รสชาติที่ลืมไม่ลง

"หากท่านหิว... ก็จงนั่งลงเสีย เพราะมื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายที่ข้าจะแบ่งปันให้ในฐานะภรรยา ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไปจากตระกูลที่ไร้น้ำใจแห่งนี้!" คำประกาศกร้าวของหลินฟางยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหานเย่ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีหม่นที่บัดนี้ดูซูบผอมกว่าครั้งที่เขาเคยเห็นเมื่อปีก่อน เขามองร่างบางของภรรยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าเตาดินเผาเก่าๆ รอยเปื้อนเขม่าจางๆ บนใบหน้าเนียนใสไม่ได้ทำให้ความงดงามของนางลดน้อยลง กลับกัน... มันยิ่งทำให้ประกายตาที่เด็ดเดี่ยวคู่นั้นดูน่าเกรงขามจนเขาไม่อาจละสายตาได้ "เจ้า... คิดจะไปจริงๆ หรือ?" หานเย่เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย มือหนาที่กร้านจากการจับดาบวางลงบนโต๊ะไม้ผุๆ อย่างเงอะงะ หลินฟางไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่นางแค่นยิ้มที่มุมปาก "อยู่ที่นี่มีแต่จะอดตาย หรือไม่ก็ถูกดูดเลือดจนแห้งกรัง ท่านคิดว่าสถานะ 'ภรรยาของนายทหารผู้เก่งกาจ' มีค่าพอให้ข้าต้องยอมตายในฟาร์มร้างที่ไม่มีแม้แต่เมล็ดพันธุ์จะหว่านหรืออย่างไร?" นางขยับมืออย่างคล่องแคล่ว หยิบวัตถุดิบที่แอบนำออกมาจาก 'มิติสวนสวรรค์' ที่นางได้รับมาหลังจากการตื่นขึ้นครั้งล่าสุด มันคือยอดผักกาดหอมสดฉ่ำที่ดูราวกับเพิ่งเด็ดมาจากหยาดน้ำค้างยามเช้า และเห็ดหอมป่าที่กลิ่นหอมตลบอบอวลจนน่าประหลาดใจ ในมิตินั้น... เวลาเดินช้ากว่าโลกภายนอกสิบเท่า ดินที่นั่นอุดมสมบูรณ์จนผักงอกงามราวกับมีเวทมนตร์ และวันนี้ นางจะใช้ 'รสชาติ' เป็นอาวุธในการประกาศอิสรภาพ หลินฟางหยิบกระทะเหล็กขึ้นตั้งไฟ นางใส่ไข่เป็ดสดจากมิติลงไป เจียวจนส่งเสียงดังฉ่า กลิ่นหอมมันของไข่ผสมกับความหวานของผักกาดหอมป่าที่นางผัดเร็วๆ ด้วยไฟแรง กลิ่นหอมเข้มข้นทะลุผ่านผนังไม้ผุๆ ของบ้านหลังน้อยออกไปสู่ถนนในหมู่บ้านราวกับถูกลมพัดพาไป หานเย่สูดหายใจเข้าลึก เขาเบิกตากว้าง กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นอาหารบ้านๆ ที่แม่และพี่สะใภ้มักจะทำจนไหม้เกรียม แต่มันคือกลิ่นของเครื่องเทศชั้นเลิศและวัตถุดิบที่สดใหม่จนชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน "หลินฟาง... นี่เจ้าทำอะไร?" "มื้อเย็นแห่งการอำลาไงคะ" นางวางจานข้าวผัดไข่ใส่ผักกาดหอมลงบนโต๊ะ ควันร้อนระอุพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมหวนจนคนดมแทบจะอดใจไม่ไหว ในขณะเดียวกัน ที่บ้านใหญ่ของตระกูลหาน... แม่สามีที่กำลังนั่งบ่นเรื่องส่วนแบ่งข้าวสาร หยุดชะงักทันที จมูกนางฟุดฟิดไปมา "กลิ่นอะไร? หอมจนข้าแทบจะคลั่งตาย! ใครทำอะไรกินที่ไหนกัน!" พี่สะใภ้ใหญ่ที่กำลังซักผ้าอยู่หน้าบ้านวางมือจากกะละมังทันที พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ดูเหมือนจะมาจากกระท่อมท้ายฟาร์ม... ของนังหลินฟาง! เป็นไปไม่ได้! มันจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของดีขนาดนี้!" เสียงฝีเท้าของผู้คนในหมู่บ้านเริ่มดังกึกก้อง หลายคนเดินมาหยุดหน้าบ้านของหานเย่ด้วยความฉงนสนเท่ห์ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลจนเพื่อนบ้านข้างเคียงถึงกับต้องเปิดประตูออกมายืนมองด้วยความหิวโหย หลินฟางนั่งลงตรงข้ามกับหานเย่ นางหยิบตะเกียบส่งให้เขาด้วยท่าทีนิ่งเฉย "ทานสิคะ ถ้าท่านพอใจในรสชาติ ก็ถือว่าข้าได้ตอบแทนบุญคุณที่ท่านเคยช่วยเหลือข้าไว้ครั้งหนึ่ง หลังจากมื้อนี้... ข้ากับท่านก็จบกัน" หานเย่รับตะเกียบมา มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาคีบผักกาดหอมเข้าปาก รสสัมผัสกรอบหวานที่ระเบิดออกมาพร้อมกับความกลมกล่อมของไข่เจียวทำให้เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ นี่หรือคือรสชาติที่เขาสูญหายไปนับปี? รสชาติของบ้านที่แท้จริง? "อร่อย..." เขาพึมพำ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนเกือบจะละลายด้วยรสชาติอาหาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังกึกก้องที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยแรงถีบที่ทำให้บานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะท้าน! ปัง! "หลินฟาง! แกทำอาหารอะไรถึงได้กลิ่นหอมขนาดนี้! ไหนล่ะเนื้อสัตว์ที่แกซ่อนไว้? เอาออกมาแบ่งคนในบ้านเดี๋ยวนี้!" แม่สามีพุ่งเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ ตามด้วยพี่สะใภ้ใหญ่ที่ถือตะกร้าเตรียมจะเข้ามาขโมยทุกอย่างที่ขวางหน้า หลินฟางวางตะเกียบลงช้าๆ นัยน์ตาสวยคมตวัดมองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชา นางไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับผุดรอยยิ้มที่ทำให้หานเย่รู้สึกขนลุก "มาได้จังหวะพอดีเลยนะคะ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีด "ในเมื่ออยากได้อาหารของข้านัก ก็เชิญเข้ามาสิคะ แต่ต้องจ่ายค่าอาหารมาคนละสามเหรียญเงิน... ถ้าไม่มี ก็เชิญไสหัวออกไปจากบ้านของข้า ก่อนที่ข้าจะทำให้พวกท่านรู้ว่า รสชาติของคำด่าที่เจ็บแสบกว่าการอดอาหารนั้นเป็นอย่างไร!" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แม่สามีอ้าปากค้าง ส่วนหานเย่ที่นั่งมองสถานการณ์อยู่พลันวางตะเกียบลงอย่างมั่นคง เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนตระหง่าน บดบังร่างของภรรยาไว้เบื้องหลัง สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังมารดาของตนเอง "ท่านแม่... หากคิดจะรังแกภรรยาข้า ก็ลองข้ามศพข้าไปก่อน" ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเป็นจังหวะทางด้านหลังบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าที่ดูภูมิฐานแต่แฝงไปด้วยอำนาจลึกลับ "ขออภัยที่มารบกวน... แต่กลิ่นอาหารของท่าน ทำให้ข้าที่เดินทางมาไกลต้องหยุดฝีเท้าลง ไม่ทราบว่าที่นี่... เปิดขายอาหารด้วยหรือไม่?" สวนส้มปลายฟ้าต้องขอขอบพระคุณคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งความหวังและการเริ่มต้นครั้งใหม่ของหลินฟางในตอนนี้นะคะ!