กำแพงที่เริ่มพังทลาย

กลิ่นอายของสีน้ำมันเจือจางและสนิมเหล็กเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการปิดตาย รินรดาตวัดปลายพู่กันลงบนผืนผ้าใบจำลองด้วยความนิ่งสงบ ท่าทางของเธอยังคงเยียบเย็นและห่างเหิน ราวกับว่าสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธออยู่จากอีกมุมหนึ่งของห้องเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ ไม่มีตัวตน และไม่มีความหมายใดๆ ในสายตาของอดีตภรรยาผู้เคยถูกเหยียบยละลายใจให้แหลقคั้น "คุณจงใจเลือกภาพนี้สินะครับ... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยดังขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด ธันวาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ผืนผ้าใบชิ้นนั้นทีละก้าว นัยน์ตาของนักสะสมผู้ทรงอิทธิพลเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเห็น แต่วันนี้... กำแพงที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความรู้สึกผิดกลับพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส รินรดายังคงไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่จรดปลายพู่กันลงลวดลายสีแดงชาดด้วยจังหวะที่มั่นคง "ภาพวาดทุกชิ้นในหอศิลป์แห่งนี้มีเรื่องราวของมันค่ะ คุณธันวา... หรือว่าคุณกำลังหวาดกลัวเรื่องราวที่คุณเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง?" น้ำเสียงของเธอเรียաբเฉย เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าๆ ในใจเขา ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายสัปดาห์ในการพยายามเข้าหาเพื่อไถ่บาปกำลังพังทลายลง ภาพในอดีตที่เขาเคยตอกย้ำความไร้ค่าของเธอ ล, ความเย็นชาที่เขามอบให้ในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์และร้องขอความเห็นใจ ย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณแปรเปลี่ยนเป็นความหมกมุ่นที่ร้อนรนจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ "ผมถามว่าคุณทำแบบนี้ทำไม!" ธันวาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ที่หลุดการควบคุมอย่างสิ้นเชิง "คุณอยากแก้แค้นผมใช่ไหม? อยากเห็นผมทรมานจนแทบคลั่งตายคาเท้าคุณใช่ไหม ถึงได้เอาแต่ทำตัวห่างเหิน ทำเหมือนผมเป็นแค่คนแปลกหน้าทั้งที่เรา... เคยเป็นสามีภรรยา—" "ปล่อยค่ะ!" รินรดาตวัดสายตากลับมามองเขาเต็มตา แววตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเหยียดหยามขั้นสุดที่อาบไล้อยู่ในนั้น "สามีภรรยาอย่างนั้นเหรอคะ? คุณเพิ่งจะนึกคำนี้ออกหลังจากที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดีเนี่ยนะ? น่าสมเพชจังนะคะ คุณธันวา" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ธันวารู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่เขาปฏิเสธไม่ได้ ร่างสูงใหญ่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออก เขาไม่เหลือมาดนักธุรกิจผู้สุขุมและเย่อหยิ่งอีกต่อไป เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียสติเพราะความรู้สึกผิดและการถูกปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย "ริน... ได้โปรด... ผมขอร้อง" ธันวาทรุดตัวลงครึ่งหนึ่ง มือที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นสั่นเทาขณะกุมข้อมือเธอไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้า "ทำโทษผมเถอะ จะด่า จะตบ จะทุบตีผมยังไงก็ได้ แต่ได้โปรด... อย่าทำเป็นมองไม่เห็นผม อย่าทำสายตากับผมแบบนี้เลย..." รินรดาก้มมองอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนเธอด้วยความสมเพชระคนสะใจ ลึก ภายในอกของเธอเคยมีหลุมดำขนาดใหญ่ที่เกิดจากน้ำมือของเขา แต่วันนี้ หลุมดำนั้นถูกเติมเต็มด้วยความเข้มแข็งและความเย็นชาที่ผ่านการเจียระไนจากหยาดน้ำตาในอดีต เธอก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนทำให้เลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบ "คนที่ควรคุกเข่าขอร้องในวันนั้น ไม่ใช่ฉันค่ะ... และตอนนี้ ต่อให้คุณตายต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยคุณหรอกนะคะ" ทันทีที่เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องจัดแสดง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยเรียกชื่อรินรดา "คุณแม่ครับ... คุณป้าข้างนอกบอกว่ามีพัสดุด่วนส่งถึงคุณแม่ครับ" ธันวาที่กำลังทรุดอยู่กับพื้นชะงักกึก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อได้ยินสรรพนามนั้น เขารีบหันขวับไปมองเด็กชายวัยราวสี่ขวบที่วิ่งเข้ามาซบชายเสื้อของรินรดา ดวงตากลมโต คิ้วเข้ม และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองในวัยเด็ก ทำให้ลมหายใจของธันวาขาดห้วงลงทันที... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ จากใจ "กระจกเงาต้องสาป" ค่ะ