เคล็ดวิชาบรรพกาลในเศษหิน

คมกระบี่ไม้ที่หักครึ่งในมือหลี่มู่ไป๋ไม่ได้แสดงถึงความพ่ายแพ้ แต่มันคือปฐมบทแห่งการนองเลือด! เงาดำสิบสายพุ่งทะลวงผ่านหลังคาลงมาดั่งห่าฝนที่ไร้เสียง พวกมันไม่ใช่ยอดฝีมือธรรมดา แต่เป็น 'นักฆ่าเงาสังหาร' แห่งสำนักมารบูรพาที่ฝึกฝนวิชาพรางตัวจนแทบไร้ตัวตนในยามค่ำคืน จิตสังหารที่กดทับลงมาดุจขุนเขาเหล็กกล้าทำให้บรรยากาศในเรือนพักไม้ผุพังบิดเบี้ยว หลี่มู่ไป๋ไม่ได้ขยับกายแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาวาวโรจน์ดั่งดาราที่ร่วงหล่นลงสู่ขุมนรก "เจ้าพวกหนอนแมลง คิดจะลองดีกับกระบี่ของข้าหรือ?" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยอำนาจกดขี่มหาศาลที่ทำให้นักฆ่าเหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คนนำหน้าจะกระชับดาบสั้นในมือพุ่งเข้าใส่หมายปักลงที่คอหอยของหลี่มู่ไป๋ ทว่า ในวินาทีที่ใบดาบเย็นเยียบเกือบจะสัมผัสผิวหนัง หลี่มู่ไป๋กลับหมุนตัวพลิ้วไหวดั่งใบไม้ร่วง กระบี่ไม้หักครึ่งในมือของเขากลับกลายเป็นอาวุธสังหารที่ทรงพลังที่สุด เมื่อมันปะทะเข้ากับปราณกระบี่ที่เขาเพิ่งสำแดงออกมา! *ฉัวะ!* เสียงเนื้อถูกแยกออกดังก้องในความเงียบ ร่างของนักฆ่าผู้โชคร้ายปลิวไปกระแทกฝาผนังไม้จนแตกกระจาย เลือดสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนเศษหินเก่าแก่ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ผุข้างกายหลี่มู่ไป๋ ทันทีที่เลือดหยดลงบนก้อนหินอัปลักษณ์นั่น แสงสีครามสว่างวาบขึ้นราวกับอัญมณีที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลนับพันปี "ศิษย์น้อง!" เสียงเย็นเยียบดั่งหิมะโปรยดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'หลิงเสวี่ย' นางเซียนหิมะเหมันต์ที่ยืนตระหง่านอยู่บนขื่อบ้าน สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่กลุ่มนักฆ่า แต่กลับมองไปยังเศษหินที่กำลังเปล่งแสงประหลาดนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว "นั่น... คือสิ่งนั้นหรือ?" หลิงเสวี่ยเอ่ยถามเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือ หลี่มู่ไป๋ไม่ตอบ เขาใช้มืออีกข้างคว้าก้อนหินนั้นขึ้นมา พลังปราณลึกลับสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาดุจสายน้ำเชี่ยว มันไม่ใช่พลังของคนธรรมดา แต่เป็น 'วิชาบรรพกาล' ที่สาบสูญไปพร้อมกับยุคสมัยของมหาเทพ! เคล็ดวิชาถูกถ่ายทอดเข้าสู่จิตวิญญาณของเขาผ่านอักขระที่ปรากฏขึ้นบนก้อนหิน มันคือก้าวกระโดดที่ไม่มีใครคาดฝัน นักฆ่าที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงโหมบุกเข้ามาพร้อมกัน หวังจะสังหารหลี่มู่ไป๋ให้ตายก่อนที่เขาจะบรรลุเคล็ดวิชา แต่หลี่มู่ไป๋กลับหลับตาลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน "กระบี่หนึ่งเล่ม ตัดขาดวัฏสงสาร" เขาตวัดกระบี่ไม้ในมือออกไปเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นพุ่งกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ตัดผ่านร่างของเหล่านักฆ่าจนกลายเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือนพัก ทว่าหลี่มู่ไป๋กลับไม่เหลือบแลศพเหล่านั้นเลย สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่เศษหินในมือที่ค่อยๆ ร้าวออกจนเผยให้เห็นแผ่นหยกจารึกที่ซ่อนอยู่ภายใน "ศิษย์พี่หลิง" หลี่มู่ไป๋เอ่ยเรียกโดยไม่หันไปมอง "ท่านเห็นหรือไม่? ขอบเขตพลังที่ข้าเคยโหยหา บัดนี้มันอยู่แค่เอื้อมมือเท่านั้น" หลิงเสวี่ยลงมาหยุดยืนเคียงข้างเขา กลิ่นหอมจางๆ ดั่งดอกเหมยในฤดูหนาวโชยมาแตะจมูก นางมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูสุขุมเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะไหล่เขาเบาๆ "เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว หลี่มู่ไป๋... กลิ่นอายของเจ้ามิใช่ศิษย์ชั้นต่ำอีกต่อไป แต่มันคือกลิ่นอายของเทพสงครามที่ฝืนลิขิตสวรรค์" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปถึงจุดหมาย เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า... ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของนักฆ่าที่เหลือรอด แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจและจิตสังหารที่เยือกเย็นกว่าสิบเท่า! หลี่มู่ไป๋ขมวดคิ้ว มือกระชับเศษหยกในมือแน่น เมื่อประตูถูกผลักเปิดออกด้วยปราณที่รุนแรงจนบานประตูแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของชายชราในชุดสีเทาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเงาที่ดูมืดมนดั่งห้วงเหว "ใครกันที่บังอาจแตะต้องสมบัติของสำนักเหนือบูรพาทิศ... โดยไม่ได้รับอนุญาต?" หลี่มู่ไป๋มองหน้าชายชราคนนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาของเขากลับฉายแววสังหารที่แท้จริง เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ผู้อาวุโสใหญ่' ผู้ที่เคยเป็นคนสั่งฆ่าตระกูลของเขาในอดีต! เคล็ดวิชาในมือสั่นไหวอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าชะตากรรมที่เขาพยายามหนีห่าง กำลังจะหวนกลับมาเผชิญหน้าในคืนที่เลือดนองพื้นเรือนแห่งนี้อีกครั้ง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของหลี่มู่ไป๋นะครับ!