ตบหน้าผู้อาวุโส

“เจ้าคิดว่าอำนาจที่ได้มาจากการกดขี่ผู้อื่น จะช่วยให้เจ้าก้าวพ้นขอบเขตมนุษย์ปุถุชนไปได้งั้นหรือ?” เสียงของเย่เฉินเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากยอดเขาหมื่นปี ดวงตาของเขามิได้เหลือบมองรอยแยกสีดำสนิทบนท้องฟ้าที่ยังคงส่งเสียงคำรามกึกก้องเสียด้วยซ้ำ ทว่ากลับจ้องเขม็งไปยังชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาหม่น ผู้อาวุโสลำดับที่สามแห่งสำนักกระบี่เมฆา—ผู้ที่เคยสั่งให้ลูกสมุนหักกระดูกขาของเขาเมื่อสามปีก่อน ผู้อาวุโสจางแค่นหัวเราะ เสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรอบปะทะกัน “เย่เฉิน! เจ้าสวะที่สูญเสียรากปราณไปแล้ว ยังกล้ามาแสดงอำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าข้า? กฎของสำนักมีไว้สำหรับผู้มีค่า ส่วนเจ้า... ก็เป็นเพียงเศษขยะที่รอวันเน่าเปื่อยเท่านั้น!” รอบกายของผู้อาวุโสจางระเบิดปราณสีหม่นออกมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกร้าว เขาตบฝ่ามือเข้าหาเย่เฉินโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว นี่คือการโจมตีเพื่อปลิดชีพ หมายจะฝังกลบความลับของความอัปยศที่เคยกระทำไว้ในอดีต ทว่า เย่เฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วชี้และนิ้วกลางประทับเข้าหากันเป็นรูปกระบี่ ลมปราณที่ดูเหมือนจะบางเบาประดุจสายหมอก แต่กลับหนักแน่นประดุจขุนเขาถูกรีดเค้นออกมาจากจุดตันเถียนที่เพิ่งฟื้นคืน การโคจรลมปราณรูปแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนในโลกนี้รู้จัก มันคือเคล็ดวิชา ‘กระบี่ไร้ลักษณ์สยบมาร’ ที่เขาเคยใช้ผ่าแยกดวงดาวในอดีตชาติ! *เปรี้ยง!* ฝ่ามือของผู้อาวุโสจางปะทะเข้ากับนิ้วมือของเย่เฉิน ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมาย สิ่งที่ควรจะเป็นการระเบิดพลังทำลายล้าง กลับกลายเป็นความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างของผู้อาวุโสจางจะกระเด็นถอยหลังไปกว่าสิบก้าว รอยแตกร้าวปรากฏขึ้นที่แขนเสื้อจนถึงหัวไหล่ เลือดสดๆ หลั่งรินออกมาจากจุดชีพจรที่ถูกพลังปราณอันละเอียดอ่อนของเย่เฉินกระแทกจนแตกสลาย “เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าใช้พลังปราณขั้นเริ่มต้นสยบข้าที่อยู่ขอบเขตสร้างรากฐานระดับกลางได้อย่างไร!” ผู้อาวุโสจางหน้าถอดสี ลมหายใจติดขัด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด เย่เฉินก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนัก ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ข้าไม่ได้สยบเจ้าด้วยพลังปราณ ข้าสยบเจ้าด้วย ‘จังหวะ’ ของกระบี่ที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ ต่อให้เจ้าจะบำเพ็ญเพียรไปอีกหมื่นปี เจ้าก็เป็นได้เพียงแค่ก้อนหินริมทางที่รอวันถูกบดขยี้เท่านั้น” ในขณะที่เย่เฉินกำลังจะเงื้อมือขึ้นสั่งสอนบทเรียนสำคัญ หลินมู่ชิงที่ยืนเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา นางแต่งกายด้วยชุดขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม กลิ่นอายเย็นเยียบของนางทำให้สถานการณ์ที่กำลังเดือดพล่านสงบลงชั่วคราว ทว่าแววตาของนางกลับมีความกังวลฉายชัด “เย่เฉิน... หยุดเถิด” เสียงของนางแผ่วเบาแต่มีพลังกดทับที่ประหลาด “รอยแยกบนฟ้านั่น... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะต้านทานได้เพียงลำพัง หากเจ้ายังเสียพลังไปกับการล้างแค้นเรื่องเล็กน้อยนี้ ทัณฑ์สวรรค์ที่แท้จริงจะมาถึงเร็วกว่าที่เจ้าคิด” เย่เฉินชะงัก นิ้วของเขาที่ชี้ไปยังผู้อาวุโสจางยังคงเปล่งประกายด้วยอักขระสีทองจางๆ เขาหันไปมองหลินมู่ชิง ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนลงเพียงชั่วครู่ “ความแค้นที่ฝังรากลึก หากไม่ถอนถอนมันทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้ ย่อมเป็นมารร้ายในจิตใจระหว่างที่ข้าก้าวสู่เส้นทางเซียน” เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่ที่เข้มข้นดุจคมมีดตัดผ่านอากาศ บังเกิดเป็นรอยแผลเป็นเส้นตรงบนหน้าผากของผู้อาวุโสจาง เลือดไหลอาบใบหน้าดูน่าเวทนา “นี่คือบทเรียน จงจดจำเอาไว้ว่านับแต่วันนี้ไป ในยุทธภพนี้... ไม่มีการกดขี่ใดที่ไม่มีวันถูกชำระคืน” ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่แตกแยกออกราวกับปากอสูรก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น ดวงตาสีเพลิงขนาดยักษ์คู่นั้นกะพริบตาหนึ่งครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายฟ้าสีโลหิตสายหนึ่งก็ฟาดเปรี้ยงลงมายังจุดที่เย่เฉินยืนอยู่! แรงระเบิดมหาศาลพัดพาร่างของผู้อาวุโสจางกระเด็นหายไปในกลุ่มควัน เย่เฉินรีบคว้าข้อมือหลินมู่ชิงเพื่อพาตัวหลบ แต่ทว่า... พื้นดินใต้เท้าของพวกเขากลับยุบตัวลง เผยให้เห็นศิลาจารึกโบราณที่สลักชื่อของเขาเอาไว้ด้วยอักษรที่เปื้อนเลือด! เย่เฉินก้มลงมองชื่อของตนบนศิลาจารึกที่เพิ่งโผล่พ้นดิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีเพลิงบนฟ้าที่ขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงอาทิตย์ทั้งดวง “มันไม่ได้มาเพื่อทำลายสำนัก...” เย่เฉินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “มันมาเพื่อทวงคืน... กระบี่ที่อยู่ในตัวข้า” ทว่าก่อนที่เขาจะได้ชักกระบี่ออกมา เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยกนั้น เงาร่างนั้นค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือลงมาบนไหล่ของเย่เฉิน พร้อมกับกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของมหาเซียนอย่างเขาถึงกับหยุดเต้น “เจ้าช้าไปเย่เฉิน... ข้าเฝ้ารอเวลานี้มานานเกินพอแล้ว” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่นี้นะครับ หากชอบฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ!