ความตายที่อยู่ตรงหน้า

กลิ่นอับชื้นของสีน้ำมันและคราบหยาดน้ำตาแห้งกรังในห้องใต้หลังคาแห่งนั้น คล้ายโลงศพขนาดย่อมที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก รินรดากำพู่กันในมือแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นความสมเพชเวทนาที่พุ่งพล่านจนจุกอก ภาพวาดผืนใหญ่ตรงหน้าคือภาพใบหน้าของเธอเอง—ใบหน้าที่ถูกแต้มด้วยรอยเปื้อนสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นจากไฟเผา เป็นงานศิลปะที่ธันวาจงใจสร้างขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณเธอไว้ในอดีต "คุณยังดื้อด้านเหมือนเดิมเลยนะ ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดารู้จักดีแต่กลับสร้างความสะท้อนสะท้านในไขสันหลังทาบลงที่ต้นคอ ธันวาปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากภาพวาดต้องสาปของเขาเอง รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่นิ่งงัน ปล่อยให้ความเย็นชาเข้าเกาะกุมหัวใจ ดวงตาคู่สวยมองเงาสสะท้อนของเขาในกระจกเงาบานเก่าที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น "คุณก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันเกินขอบเขตแล้วค่ะ ธันวา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ที่เจืออยู่ทุกพยางค์ "หรือว่าคฤหาสน์หลังใหญ่โตของคุณมันเหงาเกินไป จนต้องมาวิ่งไล่ตามเงาของคนที่คุณเคยเหยียบย่ำลงกับดินคะ?" คำพูดเชือดเฉือนนั้นไม่ได้ทำให้ธันวาถอยหลัง กลับกัน เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างเธอมากขึ้น มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกแทบร้าว แต่รินรดากลับไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง เธอยอมให้ความเจ็บปวดทางกายตอกย้ำความจริงที่ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง—เขาคือนักล่าผู้เสพติดการควบคุม และในอดีต... เขาก็เคยเกือบพรากชีวิตเธอไปแล้วด้วยวิธีเดียวกันนี้ "ความผิดพลาดเดียวในชีวิตของผม คือการปล่อยให้เธอรอดไปในคืนนั้น..." ธันวาพึมพำชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือด้วยความบิดเบี้ยว ดวงตาคมกราบกรานเต็มไปด้วยความหมกมุ่นที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้าวันนั้นผมปล่อยให้เธอจมน้ำตายไปกับความลับเรื่องเด็กคนนั้น ทุกอย่างก็คงไม่ยุ่งเหยิงแบบนี้... เราคงจะยังเป็นสามีภรรยาที่สมบูรณ์แบบในภาพฝันบ้าๆ ของผม" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของอดีตสามีผู้สำนึกผิด ทว่าความสำนึกผิดของเขามันช่างน่าสมเพช เพราะมันไม่ได้เกิดจากการเห็นอกเห็นใจ แต่มันเกิดจากความคับแค้นที่ไม่อาจครอบครองเธอได้ต่างหาก "สามีที่สมบูรณ์แบบงั้นเหรอคะ?" เธอย้อนถาม ดวงตาคู่คมตวัดกลับมาสบตากับเขาในกระจก สะท้อนประกายไฟแห่งความแค้นที่สุมอกมานานปี "คุณไม่เคยมีฉันอยู่ในฐานะภรรยาด้วยซ้ำ ธันวา... คุณมีฉันเป็นแค่ 'เครื่องประดับ' ชิ้นหนึ่งในแกลเลอรี เป็นแค่คนที่คุณพร้อมจะโยนทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ จำไม่ได้เหรอคะว่าคุณทำอะไรกับฉันบ้างในห้องนี้เมื่อสามปีก่อน" ภาพความทรงจำสีเลือดไหลย้อนกลับมาในหัว รินรดายังจำสัมผัสของเรียวแขนที่ถูกกดจมลงไปในอ่างน้ำเย็นเฉียบ ความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินลมหายใจ และเสียงกระซิบเยือกเย็นของสามีที่บอกว่าเธอไม่มีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ธันวาจำมันได้ดีเช่นกัน มือที่เคยบีบข้อมือเธอค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาทาบลำคอระหง ปลายนิ้วของเขาเริ่มออกแรงกดลงทีละน้อย สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อความรักและความเกลียดชังหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก เขากำลังจะทำมันซ้ำรอยเดิม—ฆ่าเธอดับคามือ เพื่อไม่ให้เธอหลุดลอยหายไปจากชีวิตเขาอีกชั่วกาลนาน "ถ้าผมไม่ได้เธอ... ก็ไม่มีใครหน้าไหนได้ครอบครองเธอทั้งนั้น ริน" ธันวาคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่ง แรงกดที่ลำคอเพิ่มขึ้นจนรินรดาเริ่มหายใจไม่ออก หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความอึดอัด ทว่าริมฝีปากของเธอกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยันจนน่ากลัว เธอไม่ดิ้นรน ไม่ร้องขอชีวิต ปล่อยให้ความตายอยู่ตรงหน้าอย่างท้าทาย เพราะรินรดารู้ดี... ว่าการตายด้วยน้ำมือของเขาในวันนี้ จะกลายเป็นคำสาปที่จะจองจำวิญญาณธันวาไปจนวันตายเช่นกัน ทว่า ในวินาทีที่ออกซิเจนกำลังจะหมดไปจากปอด และสติของรินรดากำลังจะเลือนราง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกที่ทำให้มือของธันวาชะงักกึก "คุณแม่คะ! คุณแม่ขาเปิดประตูให้หนูหน่อย! หนูเห็นผู้ชายคนนั้นอยู่ในห้องกับคุณแม่นะคะ!" ร่างของธันวาสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางกระดูกดำ เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบ ในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากรินรดาและตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ยืนอยู่ตรงกรอบประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยแม่บ้าน และดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่เขา—พ่อผู้ไม่เคยรู้การมีอยู่ของเธอ... ด้วยความหวาดกลัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดมาถึงบทนี้กับกระจกเงาต้องสาปนะคะ