รอยร้าวบนเงา

“คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ ริน... หรือว่ากำลังโกหกฉันกันแน่” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอาคเนย์ดังขึ้นในความเงียบงันของสตูดิโอศิลปะที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและกลิ่นอายของความอับชื้น เขาวางพู่กันลงบนจานสีอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบของจิตรกรหนุ่มจ้องมองผ่านกรอบเฟรมผ้าใบมาที่ฉัน เหมือนกับเขากำลังสลักเสลาตัวตนของฉันลงไปบนพื้นผิวขรุขระนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ฉันยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มันเป็นกระจกโบราณกรอบไม้แกะสลักลวดลายเถาวัลย์พันเกี่ยวจนดูคล้ายงูร้ายที่กำลังรัดรึงกันเอง ริน—นักจิตวิทยาผู้ที่ใครต่อใครต่างยกย่องว่าเยือกเย็นและเข้าถึงยากที่สุด—กำลังกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนปวดแปลบ “ฉันไม่จำเป็นต้องโกหกคนไข้ของฉัน และยิ่งไม่จำเป็นต้องโกหกคุณ อาคเนย์” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความมั่นคงเอาไว้ “ความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะหยิบยกมาเป็นประเด็นล้อเล่นได้” “ความทรงจำที่หายไป หรือความทรงจำที่คุณพยายามฆ่ามันทิ้งกันแน่?” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ฉันหันไปจ้องหน้าเขาผ่านเงาสะท้อนในกระจก รอยยิ้มมุมปากของอาคเนย์มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ฉันอ่านไม่ออก ราวกับเขารู้ดีว่ามีบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งแกร่งของฉัน—บางสิ่งที่แม้แต่ฉันเองก็ยังไม่กล้าเรียกชื่อมัน ฉันเบนสายตากลับมาที่ภาพเงาของตัวเองในกระจกอีกครั้ง แสงไฟสลัวในห้องทำให้ใบหน้าของฉันดูซีดเซียว รินที่อยู่ในกระจกดูสวยงามแต่ไร้ชีวิต สวมชุดเดรสสีเข้มตัดกับผิวขาวจัด ดวงตาที่จ้องมองกลับมานั้นดูเหมือนจะรู้ทันความคิดทุกอย่างที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างหยุดหมุน ฉันขยับมือขึ้นจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้า แต่นิ้วมือของรินในกระจกกลับไม่ได้ทำตาม เธอไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงแค่ยืนนิ่งงัน แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ฉันไม่เคยสัมผัสได้จากตัวเองมาก่อน ริมฝีปากของเธอกระตุกยิ้ม—ไม่ใช่ยิ้มแบบที่ฉันมักจะทำเวลาปลอบโยนคนไข้ แต่เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสมเพช หัวใจของฉันกระตุกวูบ ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ ฉันถอยกรูดออกมาหนึ่งก้าว แต่นัยน์ตาคู่นั้นในกระจกยังคงจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกขังไว้ในกรงแก้วและกำลังรอคอยเวลาที่จะทะลุออกมา “เห็นอะไรไหมคะ?” อาคเนย์ถามขึ้นโดยที่ไม่ได้ละสายตาจากผ้าใบ “รอยร้าวบนเงา... มันเริ่มแตกออกแล้วใช่ไหม?” “คุณทำอะไรกับกระจกบานนี้?” ฉันเค้นเสียงถาม มือสั่นเทาจนต้องเอื้อมไปจับขอบโต๊ะข้างกายไว้แน่น “กระจกไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นริน มันแค่สะท้อนสิ่งที่ใจคุณพยายามปิดบัง” เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำมันสนที่ติดตัวเขา “ถ้าคุณไม่ยอมรับว่าภาพที่คุณเห็นในกระจกนั้นคือส่วนหนึ่งของคุณเอง ต่อไปนี้... คุณจะไม่มีวันรู้เลยว่าคนไหนคือรินตัวจริง” ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ ฉันหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง แต่คราวนี้ทุกอย่างดูปกติ... รินในกระจกขยับตัวตามฉันอย่างพร้อมเพรียงราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความรู้สึกที่ว่ามีใครบางคนในนั้นกำลัง 'มอง' ฉันจากอีกฟากหนึ่งของโลกคู่ขนานที่มืดมิดมันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่ภาพหลอน หรือบางที... ฉันอาจจะบ้าไปแล้วจริงๆ “คุณเพ้อเจ้อ” ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขาดความมั่นใจ “ฉันต้องกลับแล้ว” ฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากสตูดิโอ ทว่าในขณะที่มือเอื้อมไปแตะกลอนประตู เงาสะท้อนของฉันบนบานกระจกที่ตู้เสื้อผ้าตรงหน้าทางออกกลับไม่ได้หมุนตัวตามฉันมา มันยังคงยืนหันหลังให้ฉัน เหมือนกับกำลังจ้องมองไปยังผนังห้องด้านหลังของอาคเนย์... ตรงจุดที่เขาวาดภาพ 'ริน' เอาไว้หลายสิบภาพ และที่แย่ไปกว่านั้น... เงาของฉันยกมือขึ้นชี้ไปยังภาพวาดภาพหนึ่งที่ถูกผ้าคลุมสีดำปิดทับไว้ อาคเนย์หยุดมือจากพู่กัน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความยียวนเป็นความจริงจังที่น่าขนลุก เขาหันมาสบตาฉันผ่านกระจกบานนั้น แล้วกระซิบเบาๆ ราวกับคำสาป “อย่าเพิ่งไปเลยริน... เพราะถ้าคุณหันไปเปิดผ้าคลุมผืนนั้น คุณจะเข้าใจว่าทำไมรินในกระจกถึงได้เกลียดคุณนัก” ฉันชะงักงัน มือที่กุมกลอนประตูอยู่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ความเงียบในห้องดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีนั้นเอง ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นกระจกด้านหลังราวกับว่ามีมือคู่หนึ่งกำลังจะเอื้อมออกมาคว้าคอฉันจากข้างใน หวังว่าเรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้นนี้จะทำให้อรรถรสในการติดตามของรี้ดทุกท่านเข้มข้นขึ้นนะคะ กระจกเงาต้องสาป