บ้านไม้เก่ากับเมล็ดพันธุ์ในมิติลับ

"ถ้ามองนานกว่านี้ ฉันจะคิดว่าคุณหลงเสน่ห์ฉันจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะคะ ผู้กองภูผา" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ลงอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นที่ยังคงจ้องมองมาอย่างพินิจพิเคราะห์ ไหววูบไปเล็กน้อยราวกับไม่คาดคิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะกล้าเอ่ยแซoทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและใบหน้าบึ้งตึงเป็นนิจ ภูผากระแอมเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนไม้เก่าคร่ำคร่าตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาสบตาพิมรดาอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัย หากแต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ผมแค่กำลังประเมินโครงสร้างบ้านหลังนี้... มันผุพังเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเข้ามาอยู่ได้" ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายกขึ้นเกาต้นคอแก้เก้อ "ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ ผมพอจะมีเวลาว่างหลังภารกิจลาดตระเวน" พิมรดายกยิ้มมุมปากอย่างนึกขันในความซึ้งใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาดขรึมของนายทหารหนุ่ม หล่อนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในทันที แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวบ้านที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ ทว่าในใจกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือท้อถอยเลยสักนิด ในเมื่อเธอมิได้มาตัวเปล่าเล่าเปลือย... แต่พกพาร้านเบเกอรี่และคลังสมบัติเคลื่อนที่ข้ามมิติมาด้วย การเริ่มต้นใหม่ในโลกใบนี้ต่อให้ยากลำบากเพียงใด ก็ไม่อาจขวางกั้นความตั้งใจที่จะสร้างความมั่งคั่งของเชฟสาวหัวการค้าคนนี้ได้หรอกค่ะ "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะผู้กอง แต่เรื่องซ่อมแซมบ้าน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ แค่คุณช่วยยกสัมภาระเข้ามาไว้ข้างในให้ ก็รบกวนมากพอแล้ว" พิมรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง หลังช่วยขนย้ายหีบสมบัติและสัมภาระชิ้นสุดท้ายเข้ามาในตัวบ้าน ภูผาก็ขอตัวกลับไปจัดการภารกิจของกองร้อย ทิ้งให้พิมรดายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบของบ้านไม้หลังเก่า หญิงสาวไม่รอช้า รีบลงกลอนประตูหน้าต่างให้แน่นหนา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น แล้วหลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานเรียกหา 'มิติลับ' ที่ซ่อนอยู่ในห้วงสำนึกทันที วูบ—! พริบตาเดียว กลิ่นอายความอับชื้นของบ้านไม้เก่าก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ น้ำตาลทรายแดง และเมล็ดกาแฟคั่วบดสดใหม่ ความอบอุ่นจากเตาอบอุตสาหกรรมสเตนเลสสตีลส่องประกายวาววับสะท้อนกับแสงไฟนวลตาในมิติลับแห่งนี้ พิมรดากวาดสายตามองชั้นวางวัตถุดิบระดับพรีเมียมที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แป้งสาลีนำเข้า เนยสด ไข่ไก่คัดเกรด และผลไม้เชื่อมหลากชนิด ทุกอย่างยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งออกจากห้องเย็น ทว่า... สิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่สวยของเชฟสาวเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเดิม มิใช่บรรดาอุปกรณ์เบเกอรี่เหล่านี้ เบื้องลึกสุดของมิติลับหลังกำแพงกระจกใส ปรากฏพื้นที่ดินดำสนิทอุดมสมบูรณ์ผืนหนึ่ง ซึ่งในตอนแรกเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า แต่บัดนี้... กลับมีแสงเรืองรองสีทองจางๆ ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ บนแปลงดินนั้นมีกระถางเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีโฮลวีตพันธุ์โบราณที่เธอแอบหย่อนลงไปก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมง กำลังแตกยอดสีเขียวขจีชูช่อเติบโตอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ใจ! "พระเจ้า... เวลาในมิตินี้เร็วกว่าข้างนอกถึงสิบเท่า แถมยังมีพลังงานวิเศษช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลด้วยอย่างนั้นหรือนี่" พิมรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสใบอ่อนของต้นข้าวสาลีที่แผ่ซ่านไออุ่นจางๆ ออกมา มันไม่ใช่แค่พืชธรรมดา แต่เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะนำมาโม่เป็นแป้งโฮลวีตคุณภาพเยี่ยมยอด ชนิดที่ต่อให้เอาเงินทองมากมายไปกว้านซื้อในเมืองหลวง ก็ไม่มีทางหาซื้อได้! รอยยิ้มแห่งความเจ้าเล่ห์และเปี่ยมด้วยความมั่นใจผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ญาติผู้พี่อย่างลุงเชิดกับป้าวิไลที่เคยมาตามรังควานและหวังจะฮุบที่ดินรกร้างแปลงนี้ คงคาดไม่ถึงสินะคะว่า... สิ่งที่พวกเขามองว่าเป็น "ขยะไร้ค่า" ในสายตาของพิมรดา มันคือบ่อทองคำขนาดย่อมที่จะพลิกชีวิตเธอให้กลายเป็นเศรษฐีนีแห่งเมืองชายแดนแห่งนี้ในเวลาไม่นาน หญิงสาวลงมือเก็บเกี่ยวรวงข้าวสาลีชุดแรกด้วยความคล่องแคล่ว กลิ่นหอมละมุนของรวงข้าวสดใหม่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องอบ ก่อนที่เธอจะจัดการนวดแป้ง หมักยีสต์ และเตรียมเข้าสู่กระบวนการอบขนมปังโฮลวีตสูตรลับเฉพาะตัว ซึ่งเป็นสินค้าตัวแรกที่จะนำไปวางจำหน่ายเพื่อสร้างชื่อเสียงและกอบโกยเงินตราก้อนแรก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ ทว่าในมิติลับนั้น กลิ่นหอมเย้ายวนของขนมปังโฮลวีตอบสดใหม่ ผสมผสานกับกลิ่นเนยหอมกรุ่นที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ก็ลอยฟุ้งทะลุกำแพงมิติออกไปสู่โลกภายนอกทีละน้อย... ทีละน้อย... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจปนสงสัยของคุณป้าสายหยุด เพื่อนบ้านผู้ใจดีที่อยู่ถัดไปสามหลัง ดังทะลุเข้ามาในความเงียบ "แม่พิม! หนูพิมลูก! อยู่บ้านหรือเปล่าจ๊ะ? เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! กลิ่นหอมนี่มัน... หอมอะไรกันเนี่ย หอมจนคนข้างบ้านเขาน้ำลายสอวิ่งมาออกันที่หน้าบ้านหนูหมดแล้วนะจ๊ะแม่คุณ!" พิมรดาสะดุ้งเล็กน้อยจากการภวังค์ เธอรีบวางถาดขนมปังร้อนๆ ลงบนโต๊ะ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาในมิติลับที่บ่งบอกว่า ขนมปังล็อตแรกสำเร็จเสร็จสิ้นเร็วกว่ากำหนด และกลิ่นหอมของมันคงจะรุนแรงเสียจนทะลุกรอบประตูบ้านไม้เก่าคร่ำคร่าออกไปเตะจมูกผู้คนทั่วทั้งหมู่บ้านเข้าเสียแล้ว หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ พลางคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี *ดูท่าว่า... แผนการเปิดร้านเบเกอรี่กู้ชีพและตบหน้าพวกปากหอยปากปู จะต้องเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วกระมั้งคะ* พิมรดาก้าวเท้าเดินไปที่ประตูบ้าน มือเรียวบิดกลอนเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับความโกลาหลเล็กๆ ที่อยู่เบื้องหน้า ทว่า... ภาพที่ปรากฏกลับไม่ใช่แค่คุณป้าสายหยุดและชาวบ้านที่ยืนถือจานรอชิมเท่านั้น แต่กลับร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าบึ้งตึงที่สุดในค่าย ยืนขวางอยู่หน้าประตูกลุ่มคนเหล่านั้น พร้อมกับกล่องไม้ใส่เงินเหรียญกำมือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าเธอทันทีที่บานประตูเปิดออก "ขนมปังนั่น... ขายชิ้นละเท่าไหร่? ผมขอเหมาทั้งหมดคนแรก" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุนนะคะ ขอให้มีความสุขกับกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังและเรื่องราวสนุกๆ ในตอนนี้นะคะ!