คำเตือนจากอาจารย์

"ท่านพูดว่าอย่างไรนะคะ? คนใกล้ตัวที่สุด... ท่านอาจารย์กำลังจะบอกว่าคนที่พยายามปลิดชีพศิษย์ผู้นี้ คือคนที่ข้าควรจะไว้ใจที่สุดอย่างนั้นหรือ?" หลินเยว่ฉีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย สองมือของนางกำชายแขนเสื้อชุดศิษย์สีขาวจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสนุกสนานยามได้ปรุงยาในห้องสมุดหลวงบัดนี้กลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกรัวประโคมในยามวิกาล มู่หรงเฟยยืนหันหลังให้แก่นาง ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบเงินดูโดดเดี่ยวและเยือกเย็นราวกับรูปสลักน้ำแข็ง บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนคนข้างหลังแทบหายใจไม่ออก เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะค่อยๆ หมุนกายกลับมา ดวงตาคมกริบดุจดั่งกระบี่ที่ฝักของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่กลมโตของศิษย์สาว "โลกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สีขาวและสีดำ เยว่ฉี" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่ปิดไม่มิด "เจ้าเป็นคนสดใส มักจะมองความอ่อนโยนในตัวผู้อื่นก่อนเสมอ แต่ความไร้เดียงสานั่นแหละคือกับดักที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเจ้าเอง" "ท่านอาจารย์ ท่านหมายถึงใคร... พี่หญิงจื่อหลิน? หรือว่า... ท่านลุงจางที่คอยส่งสมุนไพรให้ข้า?" "ไม่มีประโยชน์ที่จะเดาตอนนี้" มู่หรงเฟยเดินเข้ามาใกล้ชิดจนเขาสามารถเห็นรอยฟกช้ำจางๆ ที่ข้างลำคอของนางจากเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน เขาพยายามระงับอารมณ์วูบไหวในใจไม่ให้แสดงออกมา "ชีวิตของเจ้ามันเหมือนหมากที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น ชะตากรรมที่เจ้าได้รับไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นทางเดินที่ถูกขีดไว้เพื่อเป็นเบี้ยตัวสำคัญในกระดานอำนาจของคนบางคน" "แล้วถ้าข้าไม่อยากเดินตามทางนั้นล่ะคะ?" เยว่ฉีเงยหน้าสบตาเขา แววตาของนางที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับมีประกายความดื้อรั้น "หากข้าเลือกจะทิ้งทุกอย่าง ทิ้งยาตำรับต่างๆ ทิ้งศิษย์สำนักนี้ แล้วหนีไปไกลๆ ท่านจะยังมองว่าข้าเป็นหมากตัวเดิมอยู่หรือไม่?" มู่หรงเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเจ็บปวด "เจ้าหนีชะตาชีวิตตัวเองไม่ได้หรอกเยว่ฉี ยิ่งเจ้าพยายามดิ้นรน เจ้าก็จะยิ่งพบว่าโซ่ตรวนที่ผูกมัดเจ้าไว้มันรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม เจ้ามีพรสวรรค์เรื่องการปรุงยา และในแผ่นดินที่ไร้สันติเช่นนี้ พรสวรรค์ของเจ้าคืออาวุธที่อันตรายที่สุดต่อผู้ที่ต้องการครองอำนาจ... และเป็นที่ปรารถนาที่สุดต่อผู้ที่ต้องการกุมชะตาคนเป็นตาย" อาหลินที่แอบฟังอยู่บนชั้นหนังสืออดไม่ได้ที่จะส่งเสียง 'หึ' ออกมาอย่างเหยียดหยาม "คำพูดสูงส่งของมนุษย์นี่น่ารำคาญจริงๆ! นางก็แค่เด็กสาวคนหนึ่งที่อยากปรุงยาอร่อยๆ ให้คนกิน เหตุใดถึงกลายเป็นกุญแจสำคัญของแผ่นดินไปได้กัน? พวกท่านมันเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น!" "เจ้าหุบปากไปก่อน อาหลิน!" เยว่ฉีตวาดสัตว์เลี้ยงเทพของตน ก่อนจะหันมามองราชครูหนุ่มด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงทำตัวเย็นชาและผลักไสข้าอยู่ตลอด... ไม่ใช่เพราะท่านรำคาญข้า แต่เพราะท่านรู้ว่ายิ่งข้าเข้าใกล้ท่านมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้นใช่หรือไม่?" มู่หรงเฟยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำถามที่แทงใจดำทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องนางออกมา เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างที่เขาสร้างมาตลอดหลายปี "ข้าคือผู้คุมกฎของแผ่นดิน เยว่ฉี หน้าที่ของข้าคือความสงบเรียบร้อย ไม่ใช่ความสุขส่วนตัว" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบดุจเดิม แต่หากสังเกตให้ดี มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเขากลับกำแน่นจนสั่น "การที่เจ้าเข้ามาในชีวิตข้า คือความผิดพลาดที่สุดของข้า... และความผิดพลาดนั้นกำลังจะนำเจ้าไปสู่จุดจบที่แม้แต่ข้าก็ไม่อาจหยั่งถึง" "หากมันคือจุดจบ... ก็ขอให้เป็นจุดจบที่ข้าเลือกเองเถอะค่ะ" เยว่ฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ ความเศร้าหมองที่เคยมีจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น "ต่อให้คนที่ไว้ใจที่สุดจะหักหลังข้า ต่อให้ชะตากรรมจะถูกขีดไว้ให้เป็นเบี้ย แต่ตราบใดที่ข้ายังปรุงยาเป็น ข้าก็มีวิธีที่จะเปลี่ยนพิษให้เป็นยา... ท่านคอยดูเถิด ท่านอาจารย์" นางหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องสมุด แต่เสียงของมู่หรงเฟยก็รั้งนางไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "เยว่ฉี หยุดก่อน... คืนนี้อย่าได้กลับเรือนพักของเจ้า" เยว่ฉีชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมคะ? หรือว่าคนคนนั้น..." "คนที่สั่งฆ่าเจ้าในวันนี้ ได้วางคนซุ่มรอเจ้าอยู่ที่นั่นแล้ว" มู่หรงเฟยขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูของนาง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้เยว่ฉีใจสั่นอย่างประหลาด "และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือคนที่มาดักรอเจ้าในตอนนี้ ไม่ใช่คนขององค์ชายสาม... แต่เป็นคนที่ถือตราประทับของข้าอยู่ในมือ" เงาตะคุ่มของใครบางคนทาบลงบนประตูหน้าต่างห้องสมุด ประกายแสงจากดาบเล่มหนึ่งสะท้อนผ่านรอยแยกของบานประตูเข้ามา เผยให้เห็นบุคคลที่สวมหน้ากากครึ่งหน้ายืนนิ่งรออยู่ในความมืด... และในมือของนักฆ่าผู้นั้น ไม่ใช่เพียงแค่กระบี่ แต่มันคือปิ่นปักผมหยกสีขาวที่เยว่ฉีเคยมอบให้ 'คนสำคัญ' เพียงหนึ่งเดียวของนางด้วยมือของนางเอง! เสี่ยวเถาฮวาสัญญาว่าจะพาไปพบกับความลับที่เจ็บปวดกว่านี้ในตอนหน้า รี้ดเดอร์ทุกท่านอย่าเพิ่งทิ้งเยว่ฉีไปไหนนะคะ!