หน้าหงายเพราะความจนมันน่ากลัว

"เซ็นซะ... แล้วพวกคุณจะไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!" เสียงกระแทแฟ้มเอกสารลงบนกระจกโต๊ะทำงานหรูหราดังสนั่นจนสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจของคนกลุ่มนั้น รินรดาในชุดสูทสีขาวสั่งตัดพิเศษรับกับเรือนร่างเพรียวระหง ยืนกอดอกมองบรรดาญาติสนิทมิตรสหายจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำและหัวเยาะเย้ยเธอในวันที่ตระกูลตกต่ำด้วยสายตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความปรานี ใบหน้าของป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องสายรองซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเลือดฝาด เอกสารในมือของพวกเขามันคือสัญญาจำยอมและโฉนดที่ดินทุกแปลง รวมถึงหุ้นกู้บริษัทที่เคยใช้ค้ำประกันหนี้สินก้อนโต หนี้ที่พวกเขากล้าแม้กระทั่งเอาชื่อของพ่อแม่เธอไปแอบอ้างกู้ยืมมาผลาญเล่นจนหมดสิ้น! "รินรดา... ลูก/หลานรัก ตั้งสติก่อนนะจ๊ะ เรื่องหนพวกนี้... ป้ากับคุณอาแค่ยืมหมุนเงินชั่วคราวเอง ทำไมใจร้ายขนาดนี้ ถึงกับกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดมาไว้ในมือตัวเองแบบนี้ล่ะ!" ป้าสะใภ้พยายามบีบน้ำตา ปั้นหน้าสลดอ้อนวอน ทั้งที่แววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวจนเก็บไม่อยู่ "ยืมชั่วคราว?" รินรดาหลุดหัวسหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวسเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทรงพลัง "ตอนที่พวกคุณเหยียบย่ำครอบครัวฉัน ตอนที่พวกคุณหัวเราะเยาะตอนที่แม่ฉันต้องกราบกรานขอร้องพวกคุณ... พวกคุณเคยคิดถึงคำว่า 'ชั่วคราว' ไหมคะ?" "แก... นังเด็กอกตัญญู!" อาชายผู้เคยผยองพองขน ทุบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน "คิดว่ามีเงินไม่กี่ร้อยล้านแล้วจะทำอะไรก็ได้เรอะ! แกไม่มีทางฮุบกิจการตระกูลเราได้ทั้งหมดหรอกเว้ย!" ดวงตากลมโตคมกริบของรินรดาดุจดั่งพญาเสือดาวที่กำลังจ้องเหยื่อ เธอไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือนกับคำขู่โง่ๆ นั้น เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ช่างเป็นรอยยิ้มที่แสนหวานแต่กลับอาบยาพิษที่ทำให้คนมองอยากจะกระอักเลือดตายตรงนั้น "ร้อยล้านเหรอคะ? คุณอาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว..." รินรดาผายมือออกเล็กน้อย ราวกับกำลังแนะนำสินค้าชิ้นโปรดในงานประมูล ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ด้านหลังห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสถานะทางการเงินระดับ Global Black Card และตัวเลขเงินสดในระบบบัญชีส่วนกลางที่พุ่งทะยานจนคนมองต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนปรากฏหราอยู่ตรงนั้น—มันคือตัวเลขที่สามารถซื้อบริษัทของพวกเขาทั้งเครือได้เป็นสิบๆ รอบโดยที่กระเป๋าเงินไม่ยุบเลยแม้แต่น้อย! "ระบบบัญชีหลักถูกแช่แข็ง และตอนนี้... ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกคุณถูกโอนย้ายมาเป็นกรรมสิทธิ์ของ 'ชาเขียวอินเวสต์メント' เรียบร้อยแล้วค่ะ" เสียงระบบอัจฉริยะดังขึ้นกังวานในห้องประชุม เย็นเยียบและเด็ดขาด บรรดาญาติจอมปลอมทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงทันที แรงกดดันจากความจนและความหมดหนทางมันโถมเข้าใส่จนพวกเขาแทบหายใจไม่ออก ความหยิ่งทะนงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงร้องคร่ำครวญและมือที่พยายามตะเกียกตะกายเข้ามาเกาะชายผ้าสูทของเธอ "ริน... ช่วยป้าด้วย ป้าขอร้อง... ฮือออ ป้าไม่อยากล้มละลาย!" รินรดาก้มมองร่างที่กำลังสั่นเทาแทบเท้าด้วยสายตาเรียเฉย เธอค่อยๆ ย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเชยคางของป้าสะใภ้ขึ้นมาให้สบตากันตรงๆ น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นกระซิบแผ่วเบาจนอีกฝ่ายสะท้านไปถึงกระดูกดำ "จำไว้นะคะ... ว่าความจนและความไร้อำนาจเนี่ย มันน่ากลัวขนาดไหน" เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องประชุมนรกแห่งนี้ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงสง่าคุ้นตาของ 'ศิลา' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีเย็นชาและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพความน่าสมเพชของบรรดาญาติเฒ่าก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาคนสวย เขาเดินตรงเข้ามา ถอดเสื้อสูทเนื้อดีคลุมไหล่ให้เธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลัวว่าละอองอากาศในห้องนี้จะทำให้เธอระคายผิว "จัดการเสร็จแล้วใช่ไหมครับ... คุณภรรยา?" ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและสปอยล์ภรรยาแบบไร้ขีดจำกัด ต่างจากสายตาที่เขาใช้ปรายตามองพวกเศษสวะที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง "ค่ะ เร็วกว่าที่คิดเสียอีก..." รินรดายิ้มรับสัมผัสอบอุ่นจากสามี แต่ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่ยังไม่ทันจางหาย เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อของศิลาก็สั่นเตือนรัวเร็วขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเลขาคนสนิท พร้อมกับข้อความฉุกเฉินที่สะดุดตาจนหัวใจของคนอ่านต้องกระตุกวูบ *“ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ระบบป้องกันเครือข่ายทั้งหมดของเราถูกเจาะโดย 'บุคคลนิรนาม' ที่ใช้รหัสผ่านเดียวกับคุณรินรดาเมื่อชาติก่อน... และตอนนี้ เขาคนนั้นกำลังยืนรอพบคุณอยู่ที่ชั้นดาดฟ้าครับ!”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บสายเปย์บทนี้ด้วยกันนะคะ!