ดีลลับฉบับจำยอม

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงในห้องทำงานกระจกใสระฟ้า ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราศีกำลังคุกรุ่นจนแทบหายใจไม่ออก "เซ็นซะ... หรืออยากให้ผมยื่นเงื่อนไขที่มันยากกว่านี้ เลือกเอาครับคุณมินตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแรงที่เคาะลงบนแผ่นกระดาษสัญญาบนโต๊ะทำงานกระจกเงาวับ เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เรือนผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพปั้น ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววเผด็จการและดุดันเสียจนคนมองอยากจะคว้าแจกันแถวนั้นฟาดใส่สักที คณิน หรือที่ใครต่อใครลับหลังเรียกขานว่า 'เฮียณิน' ทายาทหมื่นล้านผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และวันนี้เขากำลังใช้ความได้เปรียบทั้งหมด บีบให้คนที่ยืนกำมือแน่นตรงหน้าต้องจนมุม มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอาการสั่นเทือกในอก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เธอเกลียดรอยยิ้มมุมปากของเขา รอยยิ้มที่เหมือนผู้ล่ากำลังมองเหยื่อในกรงเล็บ "คุณมันเผด็จการสิ้นดี... เฮียณิน" มินตราเน้นเสียงคำว่า 'เฮีย' ด้วยความหมั่นไส้ระคนประชดประชัน "นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วหรือไงคะ... อ้อ ลืมไป ฉันไม่มีนี่นา" "รู้ตัวก็ดีครับ" คณินยักไหล่ช้าๆ เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ ต่างจากเธอที่ต้องยืนหลังขดหลังแข็ง "คนฉลาดเขาไม่เลือกทางที่เจ็บตัวหรอกนะมินตรา... ดีลนี้คุณมีแต่ได้กับได้ ส่วนผม..." เขาเว้นจังหวะ ปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาคมกริบที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "แค่สงเคราะห์คนปากเก่งอย่างคุณให้รอดพ้นจากวิกฤตเท่านั้นเอง" "ปากเก่งแล้วมันหนักหัวใครไม่ทราบ!" มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณตลบหลังฉันตั้งแต่โปรเจกต์ก่อนหน้านี้ ฉันจะจนมุมเหรอคะ? คุณมันหมาป่าเจ้าเล่ห์ชัดๆ!" "หมาป่าเหรอ?" คณินทวนคำ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูก มินตราผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนหนีไปไหนไม่ได้ "ระวังปากหน่อยครับคุณมิน" เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่ทว่าทรงพลังและกดดันจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คนที่กำลังจะเซ็นสัญญาเพื่อเป็น 'คู่หมั้นจำเป็น' ให้ผมน่ะ ควรมีมารยาทกับว่าที่คู่หมั้นมากกว่านี้นะครับ" "ใครเป็นคู่หมั้นคุณไม่ทราบ! ฝันไปเถอะ!" มินตราเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้มทำให้สติที่พยายามประคับประคองแทบกระเจิง ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว! ทั้งปากร้าย เอาแต่ใจ และชอบฉวยโอกาสบีบบังคับเธอสารพัด แต่ทำไม... ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าแววตาที่เขากำลังมองมา มันไม่ได้มีแค่ความเย็นชาอย่างที่ปากพูดกันนะ "ปากดีแบบนี้..." คณินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนขนลุกซู่ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าเนียนของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจหยอกเย้าทำให้มินตราตัวแข็งทื่อ "ไว้ไปพูดบนเตียง... เอ๊ย หมายถึง บนโต๊ะอาหารที่บ้านผมดีกว่า คุณแม่ผมรอดูหน้า 'ว่าที่ลูกสะใภ้' อยู่พอดี" "นี่คุณ!" มินตราหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินที่พยายามซ่อนไว้สุดชีวิต เธอปัดมือเขาออกอย่างแรงแล้วคว้าปากกาบนโต๊ะมาถือไว้แน่น "ฉันเซ็นก็ได้! แต่อย่าหวังนะว่าฉันจะยอมทำตามเกมของคุณทุกอย่าง!" "ก็ตามใจครับ..." คณินยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ยืนกอดอกมองเธอก้มลงจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นด้วยมือที่สั่นน้อยๆ "ยินดีต้อนรับสู่นรกของผมครับ... ที่รัก" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของมินตราเต้นดังแข่งกับเข็มนาฬิกา ทว่าในวินาทีที่ปลายปากกาเส้นสุดท้ายกำลังจะลาก100% สมบูรณ์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆ! "เฮียณินครับ แย่แล้ว..." เสียงของปริ้นซ์เพื่อนสนิทตัวดีดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการผลักประตูเปิดพรวดพราดย่างร้อนรน "คุณพิมพรรณ... เธอเพิ่งลงเครื่องมาจากต่างประเทศ แล้วตอนนี้เธอกำลังตรงมาที่นี่ครับ!" ร่างสูงของคณินชะงักกึก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาสคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องทันที ขณะที่มินตราค้างมือที่ถือปากกาไว้กลางอากาศ เมื่อได้ยินชื่อ 'พิมพรรณ' คู่หมั้นเก่าที่เพิ่งวนกลับมาทวงทุกอย่างคืน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ