิตด้วยสัญชาตญาณดิบ แต่ความซวยคือข้อเท้าเจ้ากรรมดันไปพันกับสายชาร์จสำรองที่กองอยู่บนพื้นจนเซถลืนล้มหน้าคว่ำเตรียมจูบพื้นปูนซีเมนต์อย่างไร้ความสง่างาม! หมับ! ทว่า ก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้น แรงกระชากมหาศาลจากด้านหลังก็ดึงคอเสื้อและต้นแขนของเธอไว้เต็มแรง ร่างของกะทิถูกดึงปลิวถอยหลังกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และกลิ่นอายความสะอาดลอยเข้าแตะจมูก แทนที่จะเป็นกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพอย่างที่เธอจินตนาการไว้ “จะแหกปากหาพระแสงอะไรวะเนี่ย ยัยเตี้ย! หูฉันจะแตกตายอยู่แล้ว!” เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดคุ้นหเภดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับมือหนาที่กดหัวเธอให้ซบลงกับอกเสื้อยืดสีดำสนิทของเขาแน่น ไม่ยอมให้เธอเงยหน้าขึ้นไปมองภาพสยดสยองตรงหน้าแม้แต่น้อย กะทิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองที่กำลังรั้นด้วยความกลัวหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงนั้น “ธ... ธันวา? พี่รหัส?” เธอลานลีพูดติดอ่างด้วยความงุนงง ปนเปกับความตกใจ “นาย... เอ้ย! พี่มาทำอะไรตรงนี้ยะ! แล้วปล่อยฉันนะ ฉันเห็นผี! ผีจริง ๆ นะคะ!” ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา มือข้างหนึ่งยังคงโอบไหล่บางของกะทิไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้เธอสั่นไปมากกว่านี้ ส่วนมืออีกข้างถือประแจเหล็กขนาดใหญ่ไว้มั่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองไปยังความมืดมนในห้องน้ำด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความกลัวเกรงใด ๆ ผิดกับยัยตัวแสบที่กำลังซุกหน้าซบแผงอกเขาจนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ “ผีบ้าอะไรของเธอเล่า ยัยทึนทึก นี่มันตึกคณะวิศวะฯ ฝ่ายซ่อมบำรุงเขากำลังรีโนเวทท่อระบายน้ำชั้นล่างต่างหากเล่า!” ธันวาเอ็ดเสียงเขียว ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เจือความดุแต่แฝงความอ่อนโยนไว้อย่างแนบเนียน “แล้วก็เลิกกอดเอวฉันแน่นขนาดนี้ได้แล้วมั้งกะทิ... หรือว่าติดใจซิกแพคพี่รหัสคนนี้เข้าแล้วหึ?” กะทิชะงักกึก เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นมาร้อนผ่าวบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว ทั้งอาย ทั้งโกรธ และ... ทั้งใจเต้นแรงจนผิดจังหวะจนเธอเองก็เกลียดตัวเองเหลือเกิน แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขณะที่ธันวากำลังจะดันตัวเธอให้ออกห่างเพื่อต่อว่าต่อขานเรื่องที่เธอแอบมาทำไลฟ์บ้าบอในเขตอันตราย สายตาของกะทิที่เหลือบมองผ่านไหล่กว้างของเขาไปทางห้องน้ำ ก็ต้องพบกับภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน... ภาพสะท้อนที่แสดงให้เห็นว่า ‘ธันวา’ ที่กำลังยืนกอดเธออยู่นั้น... มีเงาสะท้อนแค่ร่างเดียว ส่วนอีกร่างที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเขา... กำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความหลอนปนเขินในค่ำคืนนี้นะคะ