เคล็ดวิชากระบี่สยบอสูร

"ฝีมือของพวกเจ้า... ให้ได้เพียงเท่านี้หรือ?" เย่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันบาดลึกขณะที่คมกระบี่ในมือสั่นไหวเบาๆ ท่ามกลางวงล้อมของศิษย์ฝ่ายในสิบสองชีวิตที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับไอสังหารที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา แสงจันทร์สีเลือดสาดสะท้อนลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม เผยให้เห็นดวงตาที่สงบนิ่งดุจห้วงสมุทรลึก ต่างจากศัตรูที่กำลังหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก "ปากดีนัก! ตายเสียเถอะ!" ศิษย์ผู้หนึ่งในชุดคลุมสีครามพุ่งทะยานเข้ามา ปราณกระบี่สีครามแหลมคมดั่งเขี้ยวอสูรหมายจะปักอกเย่เฉิน ทว่าในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุด สิ่งที่เย่เฉินเห็นหาใช่คมกระบี่ที่พุ่งตรงมา แต่เป็น 'รอยร้าว' เล็กๆ ในการเคลื่อนไหวของศัตรูผู้นั้น ฉับพลันนั้นเอง โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเข็มหล่นพื้นยังดังชัดเจนในห้วงความคิด ความทรงจำมหาศาลที่ถูกปิดตายจากการจุติใหม่ทะลักล้นราวกับเขื่อนแตก อักขระสีทองโบราณนับหมื่นตัวโลดแล่นวนเวียนอยู่ในกระแสจิต มันคือวิชาที่สาบสูญไปนับหมื่นปี... *'เคล็ดวิชากระบี่สยบอสูร'* *วิชาที่แม้แต่เทพเซียนยังต้องก้มหัวให้* เย่เฉินขยับตัวด้วยท่วงท่าที่เรียบง่ายจนน่าประหลาด เขาเพียงก้าวเท้าสั้นๆ ไปด้านข้าง กายาของเขาพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูป คมกระบี่ของศัตรูพุ่งผ่านไหล่เขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เย่เฉินกระแทกฝักกระบี่เข้าที่จุดชีพจรใต้รักแร้ของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำดุจจับวาง ร่างของศิษย์ผู้โชคร้ายกระเด็นออกไปไกลหลายจังหวะ สิ้นสติไปในทันที "นี่... นี่มันวิชาอันใดกัน?" หนึ่งในศัตรูร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว จิตสังหารที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความสั่นสะท้านที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เย่เฉินไม่ตอบ สายตาของเขามองผ่านกลุ่มคนตรงหน้าไปสู่เงาร่างที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้สูงใหญ่ นางคือหลินมู่ชิง ผู้งดงามดุจดอกบัวหิมะบนยอดเขาไร้รัก นางยืนมองดูการต่อสู้ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตาที่คมปลาบดุจกระบี่คู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นกระบวนท่าที่เย่เฉินใช้ "เจ้าฝึกฝนสิ่งนี้มาตั้งแต่เมื่อใด..." หลินมู่ชิงพึมพำแผ่วเบา เป็นเสียงที่เบาราวกับละอองหิมะ แต่เย่เฉินกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง เขายิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน ทว่าเป็นรอยยิ้มของอดีตมหาเซียนผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับพันปี "ความรู้... คือสิ่งที่ข้าไม่อาจทิ้งมันไว้ในนรกได้หรอกนะแม่นางหลิน" สิ้นคำพูด เย่เฉินไม่รอช้า เขาพลิกกระบี่ในมือ คมกระบี่เปล่งประกายแสงสีฟ้าจัดจ้าน อักขระโบราณที่สลักลึกลงในเนื้อเหล็กกล้าดูเหมือนจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนหยาดน้ำค้างรอบข้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "ถอยไป!" ศิษย์คนหนึ่งตะโกนลั่น แต่สายเกินไปเสียแล้ว เย่เฉินสะบัดข้อมือเพียงคราเดียว ปราณกระบี่ทรงพลังพุ่งออกไปดุจมังกรเริงระบำ มันมิใช่เพียงคมกระบี่ธรรมดา แต่มันคือการผสานเจตจำนงแห่งการทำลายล้างที่เขาสั่งสมมาจากการจุติใหม่ แรงปะทะรุนแรงจนผืนดินโดยรอบแตกละเอียด ศิษย์ฝ่ายในที่เหลือถูกซัดกระเด็นไปคนละทิศทางราวกับใบไม้แห้งท่ามกลางพายุ เมื่อฝุ่นควันจางลง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบงัน เย่เฉินยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เสื้อผ้าของเขาแม้จะมีรอยขาดบ้าง แต่สง่าราศีของเขาหาได้ลดน้อยลงไปไม่ เขาก้าวเดินไปหาหลินมู่ชิงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ "เจ้าเก่งกาจขึ้นมาก" หลินมู่ชิงกล่าวพลางขยับตัวลงมาเบื้องล่าง เส้นผมสีดำสนิทของนางพริ้วไหวตามแรงลม "แต่จงระวังให้ดี การเปิดเผยวิชาที่สวรรค์ยังหมายปองเช่นนี้... จะนำพามัจจุราชมาสู่ตัวเจ้าเร็วกว่าที่คิด" "ถ้ามัจจุราชจะมา ข้าก็แค่ผ่าม่านดาราเปิดทางให้มันก็เท่านั้น" เย่เฉินตอบกลับด้วยความทะนงตน ทว่าทันใดนั้นเอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะในห้วงสำนึกของเขา อักขระสีทองที่เคยนิ่งสงบกลับเริ่มแผดเผาจิตวิญญาณราวกับถูกเพลิงกัลป์ ราวกับว่าเคล็ดวิชานี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงครอบครอง และสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ สัมผัสถึงพลังที่แกร่งกล้ากว่าศิษย์ฝ่ายในเหล่านี้นับร้อยเท่ากำลังเคลื่อนที่เข้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง! มันไม่ใช่คนจากสำนัก... แต่เป็นบางสิ่งที่ 'เหนือกว่า' นั้น "เย่เฉิน..." หลินมู่ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะมองไปที่ท้องฟ้าเบื้องหลังเขา "ดูเหมือนว่าสวรรค์จะเริ่มทวงถามหนี้เลือดที่เจ้าพยายามฝังกลบแล้ว..." ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาที่เคยกระจ่างใสกลับถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นรอยแยกสีดำสนิทราวกับปากของอสูรร้าย และดวงตาขนาดยักษ์สีเพลิงคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น จ้องมองลงมายังร่างของเย่เฉินด้วยความเคียดแค้นที่ข้ามผ่านกาลเวลามานานนับกัลป์! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "เซียนสุราเมามาย" นะครับ