ปกป้องคนสำคัญจากเงื้อมมือพวกอันธพาล

“ถ้าแกไม่ยอมเซ็นโฉนดที่ดินผืนนี้ภายในสามนาที ครอบครัวแกก็เตรียมไปนอนในกองขยะเน่าๆ ที่ท่าเรือได้เลย ไอ้แก่!” เสียงตวาดกร้าวของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทดังก้องไปทั่วห้องโถงเก่าคร่ำคร่า กลิ่นบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นเหงื่อไคลของพวกอันธพาลจาก 'องค์กรเงาโลหิต' อบอวลจนน่าคลื่นไส้ หลินม่านม่านยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังพ่อของเธอที่กำลังถูกกดหัวลงกับโต๊ะไม้ผุๆ “ฉัน…ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นแล้วจริงๆ ขอเวลาอีกแค่นิดเดียวเถอะครับ!” พ่อของม่านม่านร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเหี่ยวย่น “เวลาเหรอ? งั้นเอาเวลาชีวิตของแกไปชดใช้ก็แล้วกัน!” หัวหน้ากลุ่มอันธพาลเบอร์ 01 เงื้อไม้เบสบอลเหล็กขึ้นสูง หมายจะฟาดลงบนท้ายทอยของชายชราให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ทว่า ก่อนที่อาวุธร้ายจะกระทบเนื้อหนัง เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนบานพับไม้แทบหลุดกระเด็น แรงลมวูบหนึ่งพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบจนพวกอันธพาลชะงักงัน “มือที่แกใช้ถือไม้เบสบอลนั่น... อยากจะรักษาไว้ หรืออยากให้ฉันตัดทิ้งตั้งแต่วินาทีนี้เลยล่ะครับ?” ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจกดดันมหาศาลที่ทำให้คนฟังรู้สึกราวกับถูกบีบคั้นด้วยแรงโน้มถ่วง “ไอ้สวะที่ไหนวะ! รู้ไหมว่าที่นี่ถิ่นใคร!” เบอร์ 01 หันมาตะคอก แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าของลู่เฉินชัดๆ รอยยิ้มเย้ยหยันของมันก็แข็งค้าง ระบบที่ลู่เฉินอัปเกรดมาจนถึงขีดสุดนั้น ส่งผ่านออร่าของผู้ที่กุมความเป็นความตายออกมาจนพวกมันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ลู่เฉินไม่แม้แต่จะมองมันให้เสียเวลา เขาเดินตรงเข้าไปหาหลินม่านม่านที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและซาบซึ้งใจ “ม่านม่าน ผมมาแล้วครับ... จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาพรากความสุขไปจากคุณได้อีก” เขาวางมือลงบนไหล่บางที่กำลังสั่นไหว สัมผัสอบอุ่นจากพลังฮีลเลอร์แรงก์ SSS ไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่ร่างของเธอและครอบครัว ความเหนื่อยล้า ความหวาดกลัว และหนี้สินที่กัดกินจิตใจพวกเขามานานปีถูกชะล้างหายไปในพริบตาราวกับปาฏิหาริย์ “ลู่เฉิน... คุณมาได้ยังไง...” หญิงสาวกระซิบถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเปี่ยมรัก “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนครับ ตอนนี้... ได้เวลาจัดการขยะพวกนี้แล้ว” ลู่เฉินหยิบสมาร์ทโฟนระดับไฮเอนด์ออกมา กดส่งข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว—*‘จัดการหนี้ทั้งหมด และปิดฉากพวกที่บังอาจแตะต้องคนของฉันภายในห้านาที’*—เพียงไม่กี่วินาที เสียงไซเรนจากเฮลิคอปเตอร์จำนวนมหาศาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวเหนือคฤหาสน์ของพวกมัน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เบอร์ 01 หน้าซีดเผือด “แก... แกไปเอาเงินมาจากไหน? แกเป็นแค่ฮีลเลอร์กระจอกๆ!” ลู่เฉินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศัตรูแทบหยุดเต้น เขาหยิบ 'บัตรเครดิตดำ' ที่มีวงเงินไม่จำกัดออกมาโชว์ต่อหน้าพวกมัน ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกลาง “พวกแกจำกัดความรวยของตัวเองไว้แค่ที่ดินราคาถูกพวกนี้ แต่สำหรับฉัน... เงินของฉันซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตของพวกแกทุกคนในองค์กรนี้” สิ้นคำพูดของเขา ยอดฝีมือในชุดเครื่องแบบทหารสังกัดพิเศษนับสิบนายก็บุกเข้ามาควบคุมตัวพวกอันธพาลจนหมอบราบไปกับพื้น ลู่เฉินก้าวเท้าเข้าไปใกล้เบอร์ 01 ที่กำลังร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังคนฟังเย็นวาบ “อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงกล้า?” ลู่เฉินขยับเนกไทเล็กน้อย “เพราะตอนนี้ ฉันไม่ใช่แค่ฮีลเลอร์ที่พวกแกเคยดูถูก... แต่ฉันคือเจ้าขององค์กรที่พวกแกกำลังทำงานให้ด้วยซ้ำ” เบอร์ 01 เบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้าเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายกำลังรุมเร้ามัน ลู่เฉินไม่ได้แค่มาช่วยม่านม่าน แต่เขากำลังกวาดล้างเส้นสายทั้งหมดของศัตรูที่เคยทำร้ายเขาอย่างใจเย็น ทว่า ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะจบลงด้วยดี เสียงแจ้งเตือนจากระบบหมอเทวะก็ดังขึ้นในหัวของลู่เฉินอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับที่ก้าวออกมาจากเงามืดของประตูห้องพัก *‘ตรวจพบพลังงานระดับมหาศาลที่ซ่อนเร้น... บุคคลระดับบอสขององค์กรเงาโลหิตปรากฏตัวแล้ว และเป้าหมายของมันคือ... หลินม่านม่าน!’* ลู่เฉินชะงัก สายตาหันไปมองเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมกับอาวุธที่ไม่ได้เป็นแค่เหล็ก แต่เป็นเทคโนโลยีฮีลเลอร์ที่ถูกดัดแปลงเป็นอาวุธสังหาร! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS นะครับ