รอยร้าวบนความเงียบ

ปลายเท้าของลินินแตะพื้นพรมหนานุ่มอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องโถงดูเหมือนจะดังขยายใหญ่ขึ้นในความเงียบงันของคฤหาสน์หลังยักษ์ที่เปรียบเสมือนกรงทองคำหรูหรา เธอกวาดสายตามองไปรอบโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าเพียงดวงเดียวที่เปิดทิ้งไว้ทำให้เงาของเธอทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังหินอ่อน มือสั่นเทาของเธอเอื้อมไปแตะกลอนประตูทางออกด้านข้างที่เชื่อมไปยังสวนหลังบ้าน... อีกนิดเดียว เธอจะหนีออกไปได้ และอิสรภาพที่เธอโหยหาจะกลับมาเป็นของเธออีกครั้ง *คลิก* เสียงกลอนประตูที่เลื่อนออกเบาหวิวในความรู้สึกของเธอ กลับดังก้องราวกับเสียงระเบิดในหูของคนบางคน ลินินชะงักกึก ลมหายใจขาดห้วงเมื่อรับรู้ได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่กดทับลงบนบานประตูเหนือศีรษะเธอไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวังจะได้รับในเวลานี้ "คิดจะไปไหนหรือครับ... แม่นกขมิ้นน้อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจกระซิบอยู่ข้างใบหู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายเย็นชาอย่างคิรากรทำเอาลินินขนลุกชัน เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นอกกว้างที่บดเบียดเข้ากับแผ่นหลังของเธออย่างจงใจ "ฉันแค่... อยากออกมาสูดอากาศ" เธอตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่หลุดลอยไปกลับคืนมา "โกหกไม่เนียนเลยนะครับลินิน" คิรากรขยับตัวเข้าใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เนื้อผ้าสูทชั้นดี เขาใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น บังคับให้ใบหน้าของเธอหันไปสบตากับดวงตาสีเข้มที่จ้องมองมาดุจนักล่าที่กำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนจะตะปบให้สิ้นซาก "ความกลัวในแววตาของคุณมันฟ้องว่าคุณกำลังคิดจะหนี... หนีจากผมไปสู่ที่ที่ผมตามไม่เจอสินะ" "คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่ คิรากร!" เธอตะคอกใส่เขา ความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งพล่านจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้ายกาจ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแตะสัมผัสผิวแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าจนเธอต้องหลับตาลงแน่น "สิทธิ์เหรอครับ? คุณคงลืมไปแล้วว่าสัญญานั่นแลกมาด้วยอะไร... และร่างกายของคุณน่ะ มันเป็นของใครตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์หลังนี้" เขากดจูบหนักๆ ลงที่ลำคอระหง ลินินสะดุ้งสุดตัว พยายามดิ้นหนีแต่กลับถูกวงแขนแกร่งโอบรัดเอวสอบไว้แน่นกว่าเดิม แรงปะทะระหว่างความหัวรั้นของเธอกับความเผด็จการของเขาสร้างแรงดึงดูดที่รุนแรงจนน่ากลัว เขาไม่ได้ต้องการแค่กักขัง แต่เขากำลังทำลายกำแพงในใจของเธอทีละชั้น "อย่าดื้อกับผมให้มากนักเลยลินิน ยิ่งคุณดิ้น... ผมยิ่งอยากจะสั่งสอนให้คุณรู้ว่า พื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณ คือภายใต้ร่างของผมเท่านั้น" มือหนาเลื่อนลงไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่าง ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอนจนลินินสั่นสะท้าน เธอเกลียดที่ร่างกายของตัวเองทรยศต่อสมอง เกลียดที่ทุกสัมผัสของเขาสามารถกระตุ้นความปรารถนาลึกๆ ที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ได้ดีเหลือเกิน คิรากรกระซิบคำสั่งเสียงพร่าข้างหู "คืนนี้... เรามีเรื่องต้องตกลงกันให้ชัดเจนในห้องนอน ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายของใคร" เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนกว้าง ลินินไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่เพราะเธอยอมจำนน แต่เพราะในดวงตาของคิรากรตอนนี้มีความลุ่มหลงที่รุนแรงจนเธอรับรู้ได้ว่า การหลบหนีในคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมอำนาจที่โหดร้ายกว่าเดิม ทว่าในขณะที่เขากำลังจะอุ้มเธอเดินกลับไปยังห้องนอน เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าสูทของคิรากรก็ดังขึ้น เขาหยุดชะงัก ใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีที่เหลือบเห็นชื่อผู้ส่งข้อความ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา เขาวางเธอยืนลงกับพื้นอย่างรวดเร็วราวกับเธอเป็นเพียงของเล่นที่ชำรุด "เปลี่ยนแผน... คืนนี้คงมีเรื่องสนุกกว่าการสั่งสอนคุณรออยู่" คิรากรหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลินินยืนงงอยู่กลางความมืด แต่ก่อนที่เขาจะลับสายตาไป เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ล็อคห้องให้ดีลินิน... เพราะถ้าคืนนี้คนอื่นบุกเข้ามาที่นี่แทนที่ผม คุณจะไม่ใช่แค่ถูกกักขัง แต่คุณจะถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี" ลินินมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายไปในเงามืดด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ความเงียบที่ควรจะช่วยให้เธอปลอดภัย กลับกลายเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดขึ้นในใจ เมื่อเธอหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลัง เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว... ที่หน้าต่างบานนั้นมีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดประทับอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ที่แปะทิ้งไว้ว่า 'ขอบคุณที่เปิดประตู... ทิ้งไว้ให้เรา' ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านและติดตามความร้อนแรงของตอนต่อไปนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน