ชาตินี้ไม่ขอเป็นหมากให้ผู้ใด

กลิ่นอายของชากลีบเหมยอิงหิมะที่ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก ช่างให้ความรู้สึกบาดลึกและคุ้นเคยเสียจนน่าสะพรึงกลัว สืออวี้กะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับรับแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านมุ้งผ้าไหมปักดิ้นทองระยับ ความเจ็บปวดจากการถูกประหารด้วยยาพิษสลายกระดูกที่เคยแผดเผาไปทั่วร่างราวกับรอยแผลเป็นในขุมนรกยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ ทว่ายามนี้นางกลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของหมอนปักลายหงส์คู่ และสัมผัสเย็นเฉียบของหยกอุ่นที่ห้อยอยู่ข้างเอว ไม่ใช่ตารางประหารที่เต็มไปด้วยคราบโลหิตของคนสกุลสือ แต่มันคือเรือนอนอันเงียบสงบภายในจวนอัครเสนาบดี เมื่อสามปีก่อน... ก่อนที่ตระกูลสือจะถูกป้ายสีด้วยข้อหากบฏ และถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เด็กทารก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านตื่นแล้วหรือ เหตุใดจึงมีเหงื่อกาฬไหลซึมเช่นนี้เล่าเจ้าคะ” เสียงของ ‘ชิงหลัน’ สาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับถาดน้ำอบไทยในมือ แววตาของเด็กสาวเต็มไปด้วยความห่วงใยบริสุทธิ์ ช่างแตกต่างจากภาพสุดท้ายที่นางเห็น ชิงหลันในวัยนี้ยังคงมีรอยยิ้มสดใส ไม่ได้ถูกทรมานจนร่างแหลกเหลวในคุกมืดเหมือนในชาติภพก่อน สืออวี้ไม่ได้ตอบคำถามทันที นางยกปลายนิ้วเรียวขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตนเอง ผิวเนื้อนี้ยังคงเต่งตึงและไร้ซึ่งรอยแผลเป็นจากการถูกบังคับให้ดื่มยาพิษ ดอกไม้พิษที่หลี่ฮูหยินส่งมาในชาเมื่อวันวาน เพื่อเปิดทางให้บุตรสาวอนุเข้ามารับตำแหน่งฮูหยินแทนมารดาผู้ล่วงลับ... ชาตินี้ นางย่อมไม่มีวันโง่เขลาให้พวกมันเหยียบย่ำซ้ำรอยเดิมอีก “ชิงหลัน” สืออวี้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ทว่าราบเรียบเย็นเยียบจนสาวใช้ถึงกับชะงัก รอยยิ้มที่เคยอ่อนหวานในอดีตถูกแทนที่ด้วยความลึกล้ำดั่งหุบเหวไร้ก้นบึ้ง “น้ำชาที่ส่งมาจากเรือนใหญ่... ยกมาให้ข้าหรือยัง” “เอ่อ... บ่าวให้คนยกไปพักไว้ที่โต๊ะหนังสือแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูรับสั่งให้บ่าวไปนำมาให้เลยหรือไม่เจ้าคะ” สืออวี้แย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นตรงที่ดูเยarเย้ยหยันโชคชะตา ชาติก่อนนางซื่อบื้อเชื่อฟังคำคนจนดื่มชานั้นเข้าไป ทำให้ร่างกายอ่อนแอและตกเป็นเบี้ยล่างบนกระดานอำนาจของอัครเสนาบดีหลี่ แต่วันนี้นางกลับมาแล้ว... กลับมาพร้อมกับบัญชีแค้นที่ต้องชำระให้สาสม “ไม่ต้องรีบร้อน” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนทิ้งตัวลงระพื้น ขยับกกายด้วยกิริสง่างามราวนางพญาหงส์ที่เพิ่งฟื้นคืนจากกองเพลิง “เก็บน้ำชานั้นไว้ให้ดี อีกประเดี๋ยวเราจะมี ‘แขกผู้มีเกียรติ’ มาเยือนเรือนสี่ทิศ เพื่อร่วมรับชมละครฉากแรกที่ข้าจะเป็นผู้กำกับด้วยตนเอง” ชิงหลันมองนาย The ของตนด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด แม้คุณหนูจะยังคงงดงามหยาดเยิ้มเช่นเดิม ทว่ารัศมีรอบตัวกลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากสตรีร่างระหงเบื้องหน้าทำให้สาวใช้รู้สึกหนาวยะเยือกถึงสันหลังวาบ ภายในห้องโถงรับรองของจวนอัครเสนาบดี การแย่งชิงอำนาจในเรือนหลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบแต่ดุเดือดไม่แพ้ราชสำนักด้านนอก สืออวี้ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างแกะสลักลายไม้จันทน์ สายตาทอดมองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานแข่งกันรับแสงตะวัน นางกำลังคำนวณหมากทุกตัวในมือ อัครเสนาบดีหลี่ผู้เหี้ยมโหด พี่ชายต่างมารดาผู้ไร้หัวใจ และองค์ชายสี่—เฟิงอวี้หลาง... บุรุษผู้ซ่อนความทะเยอทะยานไว้ใต้รอยยิ้มเจ้าสำราญ ผู้ซึ่งในชาติก่อนเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางในนาทีสุดท้าย ทว่าสายเกินกว่าจะพลิกสถานการณ์ ชาตินี้ นางจะไม่รอให้เขาต้องยื่นมือมาช่วยก่อน แต่นางจะเป็นคนก้าวเข้าไปหาเขา พร้อมกับกระดานหมากที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อพลิกแผ่นดินหลี่ให้ลุกเป็นไฟด้วยมือของนางเอง “คุณหนูเจ้าคะ! ฮูหยินรองส่งคนมาตามให้ท่านไปพบที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับสินเดิมของฮูหยินผู้ล่วงลับต้องสะสาง” เสียงทุบประตูดังขึ้นพร้อมกับบ่าวรับใช้ที่เปิดเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน สืออวี้หันกลับมา ชadรอยยิ้มละมุนที่เคลือบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้า นางก้าวเดินออกไปช้าๆ จังหวะก้าวเท้ามั่นคงดั่งตอกลิ่มลงบนพื้นหิน “ไปสิ... ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า ของที่ควรเป็นของแม่ข้า พวกมันจะกล้าอมไว้ในท้องได้นานสักแค่ไหน” ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู สายลมวสันต์วูบหนึ่งก็พัดพาเอา กลิ่นอายจางๆ ของสนป่าและเหล้าชั้นดีมาแตะจมูก สืออวี้ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำปักลายเมฆาเงินปรากฏขึ้นขวางทางเดินอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นมองตรงมาที่นาง เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์และประกายตื่นเต้นระคนกัน เฟิงอวี้หลาง... องค์ชายสผู้ไม่ควรจะปรากฏตัวที่จวนแห่งนี้ในเวลานี้ ยื่นมือเรียวยาวออกมารั้งข้อมือนางไว้เบื้องหน้า พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบชวนฝันแต่แฝงไว้ด้วยความนัยอันตราย “แม่นางสือ... เจ้ากำลังจะเดินไปเหยียบกับระเบิดที่ข้ายังไม่ได้วางเสียด้วยซ้ำ สนใจเปลี่ยนมาเดินเคียงข้างข้า บนเส้นทางที่นองเลือดกว่านี้แทนไหมเล่า?” *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและล้างแค้นไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกของสืออวี้ค่ะ หวังว่าจะติดตรึงใจและพบกันใหม่ในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ! — หงส์เพลิงหวนคืน