คำขอแต่งงานที่แพงที่สุดในโลก

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโจวฮ่าวที่ดังลั่นห้องโถงจัดเลี้ยงระดับเจ็ดดาว ถูกตัดขาดลงทันทีด้วยเสียงปรบมือเพียงครั้งเดียว—แปะ! ไม่ใช่เสียงปรบมือจากความชื่นชม แต่เป็นสัญญาณจากปลายนิ้วของลู่เฉิน ที่แฝงไว้ด้วยคลื่นพลังกดดันระดับราชัน จนแก้วคริสตัลบนโต๊ะอาหารนับร้อยใบสั่นพ้องและแตกร้าวพร้อมกันในเสี้ยววินาที บรรยากาศภายในห้องที่เคยอึกทึกครึกโครมพลันเงียบกริบลงราวกับป่าช้า แรงโน้มถ่วงรอบตัวของโจวฮ่าวและเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่พุ่งสูงขึ้นเป็นร้อยเท่า จนพวกมันทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงด้วยความอับeอายและหวาดกลัว "แก... แกทำอะไรวะ! ลู่เฉิน ไอ้ฮีลเลอร์ขยะ!" โจวฮ่าวแผดเสียงคำรามลั่นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของมันจากการฝืนต้านทานแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ลู่เฉินไม่ได้ชายตามองเศษสวะที่กำลังดิ้นรนอยู่เบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเดินอย่างมั่นคง รองเท้าหนังขัดเงาสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ทว่าทุกย่างก้าวที่เขาลากผ่าน กลับสร้างความสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในงาน สายตาของเขาจับจ้องเพียงร่างระหงของหลินม่านม่าน หญิงสาวผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ผ่านวันเวลาที่ยากลำบากและถูกดูถูกเหยียดหยามมาด้วยกัน ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่พร้อมโอบกอดเธอไว้ทั้งใบ "ม่านม่าน... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำให้เธอต้องลำบากด้วยแล้วนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของมหาเศรษฐีและผู้นำตระกูลดังทั่วประเทศที่ทำได้เพียงกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ หลินม่านม่านเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย เธอพยายามอดกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่เอ่อล้นจนจุกอก มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกกุมไว้ด้วยมือที่อบอุ่นและแข็งแกร่งของลู่เฉิน เขายกมือเธอนั้นขึ้นมาแนบแก้มชั่วครู่ ก่อนจะผละออกแล้วควักกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน กล่องใบนั้นไม่มีลวดลายหรูหราอลังการ แต่ทันทีที่มันถูกเปิดออก แสงสว่างเจิดจ้าปานดวงอาทิตย์ก็สาดส่องไปทั่วห้องโถง จนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา เพชรน้ำงามเจียระไนทรงหยดน้ำขนาดใหญ่เท่าไข่นกพิาบ เม็ดนี้ไม่ใช่แค่อัญมณีหายากทั่วไป แต่มันคือ "ดาราแห่งจักรวาล" เพชรล้ำค่าระดับตำนานที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์โลกว่าสูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน มูลค่าของมันในปัจจุบันสูงเสียจนเทียบเท่ากับ GDP ครึ่งประเทศ หรือสามารถซื้ออาณาจักรขนาดเล็กได้ทั้งอาณาจักรอย่างไร้ข้อกังขา "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" ผู้นำตระกูลโจวที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนพื้นอุทานออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ดวงตาแทบถลอกจากเบ้า "นั่นมันสมบัติประจำราชวงศ์เก่าแก่! แก... แกเอาเงินที่ไหนไปประมูลมันมาวะ!" ลู่เฉินเหลือบสายตาคมกริบราวกับใบมีดมองไปยังโจวฮ่าวเพียงนิดเดียว "เงินของฉัน... จะซื้ออะไรบนโลกใบนี้ก็ได้ แม้แต่ชีวิตของแก ถ้าฉันต้องการ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่น้ำหนักของมันกดทับร่างของโจวฮ่าวจนกระดูกสันหลังแทบหัก โจวฮ่าวทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ความเย่อหยิ่งจองหองทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเขากับลู่เฉินในตอนนี้ มันกว้างใหญ่ไพศาลเสียยิ่งกว่าระยะห่างระหว่างพื้นดินกับดวงดาว ลู่เฉินหันกลับมาหาหลินม่านม่าน รอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดในรอบหลายปีปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาก้มตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมต่อหน้าหญิงสาว ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองด้วยความอิจฉาและทึ่งจนแทบหยุดหายใจ "ม่านม่านครับ... ตั้งแต่วันแรกที่เราไม่มีอะไรเลย จนถึงวันที่เราครอบครองทุกอย่าง เธอก็ยังเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่และแข็งแกร่งขึ้น แต่งงานกับผมนะครับ... ให้ผมได้ดูแล ปกป้อง และมอบโลกทั้งใบให้เธอ" เสียงของลู่เฉินก้องกังวานไปทั่วห้องโถง หลินม่านม่านสะอื้นเบาๆ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้ม เธอพยักหน้ารัวๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "ค่ะ... ฉันตกลงค่ะ ลู่เฉิน ฉันตกลง" (แม้ในใจเธอจะรู้ดีว่าเขาคือโลกทั้งใบของเธอ) ลู่เฉินบรรจงหยิบแหวนเพชร "ดาราแห่งจักรวาล" ออกจากกล่องกำมะหยี่อย่างทะนุถนอม ก่อนจะสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของหลินม่านม่านอย่างพอดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทันทีที่แหวนสัมผัสกับผิวเนื้อ คลื่นแสงสีทองอ่อนๆ ของระบบหมอเทวะแรงก์ SSS ก็เปล่งประกายโอบล้อมร่างของทั้งสองไว้ เป็นเครื่องหมายแสดงถึงพันธะสัญญาที่ไม่มีพลังใดบนโลกใบนี้จะมาทำลายลงได้ เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังระเบิดขึ้นจากเหล่าแขกเหรื่อ แม้แต่พวกที่เคยดูถูกลู่เฉินมาก่อนในอดีต ก็ยังต้องรีบฉีกยิ้มกว้างและลุกขึ้นปรบมือจนมือแทบพังเพื่อหวังจะประจบสอพลอ ทว่า ในวินาทีที่ความสุขกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด รอยยิ้มของลู่เฉินก็ชะงักลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าห้องโถงหลักที่ปิดสนิท ปัง! ประตูบานคู่ไม้มะฮอกกานีหนาหนักถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนก้าวเข้ามา เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อง... ก๊อง... ก๊อง... ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลวดลายงูพิษเก้าหัวด้วยด้ายทองคำ ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ออร่าพลังกดดันระดับมหาเทพฮันเตอร์แรงก์ SSS พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนกระจกทั่วทั้งโรงแรมสั่นระรัว "ยินดีด้วยกับงานแต่งงานนะ... เจ้าหนู" เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังดังก้องกังวานไปทั่ว "แต่แกคงลืมไปแล้วสินะ ว่าแหวนวงนั้น... เป็นของบรรพบุรุษตระกูลฉันที่ถูกขโมยไป!" ลู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่หลินม่านม่านขยับเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังเขาอย่างสัญชาตญาณ... เกมสนุกๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางตบหน้าคนชั่วมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นบทสรุปส่งท้ายกันต่อในตอนหน้าครับ