จุดเริ่มต้นของความวายป่วง

เสียงกระดาษ A4 ที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือของ รตา หรือที่ใครต่อใครในโลกโซเชียลรู้จักกันในนาม "พาย อินฟลูฯ สายลุย" กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ "ฉันจับได้ใบนี้... แล้วทำไมหน้าตาของนายมันถึงได้ดูเหนือกว่าฉันตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มก้าวขาขึ้นรถล่ะเนี่ย!" พายแหวเสียงดังลั่นกลางลานจอดรถกว้างของงานมีตติ้งคนรักการเดินทาง สายตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแววซุกซนและรักอิสระ ตอนนี้กลับกำลังถลึงมองผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนเรียบร้อย ที่ยืนกอดอกพิงสะโพกอยู่กับรถบ้านวินเทจสีเขียวมิ้นต์คันเก่าคร่ำครึ สภาพของมันดูเหมือนผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สองมาหมาดๆ แต่กลับได้รับการขัดสีฉวีวรรณจนเงาวับราวกับเจ้าของหวงแหนมันยิ่งกว่าชีวิต ชายหนุ่มที่ถูกพาดพิงค่อยๆ ปราบรอยยิ้มมุมปากลงอย่างยากลำบาก เขากดแว่นกันแดดลงมาเก็บบนสันจมูกคมสัน ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า—สายตาแบบที่นักสถาปนิกใช้ตรวจงานโครงสร้างที่เบี้ยวไม่ได้ฉาก "เพราะดวงชะตาของคือกฎเกณฑ์ที่ผมวางแผนไว้แล้วไงครับ คุณพาย..." กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันช่างกวนประสาทจนเส้นเลือดข้างขมับของพายเต้นตุบๆ "ในขณะที่คุณกำลังใช้สัญชาตญาณเลือกกระดาษแผ่นที่ยับที่สุด ผมกลับคำนวณความน่าจะเป็นจากทิศทางลม น้ำหนักกระดาษ และแรงโน้มถ่วง... ผลลัพธ์ก็เลยออกมาเป็นกุญแจรถคันนี้ อยู่ในมือผมนี่ไงครับ" "อีตานี่! นี่นายกำลังจะบอกว่าฉันซุ่มซ่ามว่างั้นเถอะ!" พายก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแผงอกอีกฝ่าย ถ้าเธอไม่ติดว่าส่วนสูงของเธอน้อยกว่าเขาอยู่เกือบหนึ่งช่วงหัวไซส์ เธอคงจะกระโดดเตะก้านคอคนหลงตัวเองนี่ไปสรอบแล้ว "ฉันเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายแบกเป้เชียวนะ! ทริปนี้มันต้องเป็นการผจญภัยสุดเอ็กซ์ตรีมแบบโนแผน ไม่ใช่การไปทัศนศึกษาในค่ายลูกเสือที่มีนายมาคอยกางตารางเวลาให้เดินตามเป็นรายนาทีนะเฟ้ย!" "ถ้าโนแผนแบบที่คุณว่า หมายถึงการขับรถตกคูน้ำข้างทางเพราะไม่อ่านป้ายเตือน หรือการนอนตากน้ำค้างเพราะลืมเช็คพยากรณ์อากาศ... ผมว่าการมีผมมาคอยคุมความประพฤติ น่าจะเป็นทางรอดเดียวที่จะทำให้คุณไม่ตายก่อนจบทริป 30 วันนี้นะครับ" กรณ์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยเข้าจมูกพาย มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย... แต่ในสถานการณ์นี้ พายอยากจะเอาขวดน้ำแข็งสาดใส่หน้าหล่อๆ นั่นเสียให้เข็ด ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังระอุได้ที่ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพายก็สั่นครืนติดต่อกันหลายครั้ง เธอเหลือบสายตาลงมอง เห็นชื่อของ "จ๋า" เพื่อนสนิทตัวดีเด้งขึ้นมาพร้อมข้อความรัวเป็นชุดราวกับนั่งดูมวยรอบชิงแชมป์โลก *จ๋า (เพื่อนรักพลังอวย): แกกกก! เป็นไงบ้าง! ผู้ชายที่จับคู่ด้วยหล่อป่ะวะ เห็นจากมุมไกลๆ นึกว่าพระเอกซีรีส์เกาหลีหลุดมาจากจอ!* *จ๋า (เพื่อนรักพลังอวย): งานนี้ไม่ได้มีดีแค่รถบ้านแล้วมั้งพาย แกได้สามี... เอ๊ย ได้เพื่อนร่วมทริปเกรดพรีเมียมเว้ย! แกล้งทำเป็นสำสำออยให้เขาอุดส่าห์ดูแลเลยแกรรร!* พายแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้น ถ้าไม่ติดว่ามันราคาแพงลิบลิ่ว เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง *พาย (ผู้ประสบภัย): พรีเมียมบ้าอะไร! นี่มันมนุษย์หุ่นยนต์ชัดๆ! หน้าตาก็ดีหรอกนะ แต่ปากคอเราะร้ายแถมยังโรคจิตเรื่องความสะอาด! แกช่วยส่งเฮลิคอปเตอร์มารับฉันที จ๋าาาา!* *จ๋า (เพื่อนรักพลังอวย): ไม่ได้จ่ะเพื่อนรัก กติกาบอกไว้ชัดเจนว่า 'จับได้ใคร ต้องใช้ชีวิตร่วมกันในรถบ้านคันเดียวตลอด 30 วันเต็ม' ห้ามเปลี่ยน ห้ามเท ไม่งั้นโดนปรับยึดเงินสปอนเซอร์ทั้งหมด... สู้เขานะอีพาย ถือว่าทำเพื่อยอดวิว!* พายกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด เธอเงยหน้าขึ้นมองกรณ์ที่กำลังเปิดประตูรถบ้านฝั่งคนขับอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงโวยวายของเธอเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญเท่านั้น ให้ตายเถอะ... 30 วัน กับผู้ชายที่เธอไม่รู้แม้กระทั่งนามสกุล แถมยังมีนิสัยตรงกันข้ามกับเธอดั่งฟ้ากับเหว ชีวิตการเดินทางอิสระเสรีของพายกำลังจะกลายเป็นนรกขุมที่สิบ หรือว่านี่คือบทลงโทษที่เธอชอบพูดจาถากถางคนอื่นไว้เยอะกันแน่นะ? "ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะครับ ขึ้นรถสิครับคุณพาย หรือจะให้ผมอุ้มขึ้นไปดี?" กรณ์หันมาเลิกคิ้วมอง พร้อมกับตบเบาะที่นั่งข้างคนขับเบาๆ สองครั้ง พายสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาล เธอตวัดกระเป๋าเป้ใบโตขึ้นสะพายไหล่ แล้วก้าวขึ้นบันไดรถด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจว่าจะกระแทกประตูให้เสียงดังลั่นสนั่นทุ่งเพื่อระบายความแค้น ปัง! เสียงประตูปิดลงตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนเบาๆ กรณ์หันมามองเธอที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่เอื้อมมือข้ามตัวเธอมาใกล้จนพายต้องเผลอกลั้นหายใจ แผ่นอกของเขาเฉียดผ่านหัวไหล่เธอไปนิดเดียวเพื่อดึงสายเบल्टมาคาดล็อกให้เรียบร้อย ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียวเท่านั้น และในวินาทีที่เขาก้มลงมาสบตา เธอก็สังเกตเห็นประกายวิบวับบางอย่างในนัยน์ตาคู่คมนั้น—ประกายที่ไม่ได้มีแค่ความกวนประสาทอย่างที่แสดงออก "คาดเข็มขัดด้วยครับ... เพราะต่อจากนี้ ทางข้างหน้ามันอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คุณคิดหรอกนะ" กรณ์กระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เก่าๆ คำรามลั่นพร้อมกับที่รถบ้านเคลื่อนตัวออกสู่ท้องถนนเบื้องหน้า พายหันหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างด้วยความจำยอม แต่ทว่า... จังหวะที่สายตาเธอกวาดผ่านกระจกมองข้าง เธอกลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่ตรงคอนโซลหน้ารถ—ลายมือหวัดๆ ของทีมงานเขียนเตือนไว้ตัวโตๆ ว่า: *ระวัง! รถคันนี้เบรกมือมีปัญหา... และห้ามเปิดลิ้นชักลับใต้เบาะเด็ดขาด ถ้าไม่อยากเจอ 'ความลับ' ของอีกฝ่าย!* หัวใจของพายกระตุกวูบ เธอหันขวับกลับมามองหน้ากรณ์ทันที แต่ทว่าสายตาของเขากลับมองตรงไปข้างหน้าอย่างนิ่งสงบ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้น... กลับกว้างขึ้นกว่าเดิมอย่างมีเลศนัย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางไปด้วยกันนะครับ