รอยร้าวบนระเบียงศาลา

กลิ่นอายของชาผู่เออร์หมักเก่าแก่สิบปีคุกกรุ่นอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ลวดลายดอกโบตั๋นสีชาดที่วาดด้วยมือถูกบดบังด้วยคราบหยาดน้ำค้างยามราตรีที่เกาะพราวอยู่บนขอบโต๊ะไม้จันทน์แดง หลินซูเม่ยไม่ได้ใส่ใจจะยกมันขึ้นจิบ ดวงตาเรียวรีดั่งหงส์ทอดมองสำรับกระดาษโบราณที่กองสุมอยู่เบื้องหน้า เอกสารเหล่านี้ล้วนเป็นบันทึกราชสำนักเก่าแก่ที่รอดพ้นจากกองเพลิงเมื่อครั้งผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน และบัดนี้ มันถูกส่งมอบให้เธอนำมาตรวจสอบชำระสะสาง ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้—สถานที่ซึ่งขึ้นชื่อว่าไร้ผู้คนกล้ากรายกล้ำย่างกรายมาแรมปี "ท่านอ๋องทรงมีรับสั่งชัดเจนว่า เอกสารหมวดหอจดหมายเหตุหลวงเหล่านี้ ห้ามมิให้ผู้ใดแตะต้องนอกเสียจากใต้เท้าหลิน... แต่ข้าเกรงว่าใต้เท้าจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'สถานที่พักผ่อน' คลาดเคลื่อนไปเสียหน่อย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังม่านมุกโปร่งแสง กลิ่นอายเย็นยะเยือกและกดดันแผ่ซ่านเข้ามาในห้องโถงทันทีที่ร่างสูงสง่าก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา หลินซูเม่ยไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นางค่อย ๆ วางพู่กันขนกระต่ายลงบนแท่นหมึกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของอาณาเขตแห่งนี้ ท่านอ๋องมู่หรงประทับยืนอยู่ภายใต้เงาสลัวของเสาไม้ตะเคียนทอง ฉลองพระองค์สีนิลปักลายมังกรห้าเล็บด้วยด้ายสีเงินยวด พระพักตร์คมคายราวกับถูกแกะสลักขึ้นจากหยกขาวเนื้อดี ทว่ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกอบอุ่นใด ๆ ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองนางด้วยแววตาวิเคราะห์และระแวดระวัง ราวกับกำลังประเมินว่าสตรีร่างระหงเบื้องหน้านี้เป็นหมากตัวสำคัญ หรือเป็นเพียงฝุ่นผงที่สามารถปัดทิ้งได้ในคราเดียว "สถานที่พักผ่อนสำหรับผู้อื่น อาจเป็นสถานที่ทำงานอันเหมาะสมที่สุดสำหรับข้าพะยะค่ะ... อภัยด้วยที่ข้ามิได้ออกไปต้อนรับ ท่านอ๋อง" ซูเม่ยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มั่นคง ไร้ความเกรงกลัว แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหลังบุรุษผู้นี้คืออำนาจทหารครึ่งแผ่นดินและคดีฆาตกรรมปริศนาในวังหลังที่ยังไม่ได้รับการสะสาง มู่หรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านผิวน้ำในยามวิกาล พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทีละน้อย จนกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจาง ๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโชยเข้าปะทะนาสิกของหญิงสาว "ความอาจหาญของเจ้า ช่างน่าชื่นชมเสียจริง... แต่หวังว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ชื่นชมความสำเร็จของงานชิ้นนี้ จนถึงรุ่งสางของวันพรุ่งนี้นะ" สิ้นคำตรัส ร่างสูงก็หมุนกายหายลับไปในความมืดของระเบียงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและเงาสะท้อนของระเบียงศาลาที่ทาบทับลงบนผิวน้ำระยิบระยับนอกหน้าต่าง ซูเม่ยถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ นางรู้ดีว่าการก้าวเข้าสู่ศาลาริมน้ำแห่งนี้มิใช่เรื่องบังเอิญ เอกสารโบราณเหล่านี้ไม่ใช่แค่ตัวหนังสือ แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงกับคดีกบฏเมื่อสิบปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... มันคือสิ่งของที่เคยเป็นของ 'นางรำม่านหลี่' สนมเอกผู้ถูกประหารชีวิตด้วยผ้าแพรขาว ณ ศาลาแห่งนี้ ยามเมื่อรัตติกาลเคลื่อนคล้อยเข้าสู่ช่วงเวลาอันเงียบสงัด เสียงเพลงซออู้แว่วมาตามสายลม คล้ายเสียงกรีดร้องโหยหวนผสานกับท่วงทำนองการร่ายรำอันแสนโศกเศร้า ซูเม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางหยิบกระดาษแผ่นเก่าแผ่นหนึ่งขึ้นมาพินิจด้วยความสงสัย นิ้วเรียวสัมผัสลงบนรอยเปื้อนสีน้ำตาลคล้ำที่แห้งกรังอยู่มุมกระดาษ—รอยเลือด ฉับพลันนั้น โลกทัศน์รอบตัวก็บิดเบี้ยว ภาพเหตุการณ์ในอดีตหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดของนางราวกับกระแสน้ำเชี่ยว หลินซูเม่ยเห็นสตรีในชุดนางรำสีแดงสดกำลังหมุนตัวร่ายรำอยู่กลางศาลา ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายและแสงเทียนริบหรี่ แววตาของนางรำผู้นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แววตาสีแดงฉานหันขวับมามองตรงมายังนาง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างใบหู *“ความลับที่เจ้าตามหา... ซ่อนอยู่ใต้พื้นศาลาแห่งนี้...”* ซูเม่ยสะดุ้งเฮือก หลุดออกจากภวังค์แห่งนิมิต เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ลมหายใจหอบถี่ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่ว่างเปล่า ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนประตูบานพับกระดาษสา ประตูกค่อย ๆ ถูกผลเปิดออกอย่างเชื่องช้า... ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลับไม่ใช่ท่านอ๋องมู่หรงผู้เยือกเย็น หากแต่เป็นร่างของสตรีในชุดนางรำสีแดงชุ่มโชก หยดน้ำสีแดงสดไหลรินลงมาจากปลายเส้นผม หยดลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังชัดเจนในความเงียบ นางรำผู้นั้นยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันบิดเบี้ยว พร้อมกับยื่นมือเรียวขาวซีดพุ่งตรงเข้ามาหมายจะคว้าลำคอของซูเม่ย! ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ