หน้ากากของคนเย่อหยิ่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้นำเข้าจากฝรั่งเศสที่ลอยอวนอยู่ในห้องครัวหลังร้าน "Amour de Pâtisserie" ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเรียวสวมถุงมือผ้ากำลังบรรจงแต่งหน้าเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์ด้วยความประณีต ทว่าดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตากลับไหวระริกด้วยคลื่นอารมณ์ที่ถูกสะกิดขึ้นมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโตสีเข้มหยาดเยิ้ม โครงหน้าที่ถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ภาพนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดราวกับมีใครเอาเหล็กมาร J รอยแผลเป็นที่เธอพยายามเอาอิฐหนาๆ มาถมทับไว้ตลอดสี่ปี ถูกสายตาคู่พิมพ์เดียวกันนั้นเขี่ยเปิดออกอย่างไร้ความปรานี กรดอุ่นๆ ตีรื้นขึ้นมาที่ลำคอ รินรดากำสปาตูล่าในมือแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันเปราะบางกลับคืนมา ไม่มีวัน... เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะธราธิป ล่วงล้ำเข้ามาทำลายความสงบสุขที่เธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อสร้างมันขึ้นมาเด็ดขาด กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโดตัดเย็บพิเศษเข้ารูป กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงลอยปะปนมากับกลิ่นอายความเย่อหยิ่งที่เธอคุ้นเคยจนน่าคลื่นไส้ ธราธิปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์กระจกใส สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นหลังบางของหญิงสาว "ร้านของคุณ... ตกแต่งได้รสนิยมดีนี่ ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเอื้อnเอ่ยคำพูดตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยเมื่ออดีต ดังขึ้นทำลายความเงียบ ธราธิปจงใจเน้นชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้มีความนุ่มนวล ทว่ามันกลับฟังดูเสแสร้งและเต็มไปด้วยความถือดีในสายตาของคนฟัง รินรดาไม่หันกลับไปทันที เธอวางสปาตูล่าลงบนถาดช้าๆ จัดการถอดถุงมือออกทีละข้างอย่างใจเย็น ราวกับว่าผู้ชายที่ยืนอยู่หลังกระจกเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม และไร้ซึ่งประกายแววตาแห่งความยินดีใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นเย็นชาเสียจนธราธิปเผลอชะงักไปเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีล้นปรี่ในฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลพลอยหดหายลงไปวูบหนึ่ง เมื่อถูกสายตาคู่นั้นมองราวกับเธอไม่รู้จักเขามาก่อนในชีวิต "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีร้านเรายังไม่เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการสำหรับลูกค้าทั่วไป ถ้าคุณต้องการสั่งเค้ก กรุณาติดต่อผ่านฝ่ายบริการลูกค้าทางหน้าเพจของร้านนะคะ" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบและห่างเหิน เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงแบบเดียวกับที่ใช้พูดกับลูกค้าแปลกหน้า เพื่อขีดเส้นแบ่งอาณาเขตให้อย่างชัดเจนว่าเขามีสถานะเป็นเพียง "คนแปลกหน้า" สำหรับเธอเท่านั้น ธราธิปขมวดคิ้วเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคม เขาไม่ชินกับการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้ โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เคยวิ่งตามและเฝ้ารอคอยความสนใจจากเขาด้วยซ้ำในอดีต "ฉันไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ธราธิปก้าวเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด มือหนาวางลงบนขอบหินอ่อนอย่างถือสิทธิ์ "เรื่องของเรา... ที่มันยังค้างคาอยู่เมื่อสี่ปีก่อน" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพช ทำให้ธราธิปถึงกับหน้าชา "เรื่องของเรา? คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่หรือคะ คุณธราธิป" เธอเอียงคอมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ระหว่างเรา... มันไม่เคยมีเรื่องค้างคาอะไรทั้งนั้นค่ะ มีแต่เรื่องที่คุณสะบัดหน้าเดินออกไปจากชีวิตฉันเองต่างหาก และตอนนี้... ฉันก็มีความสุขดีกับชีวิตที่เป็นอยู่ กรุณาอย่ามารื้อฟื้นอดีตที่มันตายไปแล้วให้รกสมองเลยนะคะ" คำพูดที่เชือดเฉือนทีละน้อยทำเอาธราธิปขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างสะ่มอารมณ์ ความเย่อหยิ่งที่สั่งสมมานานนับปีทำให้เขาไม่อาจยอมรับท่าทีหยิ่งผยองนี้ได้ "เธอคิดว่าการทำเป็นใจแข็งแล้วไล่ฉันแบบนี้ จะทำให้ความจริงมันเปลี่ยนไปอย่างนั้นเหรอ ริน?" ธราธิปโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายความเป็นผู้ล่าแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าสี่ปีก่อนเกิดอะไรขึ้น... และตอนนี้... ใครกันที่หน้าตาเหมือนฉันราวกับแกะ เด็กคนนั้น..." คำพูดของธราธิปขาดห้วงไปทันที เมื่อจังหวะนั้น ประตูห้องครัวด้านหลังถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบ พร้อมกับเสียงใสที่เอ่ยเรียกมารดา "แม่ครับ... ขนมปังอบเสร็จหรือยังครับ ผมหิวแล้ว..." ธราธิปหันขวับไปมองตามเสียงทันที ราวกับมีแม่เหล็กพลังสูงดึงดูดสายตาของเขา ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อดวงตาคมกริบประสานเข้ากับดวงตากลมโตของเด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาในวัยเด็กทุกระเบียดนิ้ว และที่สำคัญ... ในมือกำไลข้อมือเงินสลักลายโบราณที่ตกทอดมาจากตระกูลของเขาเอง ซึ่งรินรดาเคยเก็บมันไว้ในกล่องความลับ... บัดนี้มันกลับมาคล้องอยู่บนข้อมือเล็กๆ ของเด็กชายคนนั้นแล้ว! "เมฆหมอกสีชมพู" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับบทละครนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!