รอยเท้ากลางสมรภูมิ

กลิ่นคาวโลหิตยังไม่ทันจางหายไปจากสายลมหนาวเหน็บแห่งชายแดนประจิม แผ่นดินหิมะสีขาวโพลนก็ถูกย้อมให้กลายเป็นสีชาดฉาน ดาบยาวในมือของหลี่จวินหรงหยดหยาดโลหิตสีเข้มลงสู่พื้นน้ำแข็งทีละหยด... ทีละหยด เสียงนั้นดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของซากศพกองทัพกบฏนับหมื่นที่นอนเกลื่อนกลาด บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น "พยัคฆ์ทมิฬแห่งบูรพทิศ" ยืนตระหง่านอยู่บนเนินสูง อาภรณ์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นเงินสะท้อนแสงจันทร์สลัว ปีกหมวกกว้างทอดเงาพรางนัยน์ตาคู่คมที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความยินดีในชัยชนะ มีเพียงความว่างเปล่าและโดดเดี่ยวที่แผ่ขยายออกรอบตัวจนทหารกล้าทุกนายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ท่านอ๋อง กองกำลังส่วนที่เหลือของพวกมันถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ..." รองแม่ทัพก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา พลางก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตากับผู้เป็นนาย หลี่จวินหรงไม่แม้แต่จะชายตาแล เขายกมือขึ้นปัดเศษหิมะที่เกาะตามไหล่เสื้อช้าๆ อาการนิ่งเงียบของเขาน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในพงไพร สงครามครั้งนี้จบลงเร็วกว่าที่ราชสำนักคาดคิดไว้ถึงสามเดือน ไม่ใช่เพราะกองทัพกบฏอ่อนแอ แต่เป็นเพราะกลยุทธ์การรบอันไร้ที่ติของเขาที่บดขยี้ข้าศึกจนย่อยยับในคราเดียว ทว่า... สายตาคมกริบกลับสะดุดเข้ากับบางสิ่งท่ามกลางกองเอกสารลับที่ยึดมาได้จากกระโจมแม่ทัพกบฏ มันไม่ใช่แผนผังการเคลื่อนพลทั่วไป แต่เป็นแผ่นกระดาษสาเนื้อดีที่ลงหมึกด้วยลายเส้นพู่กันอันทรงพลังและปราณีต ผิดวิสัยของพวกโจรป่าหรือแม่ทัพกบฏผู้หยาบกระด้างอย่างสิ้นเชิง หลี่จวินหรงย่อกายลงหยิบมันขึ้นมาพิจารณา นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงทีละน้อย บนแผ่นกระดาษนั้น... บันทึกจุดยุทธศาสตร์ที่กองทัพหลวงเพิ่งใช้เคลื่อนพลเมื่อสามวันก่อนไว้อย่างแม่นยำราวกับตาเห็น มิหนำซ้ำ ยังมีการคาดการณ์กระแสลมและภูมิประเทศล่วงหน้าเพื่อใช้เป็นจุดหักล้างกระบวนทัพของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากกองทัพกบฏปฏิบัติตามแผนการในแผ่นที่นี้อย่างเคร่งครัด ผลแพ้ชนะในวันนี้อาจพลิกผันไปไกลสุดกู่ "ใครเป็นคนวาดแผนที่นี้..." หลี่จวินหรงเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่อล้นด้วยความเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันตา "ท... ทูลท่านอ๋อง สายสืบรายงานว่า เป็นผลงานของกุนซือลึกลับนามว่า 'จันทราเร้นกาย' พ่ะย่ะค่ะ ไม่มีใครเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริง ทราบเพียงว่าสวมหน้ากากไม้แกะสลักรูปพยัคฆ์ และมักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทุกครั้งหลังวางแผนเสร็จสิ้น..." มุมปากหยักลึกยกยפסขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่หาความสุขสำราญมิได้ "กุนซือลึกลับงั้นหรือ..." หลี่จวินหรงกำแผ่นกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ กลิ่นอายสังหารพวยพุ่งออกจากร่างหนาจนทหารรอบกายต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "น่าสนใจ... ในแผ่นดินที่เน่าเฟะนี้ ยังมีคนกล้าเล่นหมากกระดานเดียวกับเป่ยชินอ๋องเช่นเราอยู่อีกหรือ" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยลี้ท่ามกลางความมืดมิดของศาลาพักแรมริมทาง สตรีร่างระหงในชุดคลุมสีเทากลืนไปกับราตรี กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดบรรจงเช็ดคราบหมึกออกจากเรียวหนามงามของพู่กัน ปลายผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้ใต้หมวกปีกกว้าง อำพรางใบหน้าครึ่งซีกไว้ภายใต้ความมืด แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับเปล่งประกายเจิดจ้าดั่งดวงดาวบนท้องฟ้าไร้เดือน นางคือเหม่ยซูเหยา ผู้ซ่อนเร้นฐานะที่แท้จริงภายใต้หน้ากากปราชญ์ ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักวางพู่กันลงบนโต๊ะไม้ นัยน์ตาสีรัตติกาลมองทอดไปยังทิศทางของชายแดนประจิมด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางรู้ดีว่าการส่งแผนที่นั้นไปให้กองทัพกบฏเป็นเพียงหมากตาเดียวเพื่อดึงความสนใจของ 'เป่ยชินอ๋อง' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและเฉียบคม ออกจากเมืองหลวง ทว่านางไม่คาดคิดเลยว่า... ชายผู้นั้นจะใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวในการกวาดล้างกองกำลังทั้งหมด และค้นพบร่องรอยของนางได้รวดเร็วปานนี้ "สมกับที่เป็นแม่ทัพไร้พ่าย..." เสียงหวานใสพึมพำแผ่วเบากับสายลม ราวกับจะท้าทายอำนาจมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่า ความคิดของนางต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้นที่เบื้องล่างของศาลา เสียงก้าวเดินที่ทรงพลังนั้นไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่รายล้อมไปด้วยไพร่พลนับร้อยที่เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี เงาดำร่างหนึ่งก้าวขึ้นมาหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย แสงจันทร์สาดส่องกระทบกับอาภรณ์สีดำปักลายพยัคฆ์และแววตาดุดั่งสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกรงข้าม หลี่จวินหรงมาถึงที่นี่เร็วกว่าที่นางคำนวณไว้ถึงครึ่งกั๊ก! "เจ้าคือ 'จันทราเร้นกาย' ผู้นั้นสินะ..." น้ำเสียงเย็นชาไร้ความปรานีดังขึ้นตัดผ่านความเงียบ พร้อมกับปลายกระบี่คมกริบที่จ่อตรงมายังลำคอระหงของนางอย่างแม่นยำ โดยไม่มีช่องว่างให้แม้แต่จะหลบหนี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งกลยุทธ์นี้ด้วยกันนะครับ