กาแฟดริปแก้วแรกในชายแดนป่ากว้าง

"คิดว่าพากลุ่มนักเลงกุ๊ยข้างถนนมาเห่าหอนหน้าบ้านฉัน แล้วโฉนดที่ดินผืนนี้จะบินมาแปะบนหัวพวกแกเองอย่างนั้นหรือคะ ลุงเชิด ป้าวิไล?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของพิมรดา ดังแทรกเสียงลมหวีดหวิวของแนวชายป่ากว้างได้อย่างถนัดชัดเจน ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายยืนหยัดอยู่หน้าประตูบ้านไม้หลังน้อยอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางข้างหนึ่งไขว้หลังไว้ อีกข้างถือด้ามไม้กวาดเก่าๆ ไว้มั่น ทว่าแววตาคู่คมกลับพินิจพิจารณากลุ่มชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่ถือท่อนไม้และมีดดาบด้วยสายตาเหยียดหยหยัน ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ลุงเชิดหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขาชี้หน้าหลานสาวนอกไส้ด้วยมือที่สั่นเทา "นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจาลบหลู่ผู้ใหญ่ สมบัติพวกนี้มันควรเป็นของตระกูลเรา ตั้งแต่พ่อแม่แกตายไป ที่ดินตรงนี้ก็ไร้เจ้าของ กฎหมายบ้านเมืองเขาไม่ต้อนรับคนหัวแข็งอย่างแกหรอก วันนี้ถ้าไม่อยากให้กระดูกหักเป็นชิ้นๆ ก็ไสหัวออกไปแล้วเซ็นโฉนดซะดีๆ!" "ตระกูลเรา? น่าขำสิ้นดีนะคะ" พิมรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน "ตอนที่พ่อแม่ฉันป่วยปางตาย พวกแกเคยโผล่หัวมาดูสักครั้งไหมคะ? ตอนที่ฉันต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อหาเงินก้อนสุดท้ายมาใช้หนี้ที่พวกแกสร้างไว้ พวกแกอยู่ที่ไหน? ตอนนี้เห็นที่ดินชายแดนราคาพุ่งขึ้น มีข่าวว่าทางการจะตัดถนนผ่าน ถึงได้รีบวิ่งหางจุกตูดมาแย่งชิงหน้าด้านๆ แบบนี้... หน้าด้านจนฉันนึกสงสัยเลยค่ะว่ายางอายบนหนังหน้าพวกแกมันหนาพอกันทั้งตระกูลเลยหรือเปล่า" "มึง! นังปากจัด ปากดีนักนะ! พี่เชิดครับ อย่าไปเสียเวลาพูดกับมันเลย สั่งสอนให้มันรู้สำนึกซะหน่อย เดี๋ยวมันก็ยอมเซ็นเองแหละ!" ลูกน้องคนหนึ่งของลุงเชิดที่หน้าตามีรอยแผลเป็นยาวพูดยuยยงพร้อมกับเงื้อท่อนไม้ในมือขึ้นเตรียมพุ่งเข้ามา พิมรดากวาดตามองพวกมันด้วยความนิ่งสงบ แม้ภายนอกเธอจะเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ แต่ภายในมิติลับของเธอนั้นอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ป้องกันตัวและสินค้ามูลค่ามหาศาลที่พร้อมจะงัดออกมาฟาดหัวคนพวกนี้ได้ตลอดเวลา ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันสะบัดข้อมือเรียกสเปรย์พริกไทยเกรดทหารจากมิติออกมาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ *ตึง!* เสียงฝ่าเท้าหนาหนักเหยียบลงบนพื้นดินจนสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมทหารสีเข้มเขรอะฝุ่นและรอยเปื้อนก้าวออกมาจากมุมมืดข้างตัวบ้านอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าคมสันดุดันราวกับรูปสลักหินผา ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววอำมหิตและเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว แผ่รังสีสังหารกดดันจนกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถืออาวุธถึงกับชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภูผา... สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าหน้าบึ้งที่สุดในหมู่บ้านชายป่ากว้าง เขานิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย แต่ในวินาทีที่สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กล้าอาจหาญมายืนคุกคามภรรยาตัวน้อยของเขา รังสีความน่ากลัวก็แผ่ซ่านออกมาราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "ใคร... บอกว่าที่ดินแปลงนี้ไร้เจ้าของ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังลอดไรฟันออกมาทีละคำ ภูผาก้าวช้าๆ เข้าไปยืนเคียงข้างพิมรดา ไหล่กว้างใหญ่บังร่างบางของเธอไว้มิดชิด มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปกุมมือเรียวของเธอไว้หลวมๆ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าลุงเชิดด้วยสายตาที่ทำเอาเฒ่าชราขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น "นะ... นายทหารภูผา! แก... แกมาเกี่ยวอะไรด้วยวะ ที่นี่มันเรื่องในครอบครัวเรา!" ลุงเชิดพยายามเค้นเสียงแข็งสู้ ทั้งที่เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย "ครอบครัว?" ภูผายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มีแต่ความเหี้ยมเกรด "เมียผม... ผมเป็นคนแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และที่ดินผืนนี้... อยู่ในความดูแลของผม ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องคนของผม หรือแม้แต่เหยียบย่างเข้ามาในเขตไร่ของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต..." เขากวาดสายตาดุจใบมีดโกนมองหน้าพวกมันทีละคน "...อย่าหาว่าผมไม่เตือนว่ากระสุนปืนในปืนคาบศิลาของผม มันไม่ได้มีไว้แค่ล่าสัตว์ป่า!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงัดลงทันที กลุ่มนักเลงกุ๊ยเริ่มหันหน้ามองกันเลิกลักระหว่างความโลภกับความกลัวตาย สุดท้ายเมื่อเจอกับสายตานิ่งสนิทไร้ความปราณีของภูผา พวกมันก็พากันถอยหลังกรูดทีละก้าวสองก้าว "จ... จำไว้ก่อนเถอะนังพิม! แกหนدهไม่พ้นหรอก!" ป้าวิไลกรีดร้องแว้ดขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะรีบดึงแขนลุงเชิดแล้ววิ่งหนีหายลับไปกับความมืดของแนวป่า พร้อมกับกลุ่มสมุนที่เผ่นแนบไม่คิดชีวิต เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ความเงียบสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง พิมรดาลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มที่ยังคงยืนหน้าบึ้งตึง คิ้วหนายังคงขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ยังจางหายไม่หมด "คุณนี่นะ... ทำไมต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วยล่ะคะ เดี๋ยวริ้วรอยก็ขึ้นเต็มหน้าหรอก" พิมรดาเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มพราย ดวงตาระยิบระยับด้วยความขบขัน ขณะที่ใช้มืออีกข้างจิ้มเบาๆ ที่หว่างคิ้วของเขา ภูผายังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบก้มมองภรรยาตัวน้อยสำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวเธอ เมื่อพบว่าเธอปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ความตึงเครียดในแววตาจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง กลายเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกที่มักจะมีให้เธอผู้เดียวเท่านั้น มือหนาจับมือเรียวที่จิ้มหน้าผากเขาลงมากุมไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป "ฉันไม่ชอบให้ใครมาทำร้ายเธอ" ภูผาเอמהเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอไม่วางตา "ต่อให้พวกมันเป็นญาติหรือใครหน้าไหน ถ้าทำให้เธอเดือดร้อน... ฉันพร้อมจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก" พิมรดาหัวatiเบาๆ ในลำคอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะกับความคลั่งรักแบบไม่รู้เวล่ำเวลาของนายทหารหน้าดึ้งคนนี้ แม้ภายนอกเขาจะดูดุร้ายน่ากลัวราวกับปีศาจสงคราม แต่สำหรับเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้คือเกราะกำบังที่อบอุ่นและมั่นคงที่สุดในโลกใบใหม่นี้ "รู้แล้วค่ะ นายทหารผู้เกรียงไกร ขอบคุณนะคะที่ปกป้องฉัน..." พิมรดาเอ่ยเสียงหวาน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "แต่เรื่องบู๊จบไปแล้ว... ถึงเวลาที่ฉันจะโชว์ฝีมือให้คุณดูบ้างแล้วล่ะค่ะ" ภูผาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "ฝีมืออะไรของเธอ?" พิมรดาไม่ตอบ แต่กลับยิ้มกริ่ม หมุนตัวเดินนำเข้าไปในห้องครัวสะอาดสะอ้านทันที ภายในห้องนั้น กลิ่นอายความอบอุ่นของเตาผิงยังคงหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของภูผาในวินาทีต่อมา คือวัตถุแปลกประหลาดสีดำเงางามทรงกระบอกที่ทำจากสเตนเลสสตีลแวววาว ซึ่งไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนในดินแดนชายป่ากว้างแห่งนี้ วางอยู่บนโต๊ะไม้ นี่คือ "เครื่องชงกาแฟดริปแบบพกพา" และชุดอุปกรณ์กรองกาแฟสุดล้ำสมัยที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับเมื่อครู่! พิมรดายกมุมปากอย่างมั่นใจ เธอหยิบเมล็ดกาแฟอาราบิก้าชั้นดีคั่วเข้มข้นที่ผ่านการหมักบ่มอย่างพิถีพิถันจากมิติลับ เทลงในเครื่องบดมือหมุนเซรามิก เสียง *กรุบ กรับ* ของเมล็ดกาแฟที่ถูกบดละเอียดค่อยๆ ดังประสานไปกับเสียงลมหายใจของภูผาที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูมองดูเธอด้วยความสนเทอ ทันทีที่เมล็ดกาแฟถูกบดจนละเอียด กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์—กลิ่นหอมละมุนของช็อกโกแลตเข้มข้นเจือกลิ่นผลไม้ตากแห้งและกลิ่นไม้หอมจางๆ—ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องครัวขนาดเล็ก กลิ่นหอมที่ทรงพลังและแตกต่างจากชาสมุนไพรพื้นบ้านหรือกาแฟคั่วบดหยาบๆ ทั่วไปในค่ายทหารอย่างสิ้นเชิง ทำเอาภูผาถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "กลิ่นนี่มัน..." ภูผาพึมพำออกมาเบาๆ "กลิ่นของความสุขไงคะ" พิมรดาหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา มือเรียวเริ่มบรรจงเทน้ำร้อนอุณหภูมิพอเหมาะลงบนผงกาแฟบดผ่านกระดาษกรองสีขาวสะอาด น้ำร้อนชะโลมผงกาแฟจนเกิดฟองฟูฟ่องสีน้ำตาลทอง (Blooming) ปล่อยกลิ่นหอมตลบอบอวลยิ่งขึ้นไปอีก หยดน้ำกาแฟสีเข้มข้นค่อยๆ ไหลหยดลงสู่เหยือกแก้วใสทีละหยด... ทีละหยด... พิมรดาจัดการรินกาแฟดริปสีดำสนิทลงในแก้วเซรามิกเนื้อเนียนควันโขมงกรุ่นไอร้อน ก่อนจะหยิบขนมปังโฮลวีตอบสดใหม่เนื้อนุ่มแน่น หอมกลิ่นธัญพืชและเนยแท้ๆ ที่เธอเพิ่งอบเสร็จ หั่นเป็นชิ้นพอดีคำจัดใส่จานไม้คู่กัน แล้วยกไปวางตรงหน้าชายหนุ่ม "กาแฟดริปอราบิก้าพรีเมียม เสิร์ฟคู่กับขนมปังโฮลวีตสูตรลับเฉพาะของฉันค่ะ..." พิมรดายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายท้าทายเล็กน้อย "ลองชิมดูสิคะ แล้วบอกฉันทีว่า คุณยังจะทำหน้าบึ้งแบบนี้ได้อีกไหม?" ภูผานิ่งงันไปชั่วขณะ เขาก้มมองแก้วกาแฟหอมกรุ่นตรงหน้าสลับกับขนมปังโฮลวีตสีทองอบอุ่น ความหอมที่เตะจมูกทำให้ต่อมรับรสในปากเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง มือหนายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ รสชาติเข้มข้น นุ่มนวล กลมกล่อม ไม่มีความขมไหม้บาดคอเหมือนกาแฟทหารทั่วไป ทว่ากลับทิ้งรสหวานปลายลิ้นไว้อย่างน่าอัศจรรย์ ตามด้วยการกัดขนมปังโฮลวีตเนื้อนุ่มหนึบที่ผสานความมันของธัญพืชและเนยอย่างลงตัว ดวงตาคมกริบของนายทหารผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด ถึงกับเบิกกว้างขึ้นอย่างตะลึงงัน รสชาตินี้... มันเหนือกว่าอาหารชั้นเลิศในเมืองหลวงเสียอีก! ทว่า ในขณะที่ภูผากลังเคี้ยวขนมปังด้วยความทึ่งอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของทหารยามหน้าค่ายที่วิ่งหน้าตาตื่นมาหยุดอยู่หน้าบ้าน "ท่านแม่ทัพภูผา! รีบออกมารับคำสั่งด่วนครับ! กองกำลังทหารหลวงจากเมืองหลวง... นำโดยองค์ชายรองกำลังมุ่งหน้ามาที่ไร่ของเราแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!