ทางรอดเดียวของกิลด์ขยะ

เศษกระจกใสที่แตกละเอียดนับพันชิ้นยังไม่ทันร่วงหล่นกระทบพื้น เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์รบเกรดทหารนับสิบลำก็กดดันจนแก้วหูของทุกคนในห้องประชุมแทบปริแตก แรงลมมหาศาลพัดกระชากเอกสารบนโต๊ะลอยเคว้งคว้างราวกับใบไม้ปลิว กลิ่นควันดินปืนและไอความเย็นยะเยือกของแสนยานุภาพทางการเงินพุ่งทะยานเข้าสู่ห้องกระจกชั้นบนสุดของโรงพยาบาลในเสี้ยววินาที บารอน หัวหน้ากิลด์ดราก้อนฟาง ผู้เคยนั่งไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่ บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ มือที่เคยถือปากกาเซ็นสัญญาสั่นเทาระริกจนแทบถือไม่อยู่ แท็บเล็ตในมือของเขาแสดงหน้าจอสีแดงฉาน แจ้งเตือนสถานะ "บัญชีถูกอายัดถาวร" และ "ทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนสิทธิ์การถือครอง" มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป... เร็วเสียจนสมองของฮันเตอร์แรงก์ A อย่างเขาประมวลผลแทบไม่ทัน "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" บารอนตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "กิลด์ดราก้อนฟางมีมูลค่าตลาดนับหมื่นล้าน! ใครหน้าไหนมันมีอำนาจสั่งอายัดและกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในสามวินาทีวะ!" เสียงหัวอกที่แตกสลายของเหล่าผู้บริหารกิลด์ดังระงม ลูกน้องหลายคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักว่าพวกเขากลายเป็นคนตกงาน ไร้เบี้ยเลี้ยง และพ่วงด้วยหนี้สินมหาศาลในพริบตา ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเพียงร่างเดียวที่ยังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน เรย์ ประสานสายตากับบารอนผ่านกลุ่มฝุ่นควันและเศษกระจกที่โปรยปราย บนใบหน้าเรียบเฉยนั้นไม่มีรอยยิ้มสะใจให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงแววตาว่างเปล่า เย็นชา และลึกซึ้งจนน่ากลัว ราวกับเขากำลังมองซากมอนสเตอร์ที่หมดลมหายใจไปแล้ว "ตกใจอะไรกันครับ คุณบารอน" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่กลับทรงพลังจนกดขี่บรรยากาศรอบข้างให้เงียบกริบในทันที "เมื่อครู่คุณยังบอกไม่ใช่เหรอครับว่า... ฮีลเลอร์ไร้ค่าอย่างผม เป็นแค่ขยะที่กิลด์ของคุณจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" บารอนหันขวับมามองอดีตลูกทีมที่ตนเคยเหยียดหยามและสั่งให้เป็นเหยื่อล่อในดันเจี้ยน นัยน์ตาของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนไม่อยากเชื่อ สายตาที่เคยมองเรย์ดั่งมดปลวก บัดนี้กลับสั่นไหวราวกับสุนัขจนตรอก "แก... หรือว่าแก..." บารอนชี้ปลายนิ้วที่สั่นเทามาที่เรย์ ลมหายใจติดขัด "คนที่ซื้อกิลด์ดราก้อนฟาง... คือแกงั้นเรอะ! เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่ฮีลเลอร์สายซัพพอร์ตแรงก์ E ที่ไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อบริษัทมูลค่าหมื่นล้าน!" เรย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินผ่านกองเอกสารที่ปลิวเกลื่อน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟังให้ดิ่งลงเหว ทุกย่างก้าวของเรย์ราวกับมัจจุราชที่เดินมาทวงหนี้ชีวิต เซร่า อดีตนักฆ่าสาวแรงก์ S ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทเดินตามหลังมาติดๆ เธอยกมือขึ้นแตะที่ด้ามมีดสั้นข้างเอว สายตาดุดั่งคมมีดกวาดมองเหล่าผู้บริหารที่เคยเหยียดหยามเรย์ด้วยความสมเพชเวทนา "เงินเดือนของผมที่พวกคุณเบี้ยวมาสามเดือน..." เรย์หยุดยืนห่างจากบารอนเพียงแค่เอื้อมมือ "กับค่าชีวิตของเพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนที่พวกคุณจงใจทิ้งให้ตายในดันเจี้ยน... ผมคิดดอกเบี้ยเป็น 'การซื้อกิจการทั้งหมดของพวกคุณ' แบบเบ็ดเสร็จ น่าเสียดายนะครับที่ราคาของพวกคุณมันต่ำกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก" "เรย์! น้องเรย์! ได้โปรด... เมตตาพี่ด้วยเถอะ!" เสียงร้องคร่ำครวญดังขึ้นจากมุมห้อง รองหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการหญิงคนหนึ่งที่เคยหัวเราะเยาะเรย์หนักที่สุด คลานเข่าเข้ามาควชายกางเกงของเขา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม "ที่เราทำไป... เป็นคำสั่งของบารอนทั้งนั้น! พี่ไม่ได้อยากทำร้ายน้องเลยนะ! ฮือ... เราเคยร่วมทีมกันมาก่อน ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถอะ!" เรย์ก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังกอดขาเขาแน่น แววตาของเขาไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความด้านชาที่สะสมมาจากความเจ็บปวดในอดีต "ตอนที่ผมขอร้องให้พวกคุณช่วยดึงผมขึ้นมาจากเหวลึกในดันเจี้ยน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พวกคุณบอกว่าอะไรนะ... อ้อ ใช่... 'ขยะก็ควรอยู่ในที่ของขยะ' ไม่ใช่หรือครับ?" หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยน พูดไม่ออก บรรยากาศภายในห้องประชุมเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม "ในเมื่อพวกคุณอยากให้ผมเป็นขยะ..." เรย์ก้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ "ตอนนี้... เชิญพวกคุณลงไปนอนคลุกอยู่กองขยะที่พวกคุณสร้างขึ้นเองเถอะครับ" เขาตวัดขาเบาๆ สะบัดร่างของหญิงสาวออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวเดินต่อไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่พังเสียหาย มองลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง เฮลิคอปเตอร์รบทหารนับสิบลำกำลังลดระดับใบพัดลง พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับร้อยคนที่ก้าวลงจากเครื่อง ล้อมกรอบอาคารสำนักงานใหญ่ของกิลด์ดราก้อนฟางไว้ทั้งหมด ไม่ให้ใครเข้าออกได้แม้แต่คนเดียว บารอนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ความหยิ่งผยองทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่ออำนาจที่เหนือกว่า เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของเรย์ด้วยความสิ้นหวัง "แก... แกต้องการอะไรจากพวกเราอีก เรย์!" บารอนตะโกนเสียงเครือ "ทรัพย์สินก็เอาไปหมดแล้ว กิลด์ก็พังแล้ว แกจะเอาอะไรอีก!" เรย์หันกลับมาเพียงครึ่งตัว ปรายตามองอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เคยเหยียบย่ำเขาด้วยหางตา มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่เต็มไปด้วยรัศมีของความเด็ดขาดระดับ SSS "ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกคุณหรอกครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบการ์ดสีดำขอบทองอร่ามที่สลักลวดลายประหลาดขึ้นมาถือไว้ในมือ "แค่จะมาแจ้งให้ทราบว่า... หนี้ชีวิตของพวกคุณ ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ชำระ" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับหน้าจอหลักของโรงพยาบาลที่ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพสตรีมมิ่งสดจาก 'ดันเจี้ยนระดับ S' ที่กิลด์ดราก้อนฟางเคยทิ้งเรย์ไว้ในอดีต ภาพบนจอแสดงให้เห็นมอนสเตอร์ระดับบอสที่ควรจะตายไปแล้ว กำลังพังทลายผนึกพันธนาการออกมา... และเป้าหมายแรกของมัน ไม่ใช่มนุษย์หน้าไหน แต่มันกำลังพุ่งตรงมายังพิกัดที่พวกบารอนกำลังยืนอยู่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ