จุดเริ่มจากศูนย์

“จงส่งมอบ ‘คทาแห่งราชันมังกร’ มาเสียเดี๋ยวนี้ เอส… นายไม่มีสิทธิ์ครอบครองมันในฐานะกัปตันอีกต่อไปแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งที่เคยเรียกว่าสหายร่วมรบ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของผม ความรู้สึกเหมือนถูกมีดนับพันเล่มกรีดลงบนแผ่นหลังยังคงแจ่มชัด แสงสีแดงฉานจากหน้าจอโปรเจกเตอร์ในห้องแข่งขันระดับโลกยังคงติดตา แต่ในวินาทีที่ผมตัดสินใจกด ‘ลบทิ้ง’ เพื่อไม่ให้ไอเทมชิ้นนั้นตกไปอยู่ในมือคนทรยศ โลกทั้งใบก็ดับวูบลง “ตื่นสิเจ้ามนุษย์! จะนอนรอให้กองทัพมดมาคาบไปกินหรืออย่างไรกัน!” เสียงแหลมเล็กบาดแก้วหูเหมือนเสียงนกหวีดดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แก้ม ผมลืมตาขึ้นทันที กลิ่นอับชื้นของดินและสนิมเหล็กเตะจมูกจนผมต้องนิ่วหน้า สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าราคาแพง แต่เป็นซากปรักหักพังของอาคารสไตล์โกธิคที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุม ผนังหินแกรนิตมีรอยร้าวลึกราวกับถูกอาวุธระดับตำนานฟาดฟันจนแตกกระจาย เหนือร่างของผม คือสิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋วที่มีปีกใสเหมือนแมลงปอ ผิวพรรณของเธอเปล่งแสงนวลอ่อนๆ ผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของเพดาน เธอจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและขุ่นเคืองในเวลาเดียวกัน “ที่นี่... ที่ไหน” ผมเค้นเสียงถาม เสียงของผมฟังดูเด็กกว่าที่เคยเป็นมากนัก “ที่นี่คือ ‘สุสานแห่งเซเลสเทีย’ สถานที่ที่ระบบเกมเทพเจ้าของคุณล่มสลายไปเมื่อพันปีก่อนยังไงล่ะ พ่อคนซื่อบื้อ!” เธอตีปีกพึ่บพั่บ บินวนรอบหัวผม “ข้าคือลูน่า และข้าเฝ้ารอวันที่ ‘ผู้ถือครอง’ คนใหม่จะปรากฏตัวมานานจนแทบจะกลายเป็นฝุ่นผงอยู่แล้ว” ผมยันตัวขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง ร่างกายที่ผมสิงสู่อยู่ตอนนี้ช่างเปราะบางและไร้ซึ่งกล้ามเนื้อที่เคยผ่านการฝึกฝน ผมกวาดสายตาสำรวจรอบตัว บนพื้นหินที่ผุพังมีวงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิทที่กำลังริบหรี่ราวกับเทียนที่ใกล้หมดไส้ มันไม่ใช่กราฟิกในเกมที่ผมคุ้นเคย แต่มันคือ ‘ความจริง’ ที่มีกลิ่นอายของพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ “ระบบล่มสลาย?” ผมพึมพำขณะมองฝ่ามือตนเองที่สั่นเทา “ถ้าไม่มีระบบ แล้วค่าสเตตัสล่ะ? เลเวลของฉันล่ะ? ไอเทมที่ฉันสั่งสมมาทั้งหมดในชีวิตเก่า... หายไปไหนหมด” ลูน่าร่อนลงมาเกาะบนไหล่ผม เธอถอนหายใจยาว “ไม่มีแล้วทั้งนั้น ระบบที่เจ้าเคยรู้จักมันพังทลายลงเพราะความโลภของคนในโลกที่เจ้าจากมา เมื่อระบบล่มสลาย ทุกอย่างที่เคยเป็นข้อมูลกลายเป็นสสาร ความเป็นอมตะหายไป และสิ่งที่เหลืออยู่คือ ‘กฎแห่งความเสื่อมโทรม’ ไอเทมตำนานเหล่านั้นกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในซากปรักหักพังที่สัตว์อสูรระดับต่ำเอาไปทำรัง” ผมขมวดคิ้วแน่น ความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของผมเริ่มกลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง ในเมื่อไม่มีระบบคอยนำทาง นั่นหมายความว่าผมต้องสร้างระบบขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง “ถ้าไอเทมกลายเป็นเศษเหล็ก งั้นเธอก็คงเป็นเหตุผลที่ฉันยังอยู่ที่นี่” ผมหันไปมองภูติตัวจิ๋ว “เธอบอกว่าเธอรู้เรื่องสูตรคราฟต์ใช่ไหม?” ลูน่ายืดอกเล็กๆ ของเธอด้วยความภาคภูมิ “ข้าคือผู้เก็บรักษาตำนานการหลอม! ถึงแม้โลกนี้จะสิ้นสลาย แต่ความรู้ของข้ายังอยู่ครบถ้วน เจ้ามนุษย์… ถ้าเจ้าอยากจะปีนกลับขึ้นไปสู่จุดสูงสุดในโลกที่พังทลายแห่งนี้ เจ้าต้องเริ่มจากการเก็บขยะพวกนี้มาหลอมรวมใหม่ให้เป็นศาสตราที่โลกต้องกราบกราน” ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาสั่นแต่สายตากลับมั่นคง ผมหยิบเศษโลหะชิ้นหนึ่งที่ดูคล้ายส่วนประกอบของดาบขึ้นมาลูบไล้ มันไม่มีค่าสเตตัสปรากฏขึ้นเหมือนในเกม แต่สัมผัสของมันบอกให้ผมรู้ว่านี่คือ ‘เหล็กไหล’ ที่หายากยิ่งกว่าเพชร “เอาล่ะ ลูน่า” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ภูติตัวน้อยชะงัก “ในเมื่อไม่มีเลเวลให้เก็บ ก็จงนำทางข้าไปยังเตาหลอมที่ใกล้ที่สุด ข้าจะสร้าง ‘ระบบ’ ของข้าขึ้นมาใหม่ ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดของข้าเอง” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกไปจากซากอาคารนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทเหล็กก็ดังก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า ไม่ใช่ฝีเท้าของสัตว์อสูร แต่มันคือเสียงเดินที่เป็นจังหวะของ ‘มนุษย์’ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน เขาคือชายในชุดเกราะสีดำทมิฬ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ผมจำได้แม่นยำ… หน้ากากของ ‘ไอ้เพื่อนทรยศ’ ที่เคยแทงข้างหลังผมในโลกก่อน “ไม่คิดเลยว่าจะเจอนายที่นี่… ในร่างของไอ้เด็กหนุ่มท่าทางอ่อนแอคนนี้” เขาแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก พร้อมกับชักดาบสีดำสนิทออกมาจากฝักที่สลักลวดลายคุ้นตา “ดูเหมือนโชคชะตาจะใจดี ส่งนายมาให้ฉันฆ่าทิ้งเป็นครั้งที่สองนะ เอส” กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับจุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่นี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ