แบบแปลนแรกที่เละไม่เป็นท่า

“ถ้าคุณเอาแบบนี้ไปสร้างจริง ผมแนะนำให้คุณเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักเขียนการ์ตูนตลกเถอะครับ น่าจะรุ่งกว่ามาเป็นสถาปนิกที่นี่” เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของปราชญ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในไซต์งานก่อสร้างที่ยังคงเป็นเพียงโครงเหล็กและกองปูน เสียงนกหวีดจากหัวหน้าคนงานและเสียงเครื่องจักรไกลๆ ดูจะดับวูบไปทันทีเมื่อเขาสะบัดแบบแปลนในมือรินรดาลงบนโต๊ะเขียนแบบชั่วคราวอย่างไม่ใยดี รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า—วิศวกรโครงสร้างหน้าตายที่สวมเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นแต่กลับดูดีจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววดูถูกอย่างชัดเจน ราวกับงานออกแบบที่เธอทุ่มเทมาตลอดสามเดือนคือขยะชิ้นหนึ่ง “คุณปราชญ์คะ” รินรดาเน้นเสียงหนัก ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “สถาปัตยกรรมไม่ใช่แค่เรื่องของโครงสร้างที่แข็งแรงจนดูเป็นคุก แต่มันคือเรื่องของฟังก์ชันและการอยู่อาศัย ถ้าคุณไม่มีหัวศิลป์พอที่จะเข้าใจว่าทำไมฉันต้องวางคานเหล็กแบบนี้ ก็กรุณาใช้สมองวิศวกรของคุณคำนวณมันออกมา แทนที่จะมานั่งใช้อารมณ์ตัดสินงานของคนอื่น” ปราชญ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันมากกว่าชื่นชม เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและกลิ่นสะอาดจากตัวเขาทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งโดยไม่ตั้งตัว “หัวศิลป์เหรอครับ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “ในหน้างานจริง หัวศิลป์ที่ไร้ความรับผิดชอบมันฆ่าคนตายได้ คุณรินรดา แบบแปลนที่คุณวาดมา มันคือการท้าทายกฎฟิสิกส์ชัดๆ คุณอยากให้ตึกนี้พังลงมาทับคนงานตั้งแต่วันแรกที่เทปูนหรือยังไง หรือแค่อยากได้ยอดไลก์ในเพจสถาปนิกสวยหรู?” “นี่คุณ!” รินรดาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ชายที่อีโก้สูงเสียดฟ้าคนนี้เด็ดขาด “ฉันจบจากสถาบันอันดับหนึ่งของประเทศมาด้วยเกียรตินิยม ฉันรู้ดีว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน และฉันไม่มีวันยอมให้วิศวกรปากกรรไกรอย่างคุณมาดูถูกความตั้งใจของฉัน” “เกียรตินิยมกินไม่ได้หรอกครับ ถ้ามันแลกมาด้วยหายนะ” ปราชญ์หยิบปากกาเคมีขึ้นมา แล้วขีดฆ่าเส้นคานในแบบแปลนของเธออย่างรุนแรงจนกระดาษแทบขาด “ตรงนี้... ตรงนี้... และตรงนี้ ถ้าคุณไม่แก้ไขโครงสร้างใหม่ทั้งหมด ผมจะสั่งระงับการเทปูนในวันพรุ่งนี้ทันที” “คุณไม่มีสิทธิ์!” “ผมเป็นวิศวกรคุมงานหลักที่นี่ครับ” เขาสวนกลับทันควัน สายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธ “ผมมีอำนาจตัดสินใจในส่วนที่เกี่ยวกับความปลอดภัย และถ้าผมบอกว่าไม่ผ่าน คือไม่ผ่าน ต่อให้คุณจะไปฟ้องเจ้าของโครงการ เขาก็ต้องฟังผม เพราะผมคือคนที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนในตึกนี้ ไม่ใช่คุณที่เอาแต่พร่ำเพ้อถึงสุนทรียภาพจอมปลอม” คำว่า ‘สุนทรียภาพจอมปลอม’ เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้าย รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ปมในอดีตที่เคยทำผลงานพังจนถูกตราหน้าว่า ‘ดีแต่ฝัน’ พุ่งเข้าโจมตีหัวใจ เธอเม้มปากแน่นจนซีดเผือด ก่อนจะคว้าแบบแปลนของตัวเองกลับมาด้วยความสั่นเทา “ถ้าอยากได้ความปลอดภัยนัก ก็เชิญคุณคำนวณใหม่ตามใจชอบเลยค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น แต่ยังคงเชิดหน้าไว้ “แต่จำไว้นะคะ ว่าถ้าตึกนี้ออกมาน่าเกลียดเหมือนโกดังเก็บของ เพราะฝีมือคุณไปลดทอนดีไซน์ของฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ” “หึ ผมก็ไม่เคยต้องการการให้อภัยจากคุณอยู่แล้ว” ปราชญ์หันหลังกลับ เตรียมจะเดินจากไป แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นร่มผ้าใบชั่วคราว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่รินรดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี “โอ้โห ดูเหมือนจะมีการปะทะกันทางวิชาการที่รุนแรงน่าดูเลยนะเนี่ย” เสียงทุ้มกังวานของ ‘เมฆา’ คู่แข่งทางธุรกิจที่ทุกคนในวงการต่างพากันหวาดเกรง ดังแทรกเข้ามา เขาเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของรินรดาและปราชญ์ สายตาของเมฆาเหลือบมองแบบแปลนที่ยับย่นในมือของรินรดา ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าเรียบเฉยของปราชญ์ “ดูเหมือนวิศวกรมือหนึ่งของโครงการนี้ จะมีความเห็นไม่ตรงกับสถาปนิกดาวรุ่งนะครับเนี่ย” เมฆาเว้นจังหวะ ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจมาให้รินรดา “คุณรินรดาครับ ถ้าโปรเจกต์นี้มันตึงเกินไป ผมว่าเราคุยกันเรื่องข้อเสนอใหม่ได้นะ ผมยินดีเสมอที่จะรองรับคนเก่งๆ ที่ถูกปิดกั้นความสามารถ” ปราชญ์หันขวับกลับมา แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ทันที เขาก้าวเข้ามาขวางระหว่างเมฆากับรินรดาโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขาจนรินรดายังรู้สึกหนาวสะท้าน มือหนาของปราชญ์คว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แล้วดึงเธอเข้ามาอยู่ด้านหลังเขาทันที “เรื่องงานของไซต์นี้ เมฆา... ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ” ปราชญ์กล่าวเสียงเย็นเยียบ สายตาที่เขามองเมฆาคือสายตาของสัตว์นักล่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเอง “และรินรดา... เธอเป็นสถาปนิกในสังกัดของผม การจะไปอยู่ที่ไหน เป็นเรื่องที่ผม ‘เท่านั้น’ ที่จะตัดสินใจ” รินรดาเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อได้ยินสิ่งที่ปราชญ์พูด ความซึนเดเระที่ดูเหมือนจะเกลียดขี้หน้ากันเมื่อครู่ หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาหวงแหนที่เธอยังแปลความหมายไม่ได้ จังหวะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน ปราชญ์ก้มหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอจนลมหายใจร้อนผ่าวรดพวงแก้ม ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ “อยู่ใกล้ผม... อย่าไปมองผู้ชายคนอื่น ถ้าไม่อยากให้แบบแปลนนี้พังไปมากกว่านี้” รินรดาสบตากับปราชญ์ในระยะใกล้ชิด ความเงียบงันรอบข้างดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอก สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของเขามันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคืออะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งและร้อนแรงกว่านั้น จนกระทั่ง... เสียงตบมือเบาๆ ของเมฆาดังขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอาบยาพิษ หวังว่าตอนแรกจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร