ร่องรอยในเอกสาร

กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากรไม่ได้ทำให้ลินินรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังประจันหน้ากับความตาย นิ้วเรียวบางของหญิงสาวสั่นระริกขณะไล่สายตาอ่านตัวเลขชุดสุดท้ายในแฟ้มเอกสารลับที่เธอแอบดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์สำรองเมื่อครู่ รหัสผ่านที่คิรากรประมาททิ้งไว้ในสมุดโน้ตหน้าลิ้นชักโต๊ะทำงาน กลายเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่ ‘สุสาน’ ที่เขาซ่อนไว้ภายใต้นามของมูลนิธิการกุศล “ยอดเงินบริจาคเข้ากองทุนพัฒนาเยาวชน... แต่ทำไมปลายทางถึงไปจบที่บัญชีรับจ้างปิดบัญชีของมาเฟียฝั่งตะวันออก?” ลินินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ แต่ทว่า... ความเงียบในเซฟเฮาส์แห่งนี้กลับเป็นกับดัก *แกร๊ก* เสียงกลอนประตูที่ถูกปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบปิดแฟ้มเอกสารหนาปึกนั้นแล้วยัดมันเข้าไปใต้ชั้นวางหนังสือในจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวที่ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมตัวเธอเอาไว้ทันทีที่เขาก้าวมาประชิดด้านหลัง “ทำงานดึกดื่น... หวังจะหาความลับอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนงั้นหรือครับ ลินิน?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินลงบนต้นคอจนหญิงสาวขนลุกซู่ คิรากรวางมือหนาลงบนโต๊ะทำงาน ล้อมกักขังร่างของเธอเอาไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้าง ราวกับราชสีห์ที่กำลังล้อมกรอบเหยื่อผู้โชคร้าย “ฉันแค่... ตรวจเช็กงบประมาณตามหน้าที่ค่ะ คุณคิรากร” ลินินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ทว่าระยะห่างที่น้อยจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกันทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คิรากรหรี่ตาลง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังแสดงอาการตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ถามต่อ แต่กลับเลื่อนมือหนาขึ้นมาไล้ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับหนักแน่นด้วยแรงกดดัน “หน้าที่... หรือความอยากรู้อยากเห็นที่อาจจะแลกมาด้วยลมหายใจของคุณกันแน่?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบเม้มที่ซอกคอขาวเนียนอย่างถือสิทธิ์ ลินินพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แรงเสียดสีของเนื้อผ้าชุดสูทราคาแพงกับขาอ่อนของเธอทำให้ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วร่าง “คุณมัน... ปีศาจ” เธอเค้นเสียงออกมาในขณะที่เขากำลังปรนเปรอสัมผัสอันเร่าร้อนไปทั่วเรือนร่าง “ปีศาจตัวนี้กำลังจะกินคุณทั้งตัว” คิรากรตอบด้วยเสียงกระซิบแหบพร่า ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ลินินจำนนต่อแรงจูงใจและสัมผัสวาบหวาม มือหนาของเขาเลิกชายเสื้อทำงานของเธอขึ้นอย่างชำนาญ สัมผัสจากฝ่ามือหยาบที่ลูบไล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำเอาสติของเธอแทบกระเจิง ท่ามกลางความเร่าร้อนที่พุ่งทะยานสูงขึ้น ลินินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ขัดแย้งในใจ เธอรู้ดีว่านี่คือเกมอำนาจที่เขาใช้เพื่อสยบความดื้อรั้นของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มเอกสารนั่น... บัญชีที่บ่งบอกว่าเขากำลังวางแผนจะสังหารพันธมิตรคนสำคัญของตัวเองในอีกสามวันข้างหน้า คิรากรผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ แววตาของเขามืดดำไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากที่เจ่อบวมของเธออย่างรักใคร่ปนสมเพช “อย่าคิดจะเล่นตุกติกกับผม... ลินิน” เขากระซิบพลางกระชับกอดแน่นขึ้นจนอกของเธอเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง “เพราะถ้าผมรู้ว่าคุณเห็นอะไรในแฟ้มเล่มนั้น... คุณจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเซฟเฮาส์นี้ในฐานะผู้หญิงของผมอีกต่อไป” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะของคิรากรก็ดังขึ้น เขาหันไปปรายตามองมันเพียงชั่วครู่ก่อนจะชะงักไป ดวงตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุกเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอที่ระบุว่า ‘รอยรั่วถูกตรวจสอบพบแล้ว... ใครบางคนกำลังขุดคุ้ยบัญชีลับ’ คิรากรหันกลับมาหาเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความดุดันที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง เขาล็อกข้อมือของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ “ดูเหมือนว่าความอยากรู้อยากเห็นของคุณจะพาเราสองคนไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงแล้ว... ลินิน” เขาคว้ากุญแจมือจากลิ้นชักข้างตัวขึ้นมา ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เขากดร่างเธอให้นอนราบลงกับโต๊ะทำงานอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “เรามาดูกันว่า... คุณจะรักษาความลับหรือรักษาลมหายใจของตัวเองได้นานแค่ไหนในค่ำคืนนี้” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน