ฟื้นจากขุมนรก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเน่าเฟะของซากอสูรระดับสูงในดันเจี้ยนระดับ SSS ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะท้านสะเทือนอีกต่อไปแล้วครับ ร่างกายของเขานอนราบอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ กระดูกซี่โครงหักจนทิ่มทะลุผิวหนัง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่ใกล้จะมอดดับ ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าความบาดแผลทางกาย กลับเป็นภาพสะท้อนในความทรงจำ—ภาพรอยยิ้มเยาะเย้ยของหัวหน้ากิลด์ดราก้อนฟาง และคำพูดดูแคลนที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“มึงเป็นแค่ฮีลเลอร์ไร้ค่าที่มีดีแค่ใช้เวทรักษาพื้นๆ... การเอาตัวรอดในดันเจี้ยนนี้ พวกกูสำคัญกว่ามึง จงอยู่ที่นี่และเป็นเหยื่อล่อให้พวกกูซะเถอะ เรย์”* ความมืดมิดเข้าโอบล้อม เขากำลังจะตาย... หรือพูดให้ถูกคือ เขาถูกทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยวในหลุมศพธรรมชาติที่ลึกที่สุดของโลกใบนี้ แต่ทว่า ในวินาทีที่หัวใจดวงน้อยกำลังจะหยุดเต้น เสียงจักรกลที่เย็นเยียบและทรงพลังก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา [ตรวจพบสภาวะใกล้ตายของโฮสต์...] [ระบบหมอเทวะแรงก์ SSS กำลังทำการเชื่อมต่อ...] [เงื่อนไขผ่าน: ความแค้นถึงขีดสุด, จิตวิญญาณปฏิเสธความตาย, และการถูกหักหลังโดยสมบูรณ์] [กำลังติดตั้ง: สกิลติดตัว "เนตรทะลวงชีพจรฟ้า", "หัตถ์เทวะพลิกนรก", และสิทธิ์การเข้าถึง "ขุมทรัพย์ไร้ขีดจำกัด"...] ดวงตาที่เคยหม่นแสงของเรย์เบิกโพลงขึ้นในความมืด ความเจ็บปวดทั่วร่างพลันมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีทองอร่ามที่พวยพุ่งทะยานจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย แผ่ขยายออกไปจนทำให้ผนังถ้ำสั่นสะเทือน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง จนฝูงมอนสเตอร์ระดับสูงที่เร้นกายอยู่ในเงื้อมเงาต้องส่งเสียงครางด้วยความหวาดกลัวและถอยร่นกรูด เรย์ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ กระดูกที่หักประสานเข้าหากันด้วยเสียงกรอบแกรบอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองประกายคมกริบ ความอ่อนแอและหวาดกลัวเมื่อครู่ได้ถูกเผาลาญจนไม่เหลือซาก หัวใจที่เคยด้านชาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดั่งน้ำแข็ง และประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า *พวกที่เคยเหยียดหยาม... พวกที่เคยถีบส่งฉันลงมาในขุมนรกนี้... เตรียมตัวชดใช้ด้วยชีวิตของพวกมันได้เลย* เรย์คิดในใจ รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ในขณะเดียวกัน ที่ปากทางเข้าดันเจี้ยนระดับ SSS หัวหน้ากิลด์ดราก้อนฟางกำลังหัวเราะร่าด้วยความสะใจขณะยืนนับเวลาถอยหลังการปิดประตูมดันเจี้ยน พร้อมกับลูกน้องที่พากันสรรเสริญความฉลาดแกมโกงของเขา "ฮ่าๆๆ ป่านนี้ไอ้สวะเรย์คงกลายเป็นอาหารมอนสเตอร์ไปหมดตัวแล้วมั้งครับหัวหน้า! สบายเราล่ะ คราวนี้ผลึกมานาที่มันสะสมไว้ก็ตกเป็นของกิลด์เราทั้งหมด" ลูกน้องคนสนิทกล่าวเยินยอ หัวหน้ากิลด์ยกย่องสร้อยคอทองคำราคาแพงขึ้นลูบเล่นด้วยความระรื่นหู "มันก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง หมดประโยชน์ก็ต้องทิ้ง ดันเจี้ยนนี้ไม่มีใครรอดไปได้หรอก... หืม?" จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนหนתเหน็บ ลมพายุหมุนขนาดมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นที่เบื้องล่างของปากทางเข้าดันเจี้ยน พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทไร้สังกัดลำหนึ่งร่อนลงจอดอย่างกะทันหันกลางลานกว้าง แรงลมมหาศาลพัดจนทุกคนต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดนักฆ่าสีดำสนิท ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยว กลิ่นอายสังหารระดับ S แผ่พุ่งออกมาจนทุกคนแทบหยุดหายใจ นั่นคือเซร่า... อستนักฆ่าสาวผู้ทรงอิทธิพลที่เคยติดหนี้ชีวิตเรย์ และตอนนี้เธอกำลังก้าวเท้าลงมาพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธนับร้อยที่เล็งปากกระบอกปืนมายังพวกมัน และตรงกลางวงล้อมนั้น... ประตูมิติของดันเจี้ยนที่ควรจะปิดตาย กลับถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังปราณสีทองอร่าม ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าแววตากลับคมกริบรากับพญายมที่พร้อมจะปลิดวิญญาณทุกคนให้ตกตายตามกัน หัวหน้ากิลด์ดราก้อนฟางหน้าถอดสี ขาเริ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นและสบตากับเขาตรงๆ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น "สวัสดี... หัวหน้าผู้สูงส่ง พวกท่านคงไม่คิดว่าฉันจะตายง่ายขนาดนั้นหรอกใช่ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ขุมนรกแห่งการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ