ข้อตกลงในความมืด

“เซ็นชื่อลงไปสิ... แล้วทุกอย่างที่ครอบครัวคุณทำพังไว้ จะหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นไม้สนซีดาร์ผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนรินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ร่างบางในชุดเดรสสีเรียบที่ดูซีดจางไปถนัดตาเมื่อวางอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาเหยียบล้านสั่นสะท้านเล็กน้อย มือเรียวที่กำปากกาด้ามหรูไว้แน่นนั้นเย็นเฉียบ คริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นัยน์ตาสีเทาหม่นดุจท้องฟ้ายามพายุเข้าจ้องมองเธอผ่านความมืดมิด ทว่าสายตานั้นกลับแหลมคมราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดลึกไปถึงวิญญาณ “คุณคงเข้าใจนะคะว่า... เงื่อนไขในข้อสามมันหมายความว่าอย่างไร” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มอย่างหาญกล้าเท่าที่สติจะอำนวย “ดิฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาวางเงื่อนไขเรื่อง ‘ความเป็นส่วนตัว’ ได้ตามใจชอบ” มุมปากหยักสวยของคริสเตียนกระตุกยิ้ม หากแต่มันไม่ใช่ยิ้มที่สื่อถึงความเมตตา เขาโน้มตัวมาข้างหน้าจนแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเย็นชา “ในโลกของผม รินรดา... ทุกอย่างมีราคาค่างวดเสมอ สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ไม่ใช่การต่อรอง แต่มันคือการแลกเปลี่ยน” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ที่ทรงพลังนั้นก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ “คุณเดินเข้ามาหาผมในห้องนี้ด้วยตัวเอง เพื่อขอร้องให้ผมยื่นมือเข้าไปจัดการหนี้สินที่พ่อคุณก่อไว้จนแทบหมดตัว แล้วตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องสิทธิ์อะไร? สิทธิ์ในตัวคุณน่ะ... มันกลายเป็นของผมตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าผ่านประตูเข้ามาแล้ว” หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ความอบอุ่นที่เคยมีในใจถูกความหนาวเหน็บจากถ้อยคำของเขาเข้ากัดกินจนหมดสิ้น เธอไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ เธอเพียงแค่อยากยื้อเวลาให้ครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะก้าวพลาดไปในดินแดนที่ไม่มีทางถอยหลังกลับ “ถ้าดิฉันเซ็นสัญญาฉบับนี้... คุณจะรับรองได้ไหมว่าบ้านของแม่จะไม่ถูกยึด และข่าวฉาวที่พ่อก่อไว้จะถูกลบหายไปจากหน้าหนังสือพิมพ์ทั้งหมด” เธอถามย้ำ เสียงสั่นเครือแต่ยังคงความชัดเจน คริสเตียนหรี่ตาลง มองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อคู่นั้น ความลับในใจเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่มันถูกกลบด้วยกำแพงแห่งความแค้นและอดีตที่ฝังใจ เขาแสร้งทำเป็นเมินเฉยต่อความรู้สึกนั้น “ผมเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ... ตราบใดที่คุณทำตาม ‘กฎ’ ของผมอย่างเคร่งครัด” รินรดาขบเม้มริมฝีปากจนเจ็บ เธอรู้ดีว่านี่คือพันธะที่อาจกักขังชั่วชีวิต แต่ทว่าภาพความสิ้นหวังของแม่ในวันที่เจ้าหนี้บุกถึงบ้านยังคงแจ่มชัด เธอจึงตัดสินใจจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น แรงกดที่หนักหน่วงราวกับกำลังจารึกชื่อตัวเองลงบนความตายของอิสรภาพ ทันทีที่หมึกสีดำแต้มลงบนกระดาษ คริสเตียนก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นทำให้เธอสะดุ้ง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ข้างใบหู “ยินดีต้อนรับสู่โลกของผม... รินรดา” เสียงกระซิบนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอ่านออก แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร บานประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต “คริสเตียน! นี่มันหมายความว่ายังไง! ทำไมถึงมีผู้หญิงหน้าไม่อายมาอยู่ในห้องทำงานของคุณ!” มารีญ่าก้าวเข้ามาด้วยชุดราตรีสีแดงสด ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างจัดจ้านนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาของเธอจดจ้องมาที่รินรดาด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง เธอเดินตรงเข้ามาหมายจะคว้าแขนของหญิงสาว แต่ทว่าคริสเตียนกลับขยับตัวมาขวางไว้ทันที “ออกไปซะมารีญ่า... นี่ไม่ใช่เวลาที่คุณจะเข้ามาที่นี่” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ หากแต่ทรงพลังจนผู้มาใหม่ชะงัก “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! เรายังมีเรื่องที่ต้องเคลียร์กันเรื่องงานแต่งงานที่เลื่อนออกไป แล้วนังนี่มันเป็นใคร! นังหนี้สินที่เดินเข้ามาขายตัวให้คุณหรือไง!” รินรดาหน้าชาเหมือนถูกตบฉาดใหญ่ เธอหันไปมองคริสเตียนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องสถานะของเธอ หรือเขาจะปล่อยให้เธอเป็นเพียง ‘ผู้หญิงในสัญญา’ ที่ไร้ค่าอย่างที่มารีญ่ากล่าวหา? คริสเตียนหันกลับมามองรินรดาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนไปราวกับมีพายุหมุนวนอยู่ข้างใน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาคว้าเอวบางของรินรดาเข้ามากอดไว้แนบอก พร้อมกับปรายตามองอดีตคู่หมั้นด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด “เธอไม่ใช่คนขายตัว... แต่เธอคือผู้หญิงคนเดียวในตอนนี้ ที่มีสิทธิ์ขาดในทุกอย่างที่เป็นของผม... รวมถึงตัวผมเองด้วย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับถ้อยคำประกาศศักดาของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ยินดีกับคำพูดนั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังตกลงไปในหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น เธอเห็นเงาบางอย่างผ่านกระจกบานใหญ่ด้านหลังมารีญ่า... เป็นเงาของชายชุดดำที่ยืนแฝงตัวอยู่ในเงามืดของระเบียง พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของคริสเตียน! “คริสเตียน... ระวัง!” รินรดาหวีดร้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระชากร่างสูงให้หลบพ้นวิถีกระสุน เสียงปืนดังสนั่นก้องห้องทำงานท่ามกลางความโกลาหลที่ไม่มีใครคาดฝันมาก่อน หวังว่ารี้ดที่รักจะชอบจุดเริ่มต้นของพันธะร้ายครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะด้วยความปรารถนาดีจากมิดไนท์คิสค่ะ