วิญญาณเชฟในยุคที่หิวโหย

"ถ้าเจ้าไม่อยากตายในกระท่อมผุพังนี่ ก็จงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วโยนเจ้าลงไปในลำธารท้ายหมู่บ้าน!" เสียงตวาดกร้าวของหญิงวัยกลางคนดังทะลุโสตประสาท หลินฟางขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมากลางกบาลราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำๆ กลิ่นอับชื้นของฟางเก่าและกลิ่นสาบดินโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน เธอไม่ใช่เชฟระดับมิชลินสตาร์ที่กำลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อค่ำในห้องครัวทันสมัยอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เธอเห็นในยามนี้คือเพดานไม้ผุพังที่มีหยากไย่เกาะกุม และใบหน้าของหญิงสูงวัยในชุดผ้าหยาบกร้านที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามสุดประมาณ "แม่สามี... ท่านจะให้ข้าไปไหน ในเมื่อบ้านเดิมของข้าก็ตัดขาดจากข้าไปแล้ว" หลินฟางพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง เสียงที่เปล่งออกไปแหบแห้งและสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ร่างนี้คือ 'หลินฟาง' ภรรยาที่ถูกทอดทิ้งของหานเย่ นายทหารหนุ่มผู้ถูกส่งตัวไปชายแดน ทิ้งให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมกับแม่สามีใจร้ายที่จ้องแต่จะขับไล่ไสส่งเพื่อยึดที่ดินผืนสุดท้ายของตระกูลไปขายทอดตลาด "นั่นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า! หานเย่มันส่งจดหมายมาบอกแล้วว่าจะส่งเงินมาให้ไม่กี่อีแปะ เจ้ากินอยู่อย่างฟุ่มเฟือยแบบนี้ ข้าเลี้ยงต่อไปไม่ไหวหรอก!" แม่สามีสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากกระท่อมไป ทิ้งให้หลินฟางนั่งนิ่งอยู่กับความว่างเปล่า เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะพบว่าที่หน้าท้องของเธอมีรอยประทับรูปสัญลักษณ์คล้าย 'ตะหลิวทองคำ' แผ่รังสีอบอุ่นออกมา *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณกังวานใสที่ฟังดูคุ้นเคยดังก้องขึ้นในหัว [ระบบคลังวัตถุดิบระดับพระกาฬเริ่มต้นการทำงาน... ตรวจพบเชฟผู้มีจิตวิญญาณแห่งการสร้างสรรค์ ความสำเร็จในโลกอนาคตของคุณคือรากฐานความมั่งคั่งในยุคสมัยนี้] หน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินฟาง ในนั้นมีชั้นวางวัตถุดิบที่แบ่งเป็นหมวดหมู่ ทั้งเมล็ดพันธุ์พืชหายาก เครื่องเทศในตำนาน และอุปกรณ์ทำครัวที่ไม่มีวันขึ้นสนิม แต่น่าเสียดายที่ทุกอย่างขึ้นสถานะ 'ล็อก' ไว้ และแต้มสะสมมีเพียงศูนย์ "หิว... ร่างกายนี้หิวโหยเหลือเกิน" หลินฟางลูบหน้าท้องที่ร้องโครกคราก เธอไม่สนใจความโหดร้ายของแม่สามีในตอนนี้ สิ่งที่เธอต้องการคือ 'พลังงาน' เธอค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบกระท่อม ก่อนจะพบกับถุงแป้งเก่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้มุมห้อง กับผักป่าเหี่ยวๆ สองสามกำที่แม่สามีคงจงใจวางไว้ให้เป็นอาหารประทังชีวิต เธอหยิบผักป่าเหล่านั้นขึ้นมาพิจารณา ในสายตาของคนทั่วไปมันคือหญ้าที่กินพออิ่ม แต่ในสายตาของเชฟอัจฉริยะ มันคือ 'วัตถุดิบ' ที่รอการปลุกเสก หลินฟางเดินโซเซไปที่เตาไฟเก่าๆ การจะเปลี่ยนสถานการณ์ที่สิ้นหวังให้กลายเป็นโอกาส เธอต้องเริ่มจากการทำให้อาหารพื้นๆ มีรสชาติเหนือระดับ จนแม้แต่คนที่เกลียดชังเธอก็ต้องยอมศิโรราบให้กับเสน่ห์ปลายจวัก เธอเริ่มต้นก่อไฟ ความชำนาญในการคุมเปลวเพลิงที่ติดตัวมาตั้งแต่อดีตชาติแสดงออกมาโดยสัญชาตญาณ แป้งที่เหลืออยู่ถูกนวดจนขึ้นรูปเป็นแผ่นบาง ผักป่าถูกล้างและสับละเอียดผ่านเทคนิคการใช้มีดที่แม่นยำราวกับร่ายรำ หลินฟางเปิดมิติคลังวัตถุดิบอีกครั้ง และพบว่า 'เกลือสมุทรบริสุทธิ์' ซึ่งเป็นของติดตัวเริ่มต้น ถูกปลดล็อกออกมาเพียงหยิบมือ "แม้จะเริ่มต้นจากศูนย์ แต่ข้าจะสร้างอาณาจักรให้ดู" กลิ่นหอมของแป้งที่ถูกย่างจนกรอบนอกนุ่มใน ผสมผสานกับกลิ่นของผักป่าที่ถูกผัดจนหอมกรุ่นเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณกระท่อม กลิ่นหอมนี้ช่างยั่วยวนจนผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีร้อยเมตร ในขณะที่หลินฟางกำลังบรรจงจัดวางแผ่นแป้งย่างลงบนใบตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้ากระท่อม ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีซีดจางยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสงคราม และสายตาที่ดุดันคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่เธอนิ่งงัน หานเย่... สามีที่เธอคิดว่าทิ้งเธอไปแล้ว กลับมายืนอยู่ตรงนี้ในเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด เขาสูดกลิ่นหอมจากฝีมือเธอจนเต็มปอด ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความไม่ไว้ใจ "เจ้าไปเอาวัตถุดิบเหล่านี้มาจากไหน... และนั่นคือเหตุผลที่เจ้าไม่ยอมตายตามที่แม่ข้าต้องการงั้นรึ?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น แต่กลับฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความมั่นใจที่แม้แต่หานเย่ยังต้องชะงัก "หากท่านหิว... ก็จงนั่งลงเสีย เพราะมื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายที่ข้าจะแบ่งปันให้ในฐานะภรรยา ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไปจากตระกูลที่ไร้น้ำใจแห่งนี้!" สวนส้มปลายฟ้าขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมายังจุดเริ่มต้นของอาณาจักรความสุขในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ