เมื่อไฟแรงต้องเจอกับน้ำแข็งขั้วโลก

"คุณกำลังจะบอกผมว่า... คอนเซปต์ที่ทีมทุ่มเททำมาสองเดือน คือขยะที่ควรถูกกวาดทิ้งถังขยะงั้นเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของศิลาดังสะท้อนไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบดั่งป่าช้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยืนตระหง่านอยู่หัวโต๊ะ แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังเอกสารนำเสนอในแท็บเล็ตที่ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าเขา รวินท์ไม่ได้หลบสายตา ร่างโปร่งในชุดสูทลำลองสีครีมที่ดูทันสมัยและมีระดับยังคงนั่งหลังตรง ใบหน้าเรียบเฉยนั้นไม่มีร่องรอยของความประหม่าแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ดูอย่างไรก็เหมือนการท้าทายมากกว่าการนอบน้อม "ถ้าคุณมองว่าความคิดสร้างสรรค์ที่เป็นการแก้ปัญหาให้แบรนด์พ้นจากจุดวิกฤตคือขยะ งั้นคุณก็คงเป็นเจ้าของธุรกิจที่มองเห็นแค่กำไรบนหน้ากระดาษ แต่บอดสนิทเรื่องหัวใจของลูกค้าครับ คุณศิลา" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เลขาฯ ของศิลาถึงกับก้มหน้าหลบสายตา มือสั่นเทาขณะจับปากกา ส่วนทีมงานคนอื่นๆ ต่างกลั้นหายใจรอรับพายุใหญ่ที่จะตามมา ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่มาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของรวินท์ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมความเย็นของมัสก์โชยเข้าจมูกของคนนั่ง ร่างสูงโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวแก้มของรวินท์ "ปากดี" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "คุณเพิ่งก้าวเข้ามาในฐานะที่ปรึกษาได้ไม่ถึงสามชั่วโมง แต่มั่นใจเหลือเกินนะว่ารู้จักแบรนด์ของผมดีกว่าผมที่เป็นคนสร้างมันมากับมือ" รวินท์ไม่ถอยหนี เขาสบตาคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความทระนง "ถ้าคุณสร้างมันมาด้วยหัวใจจริงๆ คุณคงไม่ปล่อยให้มันกลายเป็นแบรนด์ที่ไร้ชีวิตชีวาแบบตอนนี้หรอกครับ สิ่งที่คุณทำอยู่ไม่ใช่การบริหาร แต่มันคือการฆาตกรรมแบรนด์ตัวเองอย่างเลือดเย็นต่างหาก" คำว่า 'ฆาตกรรม' ทำให้คิ้วหนาของศิลาขมวดเข้าหากัน มือแกร่งคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเขาพุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทที่กำลังจะแตก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กลับรู้สึกถึงความน่าหลงใหลบางอย่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวให้ตื่นขึ้น ผู้ชายคนนี้... นอกจากจะปากคอเราะร้ายแล้ว ยังกล้าหาญจนน่าโมโห "งั้นดี" ศิลาผละออกมา หมุนตัวกลับไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์แล้วกดปิดเครื่องอย่างรุนแรง "ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่าไอเดียเน่าๆ นี่มันคือ 'หัวใจ' ของแบรนด์ ผมจะให้โอกาสคุณพิสูจน์ แต่ถ้าผลลัพธ์มันล้มเหลวตามที่ผมคาดไว้ เตรียมตัวเก็บของออกจากบริษัทผมได้เลย... รวินท์" "ไม่ต้องถึงพรุ่งนี้หรอกครับ ผมเตรียมใจไว้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นรายงานการขายไตรมาสล่าสุดของคุณแล้ว" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องประชุม ทว่าเมื่อถึงจังหวะที่ต้องเดินสวนกับศิลา เขากลับหยุดชะงัก รวินท์แกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของศิลาทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งความกวนประสาท "อ้อ... แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมตลอดเวลาเถอะครับ มันไม่ได้ทำให้คุณดูเป็นผู้บริหารที่เก่งขึ้น แต่มันทำให้คุณดูเหมือนคนที่มีปัญหาเรื่องการเข้าสังคมอย่างหนักมากกว่านะ... ท่านประธาน" ก่อนที่ศิลาจะได้โต้ตอบ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณศิลาคะ! แย่แล้วค่ะ ข่าวลือเรื่องแคมเปญใหม่ของบริษัทเราถูกปล่อยออกไปในทวิตเตอร์ และตอนนี้มันกลายเป็นกระแสลบที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้มากค่ะ!" ศิลาหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เลขาฯ ยื่นให้ มือที่สั่นเทาของเขากดเลื่อนดูข้อความที่กำลังพุ่งขึ้นเป็นเทรนด์อันดับหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองรวินท์ที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ รวินท์ไม่ได้ตกใจกับข่าวที่เกิดขึ้น เขากลับยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า 'ขยะ' ที่คุณว่า... จะมีคนรอเก็บไปทำลายทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเลยนะครับ" ศิลาคว้าข้อมือรวินท์เอาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บ แต่ทว่าดวงตาของเขากลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรวินท์ราวกับจะกลืนกิน ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรวินท์ก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความปริศนาที่แสดงบนหน้าจอว่า 'เราสองคนต่างหากที่ต้องร่วมมือกัน ถ้าไม่อยากให้แบรนด์นี้ล่มสลายตั้งแต่วันนี้' ฟีนิกซ์สีทองขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้ในตอนแรกนะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับผม