ต้นฉบับกับบรรณาธิการจอมโหด

"ถ้าคุณแก้คำผิดคำว่า 'นุบนิบ' เป็น 'นุ่มนิ่ม' อีกแค่ครั้งเดียว ผมจะขับรถไปถึงหน้าบ้านคุณแล้วจับคุณตีก้นด้วยไม้เรียวเดี๋ยวนี้ครับ คุณจิน" เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตสีเขียวดังขึ้นเป็นจังหวะรัวราวกับปืนกลในเวลาเที่ยงคืนกว่า ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาว่างเปล่า มือหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ อีกมือเกาพุงเจ้า 'หมูเด้ง' แมวส้มสายพันธุ์จอมขี้เกียจที่นอนแผ่หลาอยู่บนคีย์บอร์ด ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับด้วยความกวนประสาทที่สะสมมาตลอดทั้งวัน **Jin_MeowReview:** ก็มันนุบนิบ! บรรณาธิการคีย์ครับ ใจคอคุณจะให้ผมเปลี่ยนหัวใจของนิยายรีวิวแมวไปเป็นนิยายกุลสตรีศรีสยามเลยเหรอครับ? อย่าลืมนะว่ากลุ่มเป้าหมายผมคือทาสแมว ไม่ใช่กลุ่มแม่บ้านแม่เรือน **Key_Editor:** หัวใจของนิยายคุณคือภาษาที่ถูกต้องครับ ไม่ใช่ภาษาต่างดาว ถ้าคุณไม่แก้ส่งมาภายในสิบนาที พรุ่งนี้เลิกหวังว่าจะได้ค่าต้นฉบับงวดนี้เลยครับ ผมหัวเราะหึในลำคอ คีย์คือบรรณาธิการที่เนี้ยบที่สุดเท่าที่ผมเคยร่วมงานมา เขามีชีวิตอยู่ด้วยกฎระเบียบและไวยากรณ์ที่ถูกต้อง ส่วนผมคือพวกนอกรีตที่ชอบใช้ความรู้สึกนำทาง การปะทะกันในแชตกลุ่มงานบก.ที่มีสมาชิกอีกสี่คนกลายเป็นความบันเทิงประจำวันของพวกเราไปแล้ว **Jin_MeowReview:** แหม โหดจังนะครับคุณบก. เลือดลมไม่ดีเหรอ? รับกาแฟสักแก้วไหม เดี๋ยวผมรีวิวร้านกาแฟเจ้าดังให้ฟรีๆ แลกกับการให้ผมใช้คำว่านุบนิบตลอดชีวิต **Key_Editor:** เลิกไร้สาระครับคุณจิน แก้ต้นฉบับมาเดี๋ยวนี้! ผมมองข้อความที่ดูเหมือนจะเดือดดาลนั่นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ จินตนาการถึงใบหน้าเรียบเฉยที่คิ้วเริ่มขมวดมุ่นของคีย์เวลาที่เขาโกรธ มันน่าเอ็นดูเสียจนผมอยากจะแกล้งให้หนักกว่าเดิม ผมพิมพ์ข้อความตอบกลับไปแบบกวนๆ **Jin_MeowReview:** ก็ได้ครับๆ ยอมแพ้แล้วครับพ่อคนเนี้ยบ เดี๋ยวจัดให้ตามสั่ง แต่คืนนี้ผมนอนไม่หลับเลยนะ ถ้าเกิดว่างานนี้ไม่ผ่านขึ้นมาอีก ผมขอค่าชดเชยเป็นมื้อค่ำสักมื้อได้ไหมครับ? ผมกดส่งไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แค่อยากแหย่ให้เขาเสียอาการ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาทำเอาผมเกือบทำกระป๋องเบียร์หลุดมือ **Key_Editor:** เลิกหยอดได้แล้วครับ ผมไม่ใช่แมวของคุณที่จะมาอ้อนให้ซื้ออาหารให้กิน ถ้าว่างมากนักก็เอาเวลาไปแก้ไฟล์ให้เสร็จ เดี๋ยวผมกด 'รีเจค' งานคุณทิ้งจริงๆ ด้วย ผมขมวดคิ้ว มือเริ่มพิมพ์ตอบโต้ด้วยความหมั่นไส้ แต่ในขณะที่กำลังจะกดส่ง จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา มันไม่ใช่ข้อความจากคีย์ แต่มันคือข้อความจาก 'แอดมินกลุ่ม' ที่แจ้งสถานะการเข้าถึงไฟล์ *Key_Editor ได้เปิดโหมดแชร์หน้าจอสำหรับคุณ* หน้าจอคอมพิวเตอร์ของผมสว่างวาบขึ้นมา ไฟล์ PDF ต้นฉบับของผมถูกเปิดขึ้น แล้วเมาส์ของคีย์ก็ขยับไปมาบนหน้าจอราวกับเขากำลังมองหาจุดผิด มันเป็นการข้ามเส้นของคำว่าบรรณาธิการไปไกลมาก แต่นั่นแหละครับ คือเหตุผลที่ผมยังไม่อยากลาออก ผมนั่งมองเคอร์เซอร์ของเขาที่ลากผ่านบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า ก่อนที่เขาจะพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในส่วนที่เป็นคอมเมนต์ท้ายไฟล์ *"จิน... ทำไมถึงเลือกใช้คำว่า 'นุบนิบ' ในบทที่บรรยายถึงเจ้าหมูเด้งตอนหลับล่ะ? คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงอยากให้แก้?"* ผมชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่ดู 'เป็นมนุษย์' มากกว่าการไล่ต้อนงาน ผมพิมพ์ตอบกลับไปในแชตส่วนตัวแทน **Jin_MeowReview:** ทำไมครับ? หรือว่าคำนี้มันทำร้ายจิตใจคุณบรรณาธิการจอมโหดเกินไป? **Key_Editor:** เปล่าครับ... แค่เพราะว่าผมเองก็มองว่ามันเป็นคำที่น่ารักเกินไป จนบางทีเวลาที่ต้องตรวจงานคุณ ผมก็เผลอหลุดยิ้มออกมา... แล้วมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองคุมสติไม่อยู่ หัวใจผมกระตุกวูบ จังหวะการหายใจเริ่มติดขัด นี่ผมกำลังโดนบรรณาธิการจอมเนี้ยบหยอดกลับใช่ไหม? หรือว่าเขาเมา? ผมกำลังจะพิมพ์ถามให้แน่ใจ แต่แล้วหน้าจอของผมก็ดับวูบลง ก่อนจะขึ้นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน *มีผู้ใช้งานล็อกอินจากอุปกรณ์อื่น* หน้าจอแชตของผมเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ข้อความสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นมาทำเอาผมถึงกับนั่งตัวแข็งทื่อ มันไม่ใช่ข้อความจากคีย์ แต่เป็นข้อความที่ถูกส่งไปหาคีย์โดยที่ผมไม่ได้เป็นคนพิมพ์... *“ผมรักคุณครับคีย์”* ผมเบิกตากว้าง มือไม้สั่นเทา พยายามจะกดยกเลิกข้อความนั้น แต่ระบบกลับขึ้นแจ้งเตือนว่า 'เกินเวลาที่กำหนดแล้ว' และในวินาทีที่ผมกำลังจะตะโกนด่าโชคชะตา หน้าจอแชตนั้นก็เปลี่ยนสถานะเป็น... *Key_Editor กำลังพิมพ์...* ผมกลั้นหายใจ มองดูจุดไข่ปลาที่ขยับไปมาอย่างช้าๆ ราวกับผ่านไปเป็นชั่วโมง ทั้งที่จริงอาจแค่เสี้ยววินาที ก่อนที่ข้อความนั้นจะเด้งขึ้นมา **Key_Editor:** จิน... คุณพูดจริง หรือนี่คือบทเรียนใหม่ที่คุณอยากให้ผมช่วยตรวจแก้ครับ? ลมหายใจผมแทบขาดห้วง เมื่อหน้าต่างวิดีโอคอลเด้งขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ เผยให้เห็นใบหน้าของคีย์ที่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานที่ดูเนี้ยบเป๊ะเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือแว่นตาที่หลุดลงมาอยู่ที่ปลายจมูก และใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมาที่ผมผ่านหน้าจอ พร้อมกับประโยคที่ทำเอาผมวางไม่ลงจริงๆ "ถ้าจะสารภาพรักผ่านแชตแบบนี้... ช่วยกรุณาทำให้มันดูเป็น 'ต้นฉบับที่สมบูรณ์' หน่อยนะครับ เพราะผมเองก็... กำลังรอคำตอบที่ชัดเจนอยู่เหมือนกัน" นี่มันเกินกว่าบทรีวิวแมวไปไกลมากแล้วครับ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายเล็กๆ นี้ในบทแรกนะครับ แบกเป้ท่องโลกขอบพระคุณครับ