ค่ำคืนแห่งความโรแมนติกใต้แสงดาว

เสียงกดลิฟต์แก้วความเร็วสูงเคลื่อนตัวผ่านชั้นที่ร้อยขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศภายในห้องโดยสารโปร่งใสสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนราวกับดวงดาวนับล้านที่ถูกโปรยปรายลงมาแทบเท้า หลินม่านม่านยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกใส มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความตื่นเต้นและประหม่าฉายชัดผ่านแว่นตาและพวงแก้มที่ระเรื่อด้วยสีเลือดฝาด ชุดกระโปรงเรียบง่ายที่เธอเลือกสวมใส่ดูราวกับชุดเจ้าหญิงในนิทานเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางความหรูหราอลังการที่เกินกว่าจินตนาการ "ลู่เฉิน... เรากำลังจะไปไหนกันแน่ครับเนี่ย?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนบังลมเบื้องหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตส่งเสริมให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล ลู่เฉินไม่ได้หันกลับมาทันที เขายังคงทอดสายงามองทัศนียภาพเบื้องล่างที่รถราวิ่งวนกันราวกับมดปลวก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว "สถานที่ที่ไม่มีใครหน้าไหน... เคยเหยียบย่ำคุณได้อีก" ลู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่สั่นคลอนหัวใจคนฟัง ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบื้องหน้า ประตูลิฟต์แก้วเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ดาดฟ้าของตึกที่สูงที่สุดในเมือง ซึ่งในยามปกติควรจะเป็นจุดชมวิวสาธารณะที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทว่าในค่ำคืนนี้... มันกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของผู้แปลกหน้า มีเพียงการตกแต่งด้วยพรมแดงยาวเหยียดที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ แสงเทียนนับพันเล่มที่ถูกจุดเรียงรายตามแนวทางเดิน และโต๊ะอาหารค่ำแบบเอ็กซ์คลูซีฟที่ตั้งอยู่ตรงใจกลางจุดชมวิวที่สวยที่สุดของเมืองหลวง หลินม่านม่านอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา "นี่... หรือว่าคุณ..." "ใช่ครับ ผมเหมาดาดฟ้าของตึกนี้ทั้งหมดไว้ สำหรับค่ำคืนของเราสองคน" ลู่เฉินก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเธอ แววตาของอดีตฮีลเลอร์แรงก์ F ที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการถูกหักหลัง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกที่พร้อมจะมอบโลกทั้งใบให้กับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เคียงบ่าเคียงไหล่ในวันที่เขามีเพียงความว่างเปล่าและเศษเงินติดตัว ม่านม่านส่งมือสั่นเทาของเธ้าวางลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างลังเล ความรู้สึกตื้นตันตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว ภาพความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อครั้งอดีต ทั้งคำดูถูกเหยียดหยามจากตระกูลใหญ่ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโจวฮ่าว และความยากลำบากที่เธอต้องอดทนร่วมกับลู่เฉินไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ แต่วินาทีนี้... ทุกหยาดน้ำตาและรอยแผลได้รับการเยียวยาด้วยความรักและความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดของชายตรงหน้า ดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ จากลำโพงไร้สายคุณภาพสูง พนักงานเสิร์ฟระดับมิชลินสตาร์สามคนก้าวเข้ามาด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ท่าทางนอบน้อมราวกับกำลังรับใช้จักรพรรดิ อาหารชั้นเลิศและไวน์ปีลึกถูกรินลงในแก้วคริสตัลประกายแวววาว "ลองชิมดูสิครับ ม่านม่าน เมนูนี้ผมสั่งเชฟส่วนตัวจัดเตรียมเป็นพิเศษสำหรับคุณโดยเฉพาะ" ลู่เฉินเอ่ยพร้อมกับตักชิ้นเนื้อปลาทูน่าเกรดพรีเมียมวางลงบนจานของเธอ หลินม่านม่านตักอาหารเข้าปาก รสชาติละมุนลิ้นระเบิดความอร่อยอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่สิ่งที่อบอุ่นยิ่งกว่ารสชาติอาหารคือความใส่ใจที่ลู่เฉินมีให้เธอเสมอมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน "ขอบคุณนะคะลู่เฉิน... ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก" "คุณไม่ได้แค่โชคดีหรอกครับ ม่านม่าน..." ลู่เฉินวางช้อนลง แววตาคมกริบกวาดมองออกไปในความมืดเบื้องล่าง "แต่ต่อจากนี้ไป ใครก็ตามที่เคยทำร้ายคุณ พวกมันจะต้องชดใช้ด้วยความสิ้นหวัง... ทุกคน" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงชั่วขณะ ความเย็นยะเยือกของลมหนาวบนยอดตึกผสานกับรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวของลู่เฉิน ทำให้ม่านม่านรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น ระบบหมอเทวะแรงก์ SSS และอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาลที่เขากุมบังเหียนอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะจินตนาการถึงได้เลย ในขณะที่ค่ำคืนอันแสนหวานกำลังดำเนินไปท่ามกลางแสงดาวและเสียงเพลง ทว่า ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ชั้นล่างสุดของตึก ร่างเงาของชายผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง โจวฮ่าว... คุณชายตระกูลใหญ่ผู้เคยเหยียดย่ำลู่เฉิน กำลังถือเอกสารลับบางอย่างในมือแน่น เขากัดฟันกรอดเมื่อรู้ข่าววงในว่า "ประธานลึกลับ" ผู้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในเครือของเขาในวันนี้ แท้จริงแล้วคือไอ้สวะลู่เฉินที่เขาเคยถีบหัวส่ง! "แกมันแค่ฮีลเลอร์ไร้ค่า... แกเอาเงินมาจากไหนวะ!" โจวฮ่าวคำรามในลำคอด้วยความคลุ้มคลั่ง ขณะที่ก้าวขึ้นลิฟต์วีไอพีพุ่งตรงไปยังดาดฟ้าเพื่อเผชิญหน้า บนดาดฟ้า ลู่เฉินที่กำลังรินไวน์ให้ม่านม่าน ชะงักมือเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบมองทะลุกระจกใสลงไปยังชั้นล่าง ราวกับเขารับรู้ได้ถึง "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ที่กำลังพุ่งทยานขึ้นมาหาความตายด้วยตัวเอง "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนแสนโรแมนติกของเรา จะมีสุนัขจรจัดวิ่งขึ้นมาเห่าหอนรบกวนความสงบเสียแล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมและตบหน้าคนชั่วมาจนถึงตอนที่ 32 นะครับ มาร่วมลุ้นกันว่าการเผชิญหน้าระหว่างลู่เฉินกับโจวฮ่าวในรังของราชันจะจบลงอย่างไรในตอนหน้าครับ