กลิ่นอายอันตราย

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของอีวานลอยฟุ้งเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รินรดากังวลใจที่สุด... นิ้วเรียวของเธอยังคงค้างอยู่ที่แป้นพิมพ์รหัสลับหลังกรอบรูปภาพเขียนสีน้ำมันบนผนัง มันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ความลับของเจ้าพ่อคาสิโนกำลังจะถูกกระชากออกมา "ดูเหมือนว่า... แขกผู้มีเกียรติของฉันกำลังจะเสียมารยาทครั้งใหญ่เลยนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของคาร์ลอสกรีดผ่านอากาศเข้ามา แม้จะหันหลังให้ แต่รินรดารู้สึกได้ถึงรังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนา เขาไม่ได้โกรธจนตะคอก แต่น้ำเสียงที่กดต่ำลงนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามเสียอีก อีวานที่ยืนพิงกรอบประตูหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรินรดาด้วยความสมเพชปนกระหาย "ดูท่าว่าสายลับของเธอจะอยากรู้อยากเห็นเกินตัวไปหน่อยนะคาร์ลอส หรือว่าเธอแค่กำลังหาสมบัติล้ำค่าที่นายเก็บไว้ในเซฟกันล่ะ?" รินรดาถอนมือออกช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสองชายหนุ่มที่ถือครองอำนาจมืดของเมืองนี้ เธอเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "ฉันแค่หลงทาง ห้องนี้มันกว้างเกินไปจนหาทางออกไม่เจอ ไม่เห็นจำเป็นต้องสร้างสถานการณ์ให้มันดูเหมือนหนังสายลับขนาดนั้นเลย" "หลงทางงั้นหรือ?" คาร์ลอสเดินย่างสามขุมเข้ามาหา ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างให้อากาศถ่ายเท กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธอ "คนหลงทางมักจะไม่เอานิ้วไปวางบนรหัสผ่านตู้นิรภัยที่ต้องใช้ลายนิ้วมือสแกนหรอกนะ รินรดา" ฝ่ามือใหญ่กระชากข้อมือของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของรินรดาเซไปปะทะกับแผงอกแกร่งที่แข็งราวกับหินผา ความเจ็บแล่นปราดไปทั่วข้อมือ แต่เธอก็ยังคงจ้องตาดุร้ายของเขาไม่ลดละ "คาร์ลอส ปล่อยฉันนะ" เธอขู่ เสียงของเธอสั่นเครือแต่พยายามซ่อนไว้ "อีวาน... ออกไป" คาร์ลอสสั่งโดยไม่หันไปมอง แววตาของเขาจับจ้องเพียงใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มซีดเผือด อีวานยักไหล่ ยิ้มเหยียดก่อนจะเดินถอยหลังออกไปและปิดประตูลงเบาๆ ทิ้งให้ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบที่กดทับจนน่าอึดอัด เสียงล็อคประตูจากด้านนอกดังขึ้น... คาร์ลอสไม่ได้จะออกไปข้างนอก แต่เขากำลังปิดตายพื้นที่ตรงนี้ เพื่อจัดการกับ 'หนอนบ่อนไส้' ให้สิ้นซาก "รู้ไหมว่าคนที่พยายามล้วงความลับของฉันมักจะจบลงยังไง?" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวคอของเธอจนขนอ่อนลุกชัน มืออีกข้างของเขาเลื่อนมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว กดร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน "ก็ฆ่าทิ้งเสียสิ... ถ้านายกล้าพอ" รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอแหบพร่า "ฆ่ามันง่ายไป..." คาร์ลอสลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวกระดูกสันหลังผ่านเนื้อผ้าเดรสราคาแพง สัมผัสที่แฝงไปด้วยความปรารถนาดิบเถื่อนทำให้รินรดาสะท้านเฮือก "สำหรับคนสวยที่อยากรู้อยากเห็น... ฉันมีวิธีลงโทษที่เร้าใจกว่านั้นเยอะ" เขากดร่างเธอลงกับขอบโต๊ะทำงานหินอ่อนเย็นเยียบ ความเย็นของพื้นผิวตัดกับไอความร้อนจากร่างของเขาที่โถมทับลงมา คาร์ลอสประทับจูบลงมาอย่างดุดัน ไร้ความปรานี เขากระชากเรียวปากเธออย่างจาบจ้วงราวกับจะกักขังวิญญาณของเธอไว้ในโพรงปากของเขา รินรดาทุบตีแผงอกเขาด้วยความโกรธแค้น แต่ยิ่งขัดขืน อ้อมกอดของเขากลับยิ่งรัดแน่นขึ้น รสสัมผัสของเขาเปรียบเสมือนพิษร้ายที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างไม่รู้จักพอ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเนินอกนุ่มผ่านเนื้อผ้า สัมผัสที่ลูบไล้ดุดันและร้อนแรงทำให้ร่างของเธออ่อนระทวยลงโดยอัตโนมัติ "นาย... นายมันปีศาจ" เธอกระซิบขาดห้วงเมื่อเขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยวนาทีเพื่อสูดลมหายใจ "ปีศาจตัวนี้กำลังจะเปลี่ยนให้เธอเป็นของเล่นของฉันตลอดกาล" คาร์ลอสคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะจูบลงมาอีกครั้งอย่างเร่าร้อนกว่าเดิม มือของเขาสอดเข้าไปใต้กระโปรงที่สั้นกุด สัมผัสถึงความนุ่มละมุนของผิวเนื้อต้นขาอ่อนจนรินรดาสะดุ้งเฮือก แรงดึงดูดระหว่างความแค้นและเสน่หาปะทะกันอย่างรุนแรงจนเธอกลั้นเสียงครางไม่อยู่ ในขณะที่คาร์ลอสกำลังจะปลดเปลื้องปราการสุดท้ายของเธอออก เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วคาสิโนก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง... คาร์ลอสชะงัก แววตาที่เคยฉายแววปรารถนาเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งนักล่าที่ถูกขัดจังหวะ เขาผละออกจากร่างของรินรดาเพียงครู่เดียว สายตาของเขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงค้างภาพรหัสไฟล์ลับที่เธอเจาะเข้าถึง รินรดาหอบหายใจถี่ ใบหน้าแดงก่ำจากอารมณ์ที่ยังค้างคา แต่ทว่าสายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอ... ข้อมูลที่เธอแอบดึงมาได้ไม่ใช่แค่การทุจริต แต่มันคือรายชื่อ 'บุคคลในเงามืด' ที่คาร์ลอสกำลังปกป้อง... และหนึ่งในชื่อนั้น คือชื่อของพ่อเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน! "ความลับของฉันที่เธออยากได้นักหนา..." คาร์ลอสกดเสียงต่ำ จ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกขณะที่มือข้างหนึ่งหยิบปืนพกออกมาจากลิ้นชัก "มันไม่ได้มีไว้ให้ผู้หญิงอย่างเธอเอาไปทำลายหรอกนะ แต่มันมีไว้เพื่อให้เธอรับรู้ว่า... การที่พ่อของเธอตาย มันเป็นเพราะความโง่เขลาของเขาเอง" รินรดานิ่งงัน หัวใจราวกับถูกบีบจนแหลกสลาย แรงรักและแรงแค้นประดังเข้ามาจนเธอตั้งตัวไม่ติด ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาโดยชายชุดดำนับสิบพร้อมปืนที่เล็งตรงมายังพวกเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้ครับ ธานินทร์แดนเถื่อน