สัญญาซาตานกับคนเมา

เสียงเบสกระหึ่มจากลำโพงยักษ์สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง กลิ่นแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่ และหยาดเหงื่อของผู้คนนับร้อยผสมปนเปกันจนอบอวลอยู่ในอากาศยามตีสองครึ่ง ปาร์ตี้ฉลองปิดเทอมของคณะนิเทศศาสตร์กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมเมื่อเครื่องดื่มมึนถูกเติมลงในแก้วรอบแล้วรอบเล่า พายสะบัดหัวไล่ความมึนงงที่เริ่มเกาะกุมสมอง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาพยายามเพ่งมองผ่านแสงไฟนีออนสลัวสีแดงฉาน ภาพตรงหน้าคือความวุ่นวายของเพื่อนร่วมคณะที่เต้นกันอย่างไม่สนโลก แต่เป้าสายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ฟลอร์เต้นรำ... มันหยุดนิ่งอยู่ที่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำฝั่งตรงข้าม ‘คิน’ ไอ้เดือนคณะวิศวะฯ ตัวแสบที่ตามจองล้างจองผลาญเขามาตั้งแต่ปีหนึ่ง นั่งจิบวิสกี้ในมือด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของผับแห่งนี้ ทั้งที่นี่มันเขตอาณาของเด็กนิเทศฯ แท้ๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายรับกับสันจมูกโด่งเป็นสันคม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองกลับมาที่เขาอย่างเปิดเผย ไม่มีความเกรงใจ และไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม... มีเพียงแววตานักล่าที่รอเวลาตะครุบเหยื่อ "มองอะไรนักหนາครับคุณชายวิศวะ กลัวผมแย่งอากาศหายใจรึไง" พายเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ลิ้นจะเริ่มพันกันนิดๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ฟอร์มและความปากจัดยังคงทำงานเต็มร้อย คินวางแก้วในมือลงเสียงดังกระทบโต๊ะกระจกเบาๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวพายในระยะประชิดจนกลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวอีกฝ่ายโชยเข้าจมูก "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่าปากเก่งๆ แบบนี้ เวลาอยู่ใต้ร่างผม มันจะยังดีดดิ้นได้สักกี่น้ำ" "ไอ้...!" พายเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกคุกคามทางสายตาอย่างโจ่งแจ้ง "โรคจิต! ถอยไปเลยนะ" "ทำไมต้องถอย ในเมื่อคุณเป็นคนเดินมาหาเรื่องผมก่อน" คินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจยั่วประสาท "จำไม่ได้เหรอครับ... ว่าคืนนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน" เคลียร์บ้าอะไรเล่า! พายจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าไอ้บ้านี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็โดนต้อนจนหลังติดมุมโต๊ะวีไอพีเสียแล้ว บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงทุกทีเมื่อแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายกักตัวเขาไว้ในวงแขน ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตและกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ สีหน้าของพนักงานดูเลิกลั่กเล็กน้อยเมื่อต้องมายืนแทรกกลางระหว่างสองหนุ่มฮอตต่างคณะ "เอ่อ... ขอโทษนะครับคุณคิน เอกสารสัญญาที่ให้เตรียมไว้... เซ็นตรงนี้เรียบร้อยแล้วครับ เหลือแค่ฝั่งของคุณพาย..." พนักงานยื่นแท็บเล็ตพร้อมปากกา stylus ให้ พายขมวดคิ้วแน่น สมองที่เริ่มเบลอประมวลผลช้าลง "สัญญาอะไร? ผมไม่ได้เซ็นอะไรทั้งนั้นแหละ!" คินยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พายเกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันมักจะมาพร้อมกับแผนการร้ายกาจเสมอ มือหนาเอื้อมไปหยิบปากกามาจากพนักงาน ก่อนจะยัดมันใส่มือของพาย บังคับให้เรียนิ้วเรียวกำด้ามปากกาไว้แน่นโดยมีมืออุ่นจัดของอีกฝ่ายกุมทับอีกที "สัญญาเดิมพันไงครับพาย... ถ้าคืนนี้คุณแพ้เกมตบตาผม คุณต้องตกเป็นของผมสามสัปดาห์เต็ม ไม่มีข้อiแก้ตัว" คินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของคนตรงข้าม จนพายรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดแก้ว "บ้าไปแล้ว! ผมไปตกลงตอนไหนวะ ปล่อยนะ!" พายพยายามสะบัดมือออก แต่แรงของคนตรงข้ามกลับมหาศาลราวกับคีมเหล็ก "เซ็นเถอะครับคนดี... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่เล่นเกม แล้วลากคุณขึ้นรถตอนนี้เลย" สายตาดุดันที่มองมาไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่แผ่ออกมาจากตัวคินทำให้พายรู้สึกขนลุกวาบอย่างบอกไม่ถูก ด้วยความมึนเมา ความหงุดหงิด และความต้องการที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้โดยเร็ว พายจึงสะบัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนหน้าจอแท็บเล็ตลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจรายละเอียด "เออ! เซ็นให้แล้วพอใจยังไอ้บ้าคิน!" ทันทีที่ลายเซ็นวัดใจตวัดเสร็จสมบูรณ์ คินก็หัวเราะในลำคออย่างพอใจ ดวงตาคมปลาบเป็นประกายวิบวับราวกับผู้ชนะที่ได้ครอบครองสมบัติล้ำค่า เขาดึงแท็บเล็ตคืนมาจากพนักงานส่งสัญญาณให้ พายถอนหายใจฮือกว้าง เตรียมจะผลักอกอีกฝ่ายแล้วเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องน้ำ แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าถอยหลัง แขนแกร่งของคินกลับเกี่ยวเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกันสนิท ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของพายเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่เขากลัวใจตัวเองเหลือเกิน "สัญญาเริ่มมีผลตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปนะครับ... คุณพายคนโปรด" คินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะในความมืดสลัวของมุมห้อง แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงกรีดร้องโวยวายและแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้นบริเวณทางเข้าโซฟา "พี่คิน! ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะคะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกทะลุเสียงเพลงขึ้นมา พร้อมกับร่างโปร่งของเน็ต อดีตคนคุยที่หายหน้าหายตาไปนาน ปรากฏตัวขึ้นพร้อมใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองมาที่มือของคินที่ยังคงโอบเอวพายอยู่ไม่วางตา พายชะงัก ชำเลืองมองผู้มาใหม่ก่อนจะผลักอกคินออกสุดแรง แต่คนตัวสูงกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ยอมปล่อยให้เขาถอยหนีไปไหนง่ายๆ คินไม่ได้หันไปมองเน็ตด้วยซ้ำ สายตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกของพาย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พายแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี... "ช่วยไม่ได้นะครับ... เพราะตอนนี้ เขามีเจ้าของอย่างเป็นทางการแล้ว" [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมวงความแซ่บในตอนแรกนี้นะครับ]