เปิดโปงธาตุแท้ของนากยยยจอมปลอม

"เพียะ!" เสียงฝ่ามือกระทบแก้มขาวเนียนดังสนั่นก้องไปทั่วห้องรับรองวีไอพี หรูหราใจกลางตึกระฟ้า แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้ใบหน้าของ 'เหมยหลิง' อดีตแฟนสาวผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจของเขา สะบัดหันไปตามแรงเหวี่ยง รอยแดงปรากฏเด่นชัดขึ้นบนผิวแก้มทันที พร้อมกับรสชาติคาวเลือดที่ซึมออกมาตรงมุมปาก ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลู่เฉินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงระยับ เนื้อผ้าชั้นดีสะท้อนกับแสงไฟคริสตัลระยิบระยับ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความรู้สึกโกรธเกลียดเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันว่างเปล่า เย็นชา และราบเรียบ ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่ไม่มีค่าแม้แต่จะให้ความสนใจ "คุณ... คุณกล้าตบฉันงั้นเหรอ ลู่เฉิน?" เหมยหลิงยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่ชาหนึบ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตกตะตะลึงและไม่เชื่อสายตา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอาย ปนเปไปกับความรู้สึกผิดมหันต์ที่เพิ่งตีตื้นขึ้นมาในอก เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้านี้ เธอยังเป็นคนเอ่ยปากไล่เขาออกจากห้องเช่าโทรมๆ ด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม เธอบอกว่าเขาเป็นแค่ 'ฮีลเลอร์แรงก์ F ไร้ค่า' ที่ไม่มีอนาคต เป็นไอ้ขยะที่แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลแม่ตัวเองก็ยังหาไม่ได้ และเลือกที่จะเดินไปซบอ้อมอกของ 'โจวฮ่าว' ทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังอย่างไม่ลังเล แต่ในตอนนี้... สถานะกลับตาลปัตรราวกับพลิกฝ่ามือ ลู่เฉินคนเดิมที่เคยเนื้อตัวมอมแมมและต้องก้มหัวให้เธอ ได้หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เบื้องหน้าเธอคือ 'หมอเทวะแรงก์ SSS' ผู้กุมอำนาจชีวิตและความตาย รวมถึงมหาเศรษฐีผู้ถือครองสินทรัพย์มูลค่ามหาศาลที่ต่อให้ตระกูลโจวของแฟนใหม่เธอก้มกราบก็ยังไม่มีปัญญาเอื้อมถึง "ทำไมผมจะตบไม่ได้ล่ะครับ?" ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนสันหลังวาบ เขายื่นมือออกไปใช้ปลายนิ้วเชยคางเรียวของเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา "คุณคิดว่าตัวเองยังมีค่าพอที่จะให้ผมไว้หน้าอยู่อีกเหรอครับ เหมยหลิง?" สายตาคู่นั้น... สายตาที่เคยมีแต่ความรัก ความภักดี และความอ่อนโยนยามที่มองเธอ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด มันคือการเอาคืนด้วยวิธีที่เจ็บปวดที่สุด นั่นคือการทำให้อีกฝ่ายสำนึกได้ว่า 'ได้ปล่อยของล้ำค่าที่สุดในชีวิตหลุดมือไปแล้ว' น้ำตาของเหมยหลิงไหลพรั่งพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเสียดาย ความอับอาย และความโลภที่ตีรวนอยู่ในใจทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง เธอยื่นมือสั่นเทาพยายามจะคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้ พร้อมกับเสียงสะอื้นฮัก "ลู่เฉิน... ฮื่อ... ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันโง่เอง ฉันถูกมันหลอก..." เหมยหลิงพยายามโผเข้าหาอดีตคนรักราวกับคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย "ตอนนั้นฉันแค่... แค่กลัวความลำบาก แต่ฉันยังรักคุณนะ! เชื่อฉันเถอะ ลู่เฉิน เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ใช่ไหมคะ? ฉันยอมทำทุกอย่าง... ทุกอย่างที่คุณต้องการเลย!" ภาพของหญิงสาวที่เคยเชิดหน้าชูตาเย่อหยิ่งใส่วันนั้น กำลังคุกเข่าลงแทบเท้าของเขาในวันนี้ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความสำนึกผิดจอมปลอม ลู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เขาถอยเท้าหลบการสัมผัสของเธอราวกับรังเกียจที่จะให้ปลายนิ้วเปื้อนๆ นั่นมาโดนเนื้อตัว "รักผมเหรอครับ? น่าขันเสียจริง..." ลู่เฉินก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่แม่ผมนอนรอความตายบนเตียงโรงพยาบาลเพราะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา คุณเอารองเท้าแบรนด์เนมที่ผมอดมื้อกินมื้อซื้อให้ปาใส่หน้าผม แล้วบอกว่าไม่อยากทนใช้ชีวิตอยู่กับยาจก วันนั้น... คุณเคยคิดถึงคำว่ารักบ้างไหมครับ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ เหมยหลิงสะอื้นจนตัวโยน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความจริงอันโหดร้ายย้อนกลับมาตบหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "จำไว้นะครับเหมยหลิง..." ลู่เฉินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีสบายๆ "สุนัขที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างถนน ต่อให้มันกลับมาอ้อนวอนแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันโยนเศษเนื้อชิ้นเดิมให้มันกินอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะสุนัขพันธุ์ที่คอยแต่จะแว้งกัดเจ้าของยามตกยาก" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องรับรอง ประตูบานคู่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท โจวฮ่าวปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกลียว ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่ลู่เฉินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไอ้ลู่เฉิน! แกกล้าดียังไงมาทำร้ายผู้หญิงของฉันในพื้นที่ของตระกูลฉัน!" โจวฮ่าวตะโกนลั่น พร้อมกับกวาดมือเรียกบอดี้การ์ดร่างยักษ์นับสิบคนกรูเข้ามาปิดล้อมห้องไว้ทุกด้าน "คิดว่ารวยมาจากไหนวะ! ถึงได้กร่างไม่ดูตาม้าตาเรือ แกคิดว่าแบงค์ร้อยล้านที่แกเอามาอวดมันจะซื้อชีวิตแกได้รึไง วันนี้แกไม่ได้ออกไปจากที่นี่ทั้งสภาพครบสามสิบหกแน่!" เหมยหลิงที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น เมื่อเห็นโจวฮ่าวเข้ามา เธอก็รีบคลานไปเกาะขาเขาเหมือนเจอที่พึ่งสุดท้าย "คุณโจวค่ะ! ช่วยฉันด้วย! มันตบหน้าฉัน! มันดูถูกเราค่ะคุณโจว จัดการมันเลย!" โจวฮ่าวแววตาอำมหิต เขาก้มมองอดีตแฟนสาวด้วยความรังเกียจก่อนจะสะบัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย "ผู้หญิงหน้าโง่... เสียเวลาชะมัด" เขากล่าวห้วนๆ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าลู่เฉินด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "แกได้ยินที่คนของฉันพูดไหมไอ้สวะ เตรียมตัวตายได้..." ลู่เฉินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยnชาและอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขายกมือขวาขึ้นมา ชูโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูหน้าจอสีดำสนิทขึ้นช้าๆ ก่อนจะกดเปิดหน้าจอแล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ปริศนาด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว "จัดการกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลโจวให้เกลี้ยงภายในสามนาทีนี้..." ลู่เฉินเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงบ "และส่งเฮลิคอปเตอร์รบของบริษัทในเครือมาจอดเคลียร์พื้นที่ดาดฟ้าให้เรียบร้อย ผมชักจะเบื่ออากาศข้างล่างนี่เต็มทีแล้วครับ" โจวฮ่าวชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างไร้สติ "ฮ่าๆๆๆ! แกบ้าไปแล้วรึไงวะ! ซื้อหุ้นตระกูลโจวภายในสามนาที? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้หมอจนตรอก!" ทว่า... ในวินาทีถัดมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของบอดี้การ์ดและตัวโจวฮ่าวเองก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันราวกับนัดหมาย *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* หน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความด่วนจากตลาดหลักทรัพย์และธนาคารกลางที่ส่งตรงถึงผู้ถือหุ้นใหญ่ [ประกาศด่วน: หุ้นของกลุ่มบริษัทโจวโฮลดิ้งส์ถูกเทขายอย่างไร้เหตุผล และขณะนี้... มีนักลงทุนรายใหญ่ไม่ทราบฝ่ายเข้ากวาดซื้อหุ้นทั้งหมด 100% เสร็จสิ้นภายในเวลา 45 วินาที! อำนาจการบริหารงานทั้งหมดถูกโอนย้ายสู่ 'ประธานลู่' ทันที!] โจวฮ่าวหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนเกือบหลุดร่วงลงพื้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับลู่เฉินอีกครั้ง ลู่เฉินแย้มยิ้มบางเบາ ขยับเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นของอดีตคุณชายไฮโซ แล้วกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาโจวฮ่าวหัวใจหยุดเต้น "ยินดีต้อนรับสู่การล้มละลายนะครับ... ท่านอดีตคุณชาย" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ